40991/98

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ÜÇÜNCÜ DAĐRE   KEMAL KOÇAK - TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no:40991/98)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Temmuz 2007   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafında belirtilen koꢀullar çerçevesinde   kesinleꢀecek olup bazı ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 40991/98 no’lu davanın nedeni T.C vatandaꢀı   Kemal Koçak’ın (“baꢀvuran”) Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na (“Komisyon”) 26 ꢁubat   tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleꢀmesinin   (“AĐHS”) eski 25. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.   Baꢀvuran, Diyarbakır Barosu avukatlarından M.E. Aktar tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   doğumlu Türk vatandaꢀı olan Kemal Koçak Van’da ikamet etmektedir.   A. Davanın koꢀulları   Eylül 1991’de, terör örgütü PKK’ya karꢀı düzenlenen bir operasyon çerçevesinde   baꢀvuran, Van Đl Emniyet Müdürlüğü’ne bağlı polislerce üzerinde PKK’ya ait bir tabancayla   yakalanarak gözaltına alınmıꢀtır.   Belirtilmeyen bir tarihte, adıgeçen emniyet müdürlüğüne bağlı polisler baꢀvuranın ifadesini   almıꢀlardır.   Ekim 1991 tarihinde Van Sulh Ceza Hakimliği’ne sevkedilen baꢀvuranın tutuklu   yargılanmasına karar verilmiꢀtir.   Aynı gün baꢀvuranın ifadesini alan Van Cumhuriyet Savcılığı konuyla ilgili olarak görevsizlik   kararı vererek dosyayı Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi (“DGM”)’ne havale etmiꢀtir.   DGM Savcısı, özellikle TCK’nın 168/2 maddesi temelinde bir iddianame hazırlayarak   yasadıꢀı bir örgüte üye olmak suçlamasıyla baꢀvuran aleyhinde bir ceza davası açmıꢀtır.   DGM 12 Aralık 1991 tarihli duruꢀmada baꢀvuranı dinlemiꢀtir. Baꢀvuran savunmasında,   aleyhindeki iddiaların tamamını reddederek gözaltında tutulduğu sırada polis baskısına maruz   kaldığını belirtmiꢀtir. DGM baꢀvuranın tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀtir.   Ocak 1992 ila 19 Ocak 1994 tarihlerinde yapılan 24 duruꢀmanın tamamında, suçun   niteliği, mevcut delil durumu, kaçma tehlikesi gibi unsurları göz önünde bulunduran DGM,   baꢀvuranın tutuklu olarak yargılanmasına devam edilmesi yönünde karar vermiꢀtir.   Ocak 1994 tarihinde DGM, belirli bir gerekçe göstermeksizin, aralarında baꢀvuranın da   bulunduğu bazı sanıkların dosyalarının ayrılması talimatı vermiꢀtir.   Ocak 1994 ila 15 Eylül 1997 tarihlerinde yapılan 31 duruꢀmada DGM, baꢀvuranın   tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀtir.   DGM’nin tutukluluk halinin devamı kararına karꢀı yapılan itiraz 15 Eylül 1997 tarihli bir ara   kararla gerekçe belirtmeksizin sözkonusu mahkeme tarafından reddedilmiꢀtir.   Đki sivil ve bir askeri hakimden oluꢀan DGM baꢀvuranı PKK üyesi olmaktan suçlu bularak on   iki yıl altı ay hapis cezasına çarptırmıꢀtır.   Mart 1999 tarihinde Yargıtay, ilk derece mahkemesinin kararını onamıꢀtır.   Baꢀvuran, 10 ꢁubat 2001 tarihinde ꢀartlı tahliye edilmiꢀtir.   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 5/3 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran tutuklu yargılanma süresinin AĐHS’nin 5/3 maddesine aykırı olduğun iddiasıyla   ꢀikayette bulunmaktadır.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   Hükümet, iki bakımdan iç hukuk yollarının tüketilmediği itirazında bulunmaktadır. Đlk olarak   CMUK’un 128. maddesinin 4. fıkrasına dikkat çeken Hükümet, tutuklu yargılanma süresinin   uzatılması kararına karꢀı baꢀvuranın hakim önünde itirazda bulunmadığını savunmaktadır.   Đkinci olarak ise Hükümet, kanun dıꢀı yakalanan ya da haksız yere tutuklanan kimselere   tazminat verilmesi hakkındaki 15 Mayıs 1964 tarih ve 466 sayılı kanuna atıfta bulunmaktadır.   Hükümet, baꢀvuranın kanun dıꢀı tutuklandığı iddialarını yetkili bir mahkeme önünde dile   getirmesinin mümkün olduğunu savunmaktadır.   Baꢀvuran bu hususta görüꢀ belirtmemektedir.   Hükümet’in iç hukuk yollarının tüketilmesi kuralı yönünden ileri sürdüğü argümana iliꢀkin   olarak, CMUK’un 128/4 maddesinin, gözaltında tutulmaya karꢀı yetkili hakim önünde itiraz   hakkını öngördüğünü tespit etmek yeterli olacaktır. Dolayısıyla bu kanun hükmü, mevcut   davada olduğu gibi, tutuklu yargılanma süresi yönünden yapılan ꢀikayetler için uygun değildir   (Karatay ve diğerleri, no: 11468702, 5 ꢁubat 2007).   sayılı kanunda öngörülen baꢀvuru yoluna iliꢀkin olarak ise AĐHM, bu kanunun yasaya   aykırı bir biçimde özgürlükten yoksun bırakılma vakalarında veya kanun dairesinde   yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuꢀturma yapılmasına veya   beraetlerine veyahut ceza verilmesine mahal olmadığına karar verilen durumlarda tazminat   ödenmesini öngördüğünü tespit etmektedir. Ancak baꢀvuran ulusal mahkemeler önünde   mahkum edildiğinden durum farklıdır. Mevcut durumda AĐHM, ilgilinin, tutukluluk   nedeniyle bir tazminat elde etmek için bir baꢀvuru yolu bulunmamasından dolayı değil   yargılanma süresinin uzunluğu gerekçesiyle ꢀikayetçi olduğunu tespit etmektedir. Dolayısıyla   baꢀvuranın ꢀikayeti AĐHS’nin 5. maddesinin 3. paragrafıyla ilgili bir ꢀikayettir. Oysa   Hükümet tarafından gündeme getirilen baꢀvuru yolu yalnızca 5. maddenin 5. paragrafını   ilgilendirmektedir (bkz. Yağcı ve Sargın - Türkiye, 8 Haziran 1995 tarihli karar, prg. 44).   Bu itibarla Hükümet tarafından gündeme getirilen ön itirazın reddedilerek sözkonusu   ꢀikayetin kabul edilmesi yerinde olacaktır.   B. Esasa iliꢀkin   Bir sanığın tutuklu yargılanma süresinin makul süreyi aꢀmamasını sağlamak ilk aꢀamada   ulusal yargı makamlarının görevidir. Bu amaçla ulusal yargı makamları masumiyet karinesine   gereği gibi saygı göstererek kiꢀi özgürlüğüne saygı kuralından ayrılmayı haklı kılan gerçek bir   kamu menfaatinin varlığının lehinde ve aleyhinde ileri sürülen bütün olayları incelemek ve   salıverilme taleplerine iliꢀkin kararlarında bu olayları belirtmek zorundadırlar. AĐHM   öncelikle adıgeçen kararlarda yer verilen gerekçeler ve ilgilinin baꢀvurularında iꢀaret ettiği   yalanlanmayan olaylar temelinde AĐHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edilip edilmediğini   belirlemek durumundadır.   Tutulan kiꢀinin bir suç iꢀlemiꢀ olduğuna iliꢀkin duyulan makul kuꢀkuların sürmesi o kiꢀinin   tutukluluğunun olmazsa olmaz bir koꢀuldur. Ancak bu koꢀul belli bir süreden sonra yeterli   olmaz. Bu durumlarda Mahkeme yargısal makamlar tarafından özgürlükten yoksun bırakmayı   haklı kılmak için belirtilen gerekçelerin devam edip etmediğine karar vermek durumundadır   (bkz. Assenov ve diğerleri – Bulgaristan, 28 Ekim 1998 tarihli karar, prg. 154).   Mevcut davada AĐHM, baꢀvurana iliꢀkin ihtilaflı tutukluluk döneminin 28 Aralık 1991   tarihinde yakalanmasıyla birlikte baꢀladığını ve 21 Ekim 1998 tarihinde DGM tarafından   hakkında mahkumiyet kararı verilmesiyle sona erdiğini tespit etmektedir. Böylelikle   baꢀvuranın tutukluluğu yedi yıl yirmi üç gün sürmüꢀtür. 21 Ekim 1998 tarihinden Yargıtay’ın   karar verdiği 26 Mayıs 1999 tarihine kadar baꢀvuran AĐHS’nin 5. maddesinin 1. fıkrasının a)   bendi anlamında ‘yetkili mahkeme tarafından mahkum edilmesi üzerine usulüne uygun olarak   hapsedilmiꢀti’.   Bu dönem boyunca ulusal mahkemelerin baꢀvuran tarafından müteaddit defalar gündeme   getirilen salıverilme taleplerini reddederek tutukluluk halinin devamına hükmettikleri dosya   unsurlarından anlaꢀılmaktadır.   AĐHM, baꢀvurana isnat edilen suçun ağırlığını ve alabileceği muhtemel cezayı not etmektedir.   Bununla birlikte AĐHM, bir tutukluluk süresinin makul nitelikte olup olmadığı meselesinin   soyut bir değerlendirmeye konu olamayacağını anımsatır. Bir sanığın tutukluluğunun   devamının meꢀruluğu her olayda davanın özelliğine göre incelenmelidir. Belli bir davada   süregiden tutukluluk durumu yalnızca, masumiyet karinesine rağmen AĐHS’nin 5.   maddesinde hüküm altına alınan kiꢀi özgürlüğüne saygı kuralından ağır basan gerçek bir   kamu yararı bulunduğuna dair somut emarelerin varlığı halinde haklılık kazanır (Kudla –   Polonya, no: 30210/96, prg. 110).   AĐHM, bilhassa Smirnova – Rusya davasında, tutukluluğun devamının haklılık kazanması   için, sanığın duruꢀmaya gelmeme tehlikesinin varlığı (bkz. Stögmüller – Avusturya, 10 Kasım   tarihli karar, prg. 15), sanığın salıverilmesi halinde adaletin iꢀleyiꢀine zarar verecek   faaliyetlerde bulunma tehlikesinin varlığı (bkz. Wemhoff – Almanya, 27 Haziran 1968 tarihli   karar, prg. 14), baꢀka suçlar iꢀleme tehlikesinin varlığı (bkz. Matznetter – Avusturya, 10   Kasım 1969 tarihli karar, prg. 9) ya da kamu düzeninin bozulması tehlikesinin varlığı (bkz.   Letellier – Fransa, 26 Haziran 1991 tarihli karar) olmak üzere kabul edilebilir temel dört   neden ortaya koymuꢀtur. Kaçma tehlikesi sadece sözkonusu cezanın ağırlığı temelinde   değerlendirilemez. Sanığın kiꢀiliği, alıꢀkanlıkları, mal varlığı, yargılandığı ülkedeki   bağlantıları ve uluslararası bağlantıları (bkz. özellikle, W – Đsviçre, prg. 33) gibi gerçek bir   kaçma tehlikesinin varlığını teyit eden yahut tamamen yalanlayan önemli sayıda birçok baꢀka   etken de dikkate alınmalıdır. Bu tür bir tehlikenin var olmaması durumunda tutukluluk   durumunun devamı haklılığını yitirir.   Mevcut davada DGM, herhangi bir izahat vermeksizin isnat edilen suçun niteliği, delil   durumu ve hakkında mahkumiyet kararı verilmesi halinde alabileceği cezanın sınırı gibi   birbirinin aynı basmakalıp ifadelerle baꢀvuranın tutukluluğunun devamına karar vermiꢀtir. Bu   kararlarda sözkonusu suçun niteliğinden soyut bir biçimde bahsedilerek, anılan tehlikelerin   dayanağı hakkında herhangi bir bilgi verilmemiꢀ ve özellikle kaçma tehlikesine iliꢀkin olarak   baꢀvuranın gerçek durumu ortaya konulmamıꢀtır. Sözgelimi ulusal mahkemeler baꢀvuranın   sabit bir ikametgahı olup olmadığı sorununu incelememiꢀler ve duruꢀmaya çıkmama   tehlikesiyle ilgili olarak net bir bilgi vermemiꢀlerdir.   Mevcut davadaki uzun tutuklu yargılama süresini göz önünde bulunduran AĐHM bu   koꢀullarda AĐHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.   II. AĐHS’NĐN 6/1 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, kendisini yargılayarak mahkum eden Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin oluꢀumunda   askeri bir yargıcın bulunması sebebiyle hakkaniyete uygun bir dava güvencesi sunabilecek   nitelikte ‘bağımsız ve tarafsız’ bir mahkeme olmadığını iddia etmektedir. Baꢀvuran yine   yargılamanın adilliği bağlamında gözaltında tutulduğu sırada yasaya aykırı bir biçimde elde   edilen deliller temelinde mahkum edildiğini savunmaktadır. Baꢀvuran ayrıca ceza yargılaması   süresinin uzunluğundan ꢀikayetçi olmaktadır. Baꢀvuran bu hususta AĐHS’nin 6/1 maddesinin   ihlal edildiği kanaatindedir.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   AĐHM bu ꢀikayetlerin AĐHS’nin 35/3 maddesi uyarınca dayanaktan yoksun olmadığını tespit   etmektedir. AĐHM ayrıca, sözkonusu ꢀikayetlerin baꢀka herhangi bir kabuledilemezlik   gerekçesinin bulunmadığını kaydetmektedir. Bu itibarla ꢀikayetlerin kabuledilebilir ilan   edilmesi yerinde olacaktır.   B. Esasa iliꢀkin   1. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlık ve tarafsızlığı hakkında   Benzer sorunları gündeme getiren davaları müteaddit defalar incelemiꢀ olan AĐHM,   sözkonusu davalarda AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği tespitinde bulunmuꢀtu.   AĐHM, mevcut davada farklı bir sonuca varmasını sağlayabilecek nitelikte herhangi bir olgu   ya da kanıtın Hükümet tarafından sunulmadığını değerlendirmektedir. AĐHM, bir Devlet   Güvenlik Mahkemesi önünde ‘ulusal güvenlik’ konusuyla alakalı suçlamalara cevap veren   baꢀvuranların, askeri yargıya mensup bir subayın da aralarında bulunduğu hakimlerin   karꢀısına çıkmaktan endiꢀe duymasının anlaꢀılır bir durum olduğu tespitini yapmaktadır. Bu   nedenle baꢀvuranın meꢀru bir ꢀekilde, mahkemenin amacına aykırı birtakım mülahazaların   etkisinde kalmasından kaygı duyması mümkündü. Bu itibarla baꢀvuranın adıgeçen   mahkemenin bağımsızlık ve tarafsızlığı konusunda beslediği ꢀüphelerin objektif gerekçelere   dayandığı mütalaa edilebilir (Incal – Türkiye, 9 Haziran 1998 tarihli karar, § 72, in fine).   AĐHM, baꢀvuranı yargılayarak mahkum ettiği dönemde DGM’nin bağımsız ve tarafsız bir   mahkeme olmadığı sonucuna varmaktadır.   2. Yargılamanın hakkaniyete uygunluğu hakkında   Hükümet bu yönde bir ihlal olduğu iddiasına itiraz etmektedir.   AĐHM benzer davalarda, bağımsızlık ve tarafsızlıktan yoksun olduğu kanıtlanmıꢀ bir   mahkemenin, yargısına tabi kimselere hiçbir biçimde adil dava güvencesi sunamayacağına   hükmettiğini hatırlatmaktadır.   Baꢀvuranların davalarının bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından görülme hakkı   yönünden yapılan ihlal tespitini göz önünde bulunduran AĐHM, mevcut ꢀikayeti incelemeye   gerek olmadığı kanaatine varmaktadır (bkz., diğerleri arasında, Çıraklar – Türkiye, 28 Ekim   tarihli karar, prg. 44 ve prg. 45).   3. Ceza yargılaması süresi hakkında   Baꢀvuran son olarak ceza yargılamasının uzunluğundan ꢀikayetçi olmaktadır.   Hükümet, dava koꢀulları göz önüne alındığında yargılama süresinin aꢀırı olarak telakki   edilemeyeceği kanaatindedir. Hükümet, davanın karmaꢀıklığı ve baꢀvurana isnat edilen   suçların niteliğine dikkat çekmektedir. Hükümet’e göre uzun ve yorucu araꢀtırmalar   yapılmasını gerektiren ihtilaflı ceza yargılaması sürecinde ulusal makamlara atfedilebilcek   herhangi bir atalet dönemi yahut ihmal bulunmamaktadır.   Baꢀvuran bu sava karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM, dikkate alınması gereken dönemin 28 Eylül 1991 tarihinde baꢀvuranın yakalanmasıyla   baꢀlayarak 26 Mayıs 1999 tarihli Yargıtay kararıyla son bulmuꢀtur. Böylelikle sözkonusu   yargılama iki aꢀama için yedi yıl sekiz ay sürmüꢀtür.   Yargılama süresinin maküllüğü, dava koꢀulları, AĐHM’nin konuyla ilgili içtihatları, davanın   karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve yetkili makamların tutumu gibi unsurlar göz önünde   bulundurularak değerlendirilir (bkz., diğerleri arasında, Pélissier ve Sassi - Fransa, no:   25444/94, prg. 67).   AĐHM tüm yargılama süreci boyunca baꢀvuranın tutuklu kaldığını tespit etmektedir. Bu   durum davaya bakmakla görevli mahkemelerin adaleti en kısa sürede tesis etmelerini   gerektirir (bkz. Kalachnikov - Rusya, no: 47095/99, prg. 132, ve, yakın tarihli, Temel ve   Taꢀkın - Türkiye, no: 40159/98, prg. 75, 30 Haziran 2005).   Kendisine sunulan tüm unsurları inceleyerek bu konudaki içtihadını göz önünde bulunduran   AĐHM, ihtilaflı yargılama süresinin aꢀırı olduğunu ve ‘makul süre’ koꢀulunu yerine   getirmediğine hükmeder.   Bu itibarla AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran 21.405 Euro maddi ve 10.000 Euro manevi tazminat talep etmektedir.   Talep ettiği maddi tazminatı gerekçelendirmek için baꢀvuran, duruꢀmalara katılmak ve   tutulduğu muhtelif cezaevlerinde ziyaretine gelmek için ꢀehirlerarası yolculuk yapmak   zorunda kalan ailesi tarafından yapılan ulaꢀım masraflarını ve kendisini ulusal mahkemeler ve   AĐHM önünde temsil ettirmek için yaptığı masrafları zikretmektedir.   Manevi tazminat talebine iliꢀkin olarak ise baꢀvuran özgürlüğünden yoksun bir halde   geçirdiği sekiz yıl boyunca yaꢀadığı belirsizliğe ve manevi ızdıraba dikkat çekmektedir.   Hükümet bu talepleri aꢀırı ve dayanaksız olarak değerlendirmektedir.   AĐHM baꢀvuranın maddi tazminat taleplerini iki bölümde değerlendirmektedir. Avukatı için   yaptığı ve avukatı tarafından yapılan tüm masrafları ‘yargılama masraf ve giderleri’ baꢀlığı   altında inceleyecektir.   Baꢀvuranın ailesi tarafından yapıldığı iddia edilen masrafların dayanaksız olduğunu tespit   eden AĐHM bu talebi reddeder. Buna karꢀın AĐHM, manevi olarak baꢀvurana 7.000 Euro   ödenmesinin yerinde olacağına hükmeder.   Bir kimsenin AĐHS’nin 6. maddesine aykırı kusurlar ihtiva eden bir yargılama sonucunda   mahkum edilmesi durumunda, baꢀvuranın talep etmesi durumunda yeni bir dava açılması ya   da yargılamanın yeniden yapılması tespit edilen ihlalin telafi edilmesi bakımından uygun bir   yol teꢀkil eder (bkz. Öcalan – Türkiye, no: 46221/99, prg. 210 in fine).   B. Yargılama masraf ve giderleri   Baꢀvuran ulusal mahkemeler önünde yaptığı masraf ve harcamalar için 28.750 YTL (yaklaꢀık   15.600 Euro) ve AĐHM önünde yaptığı masraf ve harcamalar içinse 7.700 YTL (yaklaꢀık   4.000 Euro) talep etmektedir.   Ulusal mahkemeler önünde yapılan masraf ve harcamaların dikkate alınmaması gerektiği   kanaatinde olan Hükümet AĐHM önünde yapılan masraf ve harcamalara iliꢀkin olarak ise   herhangi bir belge sunulmadığına dikkat çekmektedir.   AĐHM içtihadına göre bir baꢀvurana, yaptığı masraf ve harcamaların geri ödemesi ancak   sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliği, gerekliliği ve oranlarının makul yönü ortaya   konulduğu sürece yapılmaktadır. Elindeki bilgileri ve yukarıda anılan ölçütleri dikkate alan   AĐHM tüm masraf ve harcamaları için baꢀvurana 1.000 Euro ödenmesinin makul olacağına   hükmetmektedir.   C. Gecikme faizi   Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine uyguladığı orana üç   puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvurunun geriye kalanının kabuledilebilir olduğuna;   2. AĐHS’nin 5. maddesinin 3. paragrafının ihlal edildiğine;   3. Devlet Güvenlik Mahkemelerinin bağımsızlık ve tarafsızlıktıktan yoksunluğu ve   yargılama süresiyle ilgili olarak AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;   4. Ceza yargılamasının hakkaniyete uygunluğu yönünden yapılan ꢀikayetin (AĐHS’nin 6/1   maddesi) ayrıca incelenmesine gerek olmadığına;   5. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet   tarafından, baꢀvurana manevi tazminat olarak 7.000 Euro (yedi bin Euro) ve yargılama   masraf ve giderleri için miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak 1.000   Euro (bin Euro) ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   6. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   Karar vermiꢀtir.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve   3. paragraflarına uygun olarak 19 Temmuz 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   8