39652/98

WyrokETPCz2000-10-05ECLI:CE:ECHR:2000:1005JUD003965298

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy postępowanie dotyczące uchylenia zakazu wjazdu na terytorium państwa dotyczyło "oskarżenia w sprawie karnej" lub "praw i obowiązków o charakterze cywilnym" w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji, uzasadniając tym samym skargę na jego przewlekłość?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że decyzje dotyczące zakazu wjazdu na terytorium państwa dla cudzoziemców nie wchodzą w zakres "oskarżenia w sprawie karnej" ani "praw i obowiązków o charakterze cywilnym" w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji. Trybunał podkreślił, że krajowa kwalifikacja prawna środka nie jest decydująca dla określenia jego charakteru w świetle Konwencji, a należy brać pod uwagę inne czynniki, w szczególności istotę środka. Stwierdził, że zakazy wjazdu są środkami prewencyjnymi związanymi z kontrolą imigracyjną, a ich zastosowanie w kontekście postępowania karnego nie zmienia ich prewencyjnego charakteru. W konsekwencji, postępowanie dotyczące uchylenia takiego zakazu również nie podlega art. 6 ust. 1 Konwencji.

Stan faktyczny

Skarżący, który przybył do Francji w 1980 roku i poślubił obywatelkę Francji, został skazany w 1988 roku na sześć lat więzienia za rozbój. Po zwolnieniu w 1990 roku, w 1991 roku wydano wobec niego nakaz deportacji, a w 1992 roku został skazany na rok więzienia i 10-letni zakaz wjazdu za nieprzestrzeganie nakazu deportacji. Mimo że nakaz deportacji został uchylony przez sąd administracyjny w 1994 roku, skarżący złożył wniosek o uchylenie zakazu wjazdu. Postępowanie w tej sprawie trwało od 1994 do 1998 roku, co skarżący uznał za nadmiernie długie.

Rozstrzygnięcie

Stwierdza, że art. 6 ust. 1 Konwencji nie ma zastosowania do niniejszej sprawy.

Pełny tekst orzeczenia

Maaouia Fransaya qarşı Ərizə №: 39652/98 Qərarın tarixi: 05-10-2000 Xülasə: Faktlar: Ərizəçi Fransaya 1980-ci ildə gəlmiş və 1992-ci ildə 1983- cü ildən birgə yaşadığı Fransa vətəndaşı ilə nikah bağlamışdır. 1988-ci il dekabrın 1-də Ağır Cinayətlər Məhkəməsi silahlı quldurluq və silahlı basqın cinayətlərini törətməsinə onu görə altı il müddətində azadlıqdan məhrum etmə cəzasına məhkum etmişdir. 1990-cu il aprelin 14-də o, azadlığa buraxılmışdır. 1991-ci il avqustun 8-də daxili işlər naziri ərizəçinin deportasiyası haqqında order vermişdir. Ərizəçi Tunisə getməkdən imtina etmiş və deportasiya orderinə əməl etmədiyinə görə barəsində cinayət təqibinə başlanmışdır. 1992-ci il noyabrın 19-da Nitsa şəhəri Cinayət Məhkəməsi ərizəçini bir il müddətində azadlıqdan məhrum etməyə məhkum etmiş və on il müddətində Fransa ərazisinə daxil olmasını qadağan etmişdir. 1992-ci ilin dekabr ayında ərizəçi deportasiyası haqqında orderin ləğv edilməsi barədə vəsatət vermiş və Nitsa İnzibati Məhkəməsi 1994-cu il 14 fevral tarixli qərarı ilə 1991-ci il 8 avqust tarixli orderi ləğv etmişdir. 1994-cu il avqustun 12-də ərizəçi Es-an-Provans (Aix-en- Provence) Apellyasiya Məhkəməsinin Baş prokuroru ofisinə vəsatət verərək ölkəyə daxil olmasını qadağan edən qərarın ləğv edilməsini xahiş etmişdir. Apellyasiya Məhkəməsi 1998-ci il yanvarın 26-da həmin xahişi təmin etmiş və Nitsa İnzibati Məhkəməsi tərəfindən deportasiya haqqında orderin ləğv edilməsinə əsaslanaraq ərizəçinin ölkəyə daxil olmasını qadağan edən qərarı ləğv etmişdir. Ərizəçi qərarın ləğv edilməsinə dair vəsatətin 1994-cü il avqustun 12-də verilməsi ilə başlanmış və Es- an-Provans (Aix-en-Provence) Apellyasiya Məhkəməsi tərəfindən 1998-ci il yanvarın 26-də qərarın çıxarılması ilə nəticələnmiş prosesin İHAK-ın 6-cı maddəsinin 1-ci hissəsinə zidd olaraq həddən artıq uzun çəkməsindən şikayət etmişdir. Məhkəmə hesab etmişdir ki, əcnəbilərin Fransaya daxil olmasını qadağan edən qərarların cinayət ittihamının irəli sürülməsinə aidiyyəti yoxdur. Bununla əlaqədar Məhkəmə qeyd etmişdir ki, daxili hüquq baxımından belə qərarların xarakteri müxtəlif şərhlər üçün açıqdır. Hər halda, daxili hüquqda cəzanın bu və ya digər kateqoriyaya aid edilməsi özü-özlüyündə həmin cəzanın cinayət xarakterli olub-olmamasının müəyyən edilməsi üçün həlledici rol oynamır. Burada digər amillər, xüsusilə də cəzanın mahiyyəti nəzərə alınmalıdır. Bununla bağlı Məhkəmə qeyd etmişdir ki, ümumilikdə, ölkəyə daxil olmasını qadağan edən qərarlar Avropa Şurasının üzv dövlətlərində cinayət xarakterli tədbirlər kimi qiymətləndirilmir. Əksər ölkələrdə həmçinin inzibati orqanlar tərəfindən qəbul edilə bilən belə qərarlar immiqrasiya nəzarətinin məqsədləri üçün xüsusi preventiv tədbirlər təşkil etməklə, 6-cı maddənin 1-ci hissəsinin mənasında ərizəçiyə qarşı cinayət ittihamının irəli sürülməsinə aid deyillər. Onların cinayət prosesinin kontekstində tətbiqi faktı bu qərarların preventiv təbiətini dəyişmir. Belə çıxır ki, bu tədbirlərin ləğv edilməsi ilə bağlı proses də cinayət hüququ sahəsinə aid edilə bilməz. Məhkəmə belə nəticəyə gəlmişdir ki, ərizəçilərin ölkəyə daxil olması, onların ölkədə olması və ölkədən deportasiyasına dair qərarların İHAK-ın 6-cı maddəsinin 1-ci hissəsinin mənasında ərizəçinin mülki hüquq və vəzifələrinin müəyyən edilməsinə, yaxud ona qarşı cinayət ittihamının irəli sürülməsinə aidiyyəti yoxdur. Beləliklə, 6-ci maddənin 1-ci hissəsi hazırkı işə tətbiq edilə bilməzdi. II Miqrantların qəbul edilməsi üzrə tədbirlərin keyfiyyəti 1. İHAK-ın 3-cü maddəsi: a. Həbsdə saxlama ilə bağlı ümumi məsələlər (qərarlar, Orkovski Polşaya qarşı iş üzrə qərar (2009)); b. Qaçqınların / sığınacaq axtaran şəxslərin həbsdə saxlanması (Mubilanzila Mayeka and Kaniki Mitunga Belçikaya qarşı iş üzrə qərar (2006)) 94