42579/98

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYİ   AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ   MURAT DEMİR - TÜRKİYE DAVASI   (Başvuru no:42579/98)   KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ   STRAZBURG   MART 2006   İşbu karar Sözleşme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde   kesinleşecek olup şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2006. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 42579/98 başvuru no’lu davanın nedeni, Türk   vatandaşı Murat Demir’in (Başvuran) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) 20   Haziran 1997 tarihinde, Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Sözleşmesi’nin (AİHS)   eski 25. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.   OLAYLAR   doğumlu başvuran Türk vatandaşı olup, olayların meydana geldiği dönemde   İstanbul Barosu’na bağlı olarak avukatlık yapmaktaydı. Halihazırda başvuran Düsseldorf’da   siyasi ilticacı olarak ikamet etmektedir.   A. Başvuranın Yakalanması ve Gözaltına Alınması   Başvuran, Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi’nin General İ.S.’nin   Ankara’da 23 Mayıs 1991 tarihinde öldürülmesi nedeniyle yürüttüğü soruşturma çerçevesinde   Haziran 1991 tarihinde yakalanarak gözaltına alınmıştır. Başvuran, yasadışı silahlı   Devrimci Sol örgüt adına işlenen sözkonusu cinayete karışmakla itham edilmiştir.   Başvuranın avukatının başvuranla görüşme talepleri, Ankara Devlet Güvenlik   Mahkemesi (DGM) Cumhuriyet Başsavcısı tarafından reddedilmiştir. Aynı şekilde İstanbul   Barosu Başkanı’nın görüşme talepleri de Başsavcı tarafından reddedilmiştir.   Haziran 1991 tarihinde başvuranla beraber on kişi basın önünde teşhir edilmiş ve   kameralar önünde Devrimci Sol örgütünün şiddet eylemlerinin sorumlusu olarak tanıtılmıştır.   Televizyon yayını sırasında Emniyet Müdürlüğü İ.S. cinayetinin aydınlatıldığını belirtmiştir.   Başvuran ise orada bulunan gazetecilere gözaltı sırasında işkence gördüğünden şikayetçi   olmuştur.   Yine 19 Haziran 1991 tarihinde avukat, savcı ve savcı yardımcılarının keyfi olarak   uzun süreli gözaltı vermelerinden ve müvekkiline yapılan işkenceleri kabullenmelerinden   şikayetçi olmak üzere Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’na başvurmuştur. Avukat,   başvuranın basına yaptığı açıklamaları ileri sürmüştür. Yapılan bu girişimden hiçbir sonuç   çıkmamıştır.   Başvuran, 27 Haziran 1991 tarihinde Adli Tıp Kurumu Tabibi tarafından muayene   edilmiştir. Muayene sonucunda hazırlanan raporda başvuranın vücudunda yara ve izlere yer   verilmiştir.   Başvuran 28 Haziran 1991 tarihinde, savcı tarafından dinlenmiştir. Aynı gün başvuran   Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) yedek hakimi önüne de çıkarılmıştır. DGM hakimi   başvuranın tutuklu yargılanmasına karar vermiştir.   İstanbul Barosu Başkanı, 5 Temmuz 1991 tarihinde başvuranla görüşmüştür. Ertesi   gün Baro Başkanı basına, bizzat kendisinin Murat Demir’in vücudunda kötü muamele izlerini   gözlemlediğini ve Murat Demir’i ziyaret etmek üzere heyet göndermesi amacıyla Türkiye   Büyük Millet Meclisi (TBMM) İnsan Hakları Komisyonu’na başvuracağını bildirmiştir.   Sözkonusu Komisyon’un dört heyet üyesi Bayrampaşa Cezaevine gitmişlerdir. Heyet   üyeleri, 9 Temmuz tarihli raporlarında başvuranın ayaklarında ve cinsel organlarında ekimoz   ve kırmızılıklar tespit ettiklerine yer vermişlerdir.   B. Başvuran Aleyhindeki Ceza Davası ve İkinci Gözaltı   Savcı belirtilmeyen bir tarihte başvuranı, Devrimci Sol bünyesinde Türk Anayasal   Rejimini tehlikeye atma amacı güden özel bir görev üstlenmekle itham etmiştir. DGM, 17   Ocak 1992 tarihli ilk duruşmada başvuranın tutuksuz yargılanmak üzere salıverilmesine karar   vermiştir.   Savcının isteği üzerine başvuran 27 Eylül 1994 tarihinde yeniden yakalanmış ve   bürosunda yapılan arama sonucunda polis Devrimci Sol’a ait birçok doküman ele geçirmiştir.   Başvuran önce gözaltına alınmış, daha sonra 10 Ekim 1994 tarihinde tutuklu yargılanmasına   karar verilmiştir. Başvuran, 4 Mayıs 1995 tarihinde salıverilmesine kadar tutuklu   bulundurulmuştur. Bu son suçlamaya ilişkin hazırlanan dosya DGM önündeki askıda olan   dosyayla birleştirilmiştir.   Başvuran gözaltının sona erdiği 10 Ekim 1994 tarihinde, Adli Tabip tarafından   muayene edilmiştir. Aynı gün düzenlenen raporda, adli tabip başvuranın vücudunda hiçbir   yara izinin bulunmadığına ancak başvuranın böbrek ve cinsel organlarındaki ağrılardan   şikayetçi olduğundan, nihai sağlık raporunun düzenlenmesi amacıyla daha ileri tetkiklerin   yapılması için başvuranın hastaneye kaldırılması gerektiğine yer vermiştir. AİHM’nin elinde   bu rapor bulunmamaktadır.   Başvuran, 10 Ekim 1994 tarihinde savcı önüne çıkarıldığında, işkence altında alındığı   gerekçesiyle polise verdiği ifadesine itiraz etmiştir. Hiçbir yara izine yer vermeyen 10 Ekim   tarihli sağlık raporunun Savcı tarafından okunmasından sonra, başvuran savcı önünde   kötü muamele iddiaları üzerinde ısrar etmiştir.   Başvuran, 4 Mayıs 1995 tarihinde DGM kararıyla, tutuksuz yargılanmak üzere   salıverilmiştir.   DGM, 7 Aralık 1995 tarihli duruşmada, sanıkların ifadelerinin alınmasına son vermiş   ve 29 Aralık 1995 tarihinde kararını vermiştir. DGM, bürosunda ele geçirilen yasadışı çeşitli   dokümanlara dayanarak ve avukat olarak hapiste bulunan Devrimci Sol üyesi İ.B.’nin   dışarıyla olan iletişimini sağladığına ve de örgüt militanlarına silahlı saldırı talimatlarını   ilettiğine kanaat getirerek, başvuranı silahlı çeteye mensup olmaktan suçlu bulmuştur.   Başvuran on iki yıl altı ay hapis cezasına çarptırılmış ve aynı gün hakkında yakalama emri   çıkarılmıştır. DGM başvuranın ifadesinin gözaltı sırasında zorla alındığı hakkındaki iddialar   hakkında karar vermemiştir.   Başvuran, 11 Ekim 1996 tarihinde Almanya’ya kaçmıştır. Bu ülkeye siyasi sığınma   talebi, 25 Aralık 1996 tarihinde kabul edilmiştir.   Avukat Yargıtay’a temyiz başvurusunda bulunmuştur. Avukat müvekkilinin DGM   önündeki yargılamanın her aşamasında gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kaldığını ve   bu muamelelerin insan haklarının korunması ile ilgili uluslararası anlaşmalara aykırı olduğunu   belirttiğine dikkati çekmektedir.   Yargıtay 25 Aralık 1996 tarihinde kararı, kötü muamele iddiaları hakkında hüküm   vermeden onamıştır.   HUKUK AÇISINDAN   I. AİHS’NİN 3. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA   Başvuran, 1991 ve 1994 yıllarında gözaltında maruz kaldığı kötü muameleden ve   şikayetlerini ileri sürebilmek için başvuru yolunun bulunmamasından şikayetçi olmaktadır.   Başvuran özellikle üzerine soğuk su sıkıldığını, normal askı ve “Filistin” adı verilen askıya   bağlandığını, testislerinin sıkıldığını ve cinsel organlarından elektrik verildiğini iddia   etmektedir. Bu amaçla başvuran AİHS’nin 3. maddesini ileri sürmektedir.   A. Kabuledilebilirlik Hakkında   Hükümet altı ay kuralına riayet edilmemesine ilişkin kabuledilemezlik itirazında   bulunmaktadır. Hükümet, AİHM’nin içtihadına (Arzu ve İmam Şahin-Türkiye, no: 25091/94,   Haziran 1997 tarihli Komisyon kararı) atıfta bulunarak, altı aylık sürenin, başvuranın savcı   önünde şikayetlerini dile getirdiği 10 Ekim 1994 tarihinden itibaren işlemeye başlaması   gerektiğini ileri sürmektedir.   Başvuran Hükümet’in savına itiraz etmektedir. Başvuran, işkence sorumlularına karşı   Türkiye’de kamu davalarının açılmasının yavaşlığını ortaya koyan örneklere dayanarak,   yaptığı girişimlerin sonucunu yeterince beklediğini ve Strazburg organlarına makul süre   içinde başvurduğunu öne sürmektedir.   AİHM, gözaltında maruz kalınan muameleden şikayetçi olmak için, Türk hukukunda   öngörülen ceza hukuku yollarının 35§1 maddesi amaçlarına uygun ve yeterli olduklarını   hatırlatmaktadır. Böylelikle yetkili savcılık önünde şikayette bulunmak (Bkz. örneğin Nimet   Acar-Türkiye (karar), no: 24940/94, 3 Mayıs 2001) ya da hakim önünde aynı yönde şikayetini   dile getirmek (Bkz. örneğin, Mehmet Sıddık Çelepkulu-Türkiye (karar) no: 41975/98, 7   Haziran 2005 ve Özkur-Göksungur-Türkiye (karar), no: 37088/97, 7 Aralık 1999) sözkonusu   olabilmektedir.   Bu davada dosyadan, başvuranın gözaltı sona erdiğinde ve yargılama boyunca,   hakimler önünde gözaltında kötü muameleye ve baskıya maruz kaldığını birçok defa dile   getirdiği açıkça ortaya çıkmaktadır. Başvuranın avukatı da, esasa bakan hakimler önünde ve   temyiz başvurusunda müvekkilinin kötü muamele iddialarını hatırlatmıştır. Bu beyanlar hiç   kuşkusuz AİHS’nin 3. maddesinde yer verilen işkence yasağına uymaktadır.   Bu koşullarda, başvuranın başvuru yollarını tükettiği kanısına varmak için temyiz   kararını beklemesi makul görünmektedir. Dolayısıyla altı aylık süre temyiz kararının verildiği   tarihten itibaren işlemeye başlamıştır. Buradan yola çıkarak, Hükümet’in altı ay kuralına   riayet edilmemesine ilişkin itirazı kabul edilemez.   AİHM, şikayetin AİHS’nin 35§3 maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun   olmadığını tespit etmektedir. Ayrıca AİHM, başka hiçbir kabuledilemezlik gerekçesi ortaya   koymamıştır. Dolayısıyla şikayeti kabuledilebilir ilan etmek uygun olacaktır.   B. Esas Hakkında   Hükümet, başvuranın iddialarına itiraz etmektedir. Hükümet 27 Haziran 1991 tarihli   sağlık raporunda tespit edilen birkaç hafif yara izinin başvuranın iddiaları ile bağdaşmadığını   savunmaktadır. Bunun yanısıra Hükümet, 10 Ekim 1995 tarihli sağlık raporunun hiçbir kötü   muamele izine yer vermediğine dikkati çekmektedir.   Başvuran iddialarını yinelemektedir.   AİHM, bir kimse polis memurları kontrolü altında olduğu gözaltı sırasında meydana   gelen her yaralanmanın, güçlü maddi karinelerin doğmasına neden olmaktadır (Bkz. Salman-   Türkiye, no: 21986/93, § 100, AİHM 2000-VII). Dolayısıyla sözkonusu yaraların kaynağı   hakkında geçerli açıklama getirmek ve mağdurun iddiaları hakkında şüphe uyandıracak   olayları ortaya koyan ve özellikle sağlık belgeleri ile desteklenmiş olan kanıtları sunmak   Hükümet’in görevidir (Selmouni-Fransa, no: 25803/94, § 87, AİHM 1999-V, Berktay-   Türkiye, no. 22493/93, § 167, 1 Mart 2001 ve Altay-Türkiye, no: 22279/93, § 50, 22 Mayıs   2001).   AİHM, başvuranın gözaltında olduğu sırada 1991 yılının Haziran ayında meydana   gelmiş olan muameleler konusunda, başvuranın on beş gün boyunca avukatla   görüştürülmeden tutuklu bulundurulmasının ardından, bu dönemin sonunda sağlık   muayenesinden geçirildiğini ortaya koymaktadır. Adli tabibin başvuranın üst dudağında, sağ   kolunun altında, penisinin üstünde, karında, sağ elin üstünde ve iki ayak taraklarında tespit   ettiği lezyonların, başvuranın AİHM önünde dile getirdiği kötü muamele fiilleri ile bağdaştığı   ortaya çıkmaktadır. Lezyonlar, İstanbul Baro Başkanı’nın beyanları ile, başvuranı gözaltı   sırasında ve sonrasında ziyaret eden ve başvurana kötü muamele yapıldığını belirten TBMM   İnsan Hakları Komisyon üyelerinin tespitlerini doğrulamaktadır.   AİHM, değerlendirmesine sunulan bütün unsurları ve Hükümet tarafından geçerli   açıklamaların yapılmadığını gözönüne alarak, bu davada 27 Haziran 1991 tarihli sağlık   raporunda tespit edilen yaraların kaynağının 1991 yılı Haziran ayında, gözaltı sırasında   kendisine uygulanan ve 3. maddeye aykırı insanlık dışı bir nitelik taşıyan kötü muamele   olduğuna ve bu muameleden Devlet’in sorumlu olduğuna kanaat getirmektedir.   AİHM, başvuranın gözaltında olduğu 1991 yılı Haziran ayında maruz kaldığı   muameleler konusunda AİHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıştır.   Ayrıca başvuranın 1994 yılı Eylül-Ekim aylarında gözaltında olması konusunda ise,   AİHM, 10 Ekim 1994 tarihli sağlık raporunun başvuranın iddialarını doğrulamadığını   belirtmektedir. Ayrıca başvuran kendisini muayene eden doktorlar dışında herhangi başka bir   doktora gitmek için girişimde bulunmamıştır. Sonuç olarak, dosyanın kanıt unsurlarına   dayanarak AİHM, başvuranın 1994 yılı Ekim ayındaki gözaltı sırasında polisler tarafından   uygulanan kötü muameleye maruz kaldığını söyleyemez.   Dolayısıyla AİHM bu noktada 3. maddenin ihlal edilmediği sonucuna varmıştır.   II. AİHS’NİN 3. MADDESİ İLE BİRLİKTE 13. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ   İDDİASI HAKKINDA   Başvuran ulusal mahkemeler önünde etkili başvuru yolundan faydalanamadığını iddia   etmektedir. Başvuran, sayısız yazılı şikayetlerinin bir sonuca bağlanmadığını, şikayetlerini   doğrulayan sağlık raporlarından ve TBMM heyetinin tespitlerinden savcının yanısıra esasa   bakan hakimlerin de haberdar olmasına rağmen iddialarının doğrulanması için   kullanılmadıklarını savunmaktadır. Başvuran bu bağlamda AİHS’nin 3. maddesi ile birlikte   13. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.   Hükümet bu sava itiraz etmektedir.   AİHM, bu şikayetlerin yukarıda incelenenlere bağlı olduğunu ve dolayısıyla kabul   edilebilir ilan edilmesi gerektiğini belirtmektedir.   AİHM, başvuranın 1994 yılı Ekim ayındaki gözaltı konusunda başvuranın iddialarına   ilişkin   vardığı   sonucu   gözönüne   alarak,   şikayetin   “savunulabilir”   olarak   değerlendirilemeyeceğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla AİHM, bu noktada 13. maddenin   ihlal edilmediği sonucuna varmıştır.   AİHM, başvuranın 1991 yılı Haziran ayındaki gözaltı boyunca maruz kaldığı   muameleye ilişkin şikayetler konusunda, Savunmacı Devleti 3. madde bakımından sorumlu   olduğuna karar vermiştir. Bu şikayet 13. madde bakımından “savunulabilir” bir şikayettir.   Böylelikle makamların bu hükmün yaptırımlarına cevap verecek etkili soruşturma açma ve   yürütme zorunluluğu bulunmaktaydı (Bkz. özellikle, Batı ve diğerleri-Türkiye, no: 33097/96   ve 57834/00, § 133-137, 3 Haziran 2004, AİHM 2004-IV).   Bu davada AİHM, başvuranın yargılama sırasında DGM Cumhuriyet Başsavcısı’nı   DGM ve Yargıtay hakimlerini gözaltındaki sorgulamaları sırasında maruz kaldığı kötü   muamelelerden haberdar ettiğini belirtmektedir. Başvuranın iddialarıyla bağdaşan İstanbul   Baro Başkanının ve TBMM İnsan Hakları Komisyon üyelerinin beyanlarının basında yer   aldığına itiraz edilmemektedir. Oysa AİHM başvuranın şikayetlerinden bu şekilde haberdar   olan adli makamlar tarafından hiçbir soruşturmanın başlatılmadığını tespit etmektedir.   Dolayısıyla AİHS’nin 3. maddesi ile birlikte 13. maddesinin 1991 yılı Haziran   ayındaki gözaltına ilişkin başvuranın şikayetleri bakımından ihlal edilmiştir.   III. AİHS’NİN 6. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA   A. Mahkemenin Tarafsız ve Bağımsız Olması Hakkında   Başvuran kendisini yargılayan ve mahkum eden DGM’nin, bünyesinde askeri hakimin   bulunması nedeniyle “tarafsız ve bağımsız” bir mahkeme olmadığını iddia etmektedir.   Başvuran AİHS’nin 6§1 maddesinin ihlal edildiğini iddia etmektedir.   1. Kabul edilebilirlik hakkında   AİHM, şikayetin AİHS’nin 35§3 maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun   olmadığını tespit etmektedir. Ayrıca AİHM, başka hiçbir kabul edilemezlik gerekçesi   bulmamıştır.   2. Esas hakkında   AİHM, bu durumda ortaya çıkan sorunlara benzer sorunları birçok kez irdelemiş ve   AİHS’nin 6§1 maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiştir (Bkz. Özel, §§33-34 ve 6 Şubat 2003   tarihli Özdemir-Türkiye kararı, no: 59659/00, §§35-36, 6 Şubat 2003).   AİHM, mevcut davayı incelemiş ve Hükümet’in, sözkonusu durumda farklı bir sonuca   ulaştırabilecek ne bir olay ne de bir argüman sunduğunu gözlemlemektedir. “Milli   güvenlik”’e ilişkin suçlar hakkında DGM’ye çıkarılan başvuran, aralarında askeri hakimin de   bulunduğu mahkeme heyeti önüne çıkmaktan çekinmesinin anlayışla karşılanacağını   belirtmektedir. Bu nedenden dolayı, başvuran, DGM’nin bu türden davalara ters düşen   değerlendirmelerle haksız yere yönlendirilmelerine izin vermesinden haklı olarak   çekinmektedir. Böylece, bu mahkemenin tarafsızlığı ve bağımsızlığı hakkında başvuran   tarafından duyulan şüpheler objektif olarak kanıtlanmaktadır. (Incal-Türkiye, 9 Haziran 1998   tarihli karar, 1998- IV, S.1573, §72 in fine).   AİHM, başvuranı yargıladığı ve mahkum ettiği sırada DGM’nin, AİHS’nin 6§1   maddesi uyarınca tarafsız ve bağımsız bir mahkeme olmadığı sonucuna varmaktadır.   B. Cezai Yargılamanın Süresi Hakkında   Başvuran yargılama süresinin AİHS’nin 6§1 maddesinde öngörüldüğü şekliyle “makul   süre” ilkesini ihlal ettiğini iddia etmektedir.   Hükümet bu sava itiraz etmektedir.   Değerlendirmeye alınacak olan dönem 13 Haziran 1991 tarihinde başlamış ve 25   Aralık 1996 tarihinde sona ermiştir. Dolayısıyla yargılama iki mahkeme için yaklaşık olarak   beş buçuk yıl sürmüştür.   1. Kabul edilebilirlik hakkında   AİHM, şikayetin AİHS’nin 35§3 maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun   olmadığını tespit etmektedir. Ayrıca AİHM, başka hiçbir kabul edilemezlik gerekçesi   bulmamıştır.   2. Esas hakkında   AİHM, yargılama süresinin makul yönünün, dava koşullarına göre ve AİHM’nin   içtihadı tarafından yer verilen özellikle davanın karmaşıklığı, başvuranın ve yetkili   makamların tutumlarını gözönüne alarak değerlendirildiğini hatırlatmaktadır (Bkz. diğerleri   arasında, Pelissier ve Sassi-Fransa, no: 25444/94, § 67, AİHM 1999-II).   AİHM kendisine sunulan bütün unsurları inceledikten sonra, özellikle dört buçuk yıl   süren ilk derece mahkemelerindeki yargılamada, uzun süre faaliyette bulunulmadığını tespit   etmektedir. Sonuç olarak DGM farklı cezaevlerinde tutuklu bulunan sanıkların ifadelerini   almak amacıyla yaklaşık dört yıl boyunca (17 Ocak 1992 tarihinden 7 Aralık 1995 tarihine   kadar) duruşmaları ertelemiştir. Başvuranın dosyasının çok sayıdaki sanık dosyaları ile   birleştirilmesinin adaletin en iyi şekilde işlemesi için gerekli olduğu ortaya konulmamıştır.   AİHM konuya ilişkin içtihadını gözönüne alarak bu davada yargılama süresinin aşırı   olduğuna ve “makul süre” gerekliliğine cevap vermediğine kanaat getirmektedir.   Dolayısıyla AİHS’nin 6§1 maddesi ihlal edilmiştir.   IV. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Başvuran, maddi tazminat olarak 146.200 Euro ve manevi tazminat olarak ise 250.000   Euro istemektedir.   Hükümet AİHM’yi bu talepleri reddetmeye davet etmektedir. Zira talepler dayanaktan   yoksun ve aşırıdırlar.   AİHM, tespit edilen ihlallerle iddia edilen maddi zarar arasında nedensellik bağı   görmemekte ve bu talebi reddetmektedir. Buna karşın, AİHM AİHS’nin 3, 13 ve 6.   (yargılama süresi) maddelerin ihlal edilmesi nedeniyle uğranılan manevi zarar adı altında   başvurana 17.500 Euro ödenmesinin uygun olacağına kanaat getirmektedir. Ayrıca AİHM   DGM’nin tarafsızlığı ve bağımsızlığı konusunda 6. maddenin ihlal edildiğinin tespit edilmesi,   bu konuda uğranılan manevi zarar için kendi başına yeterli adil tazmin oluşturduğuna kanaat   getirmektedir.   B. Masraf ve Harcamalar   Başvuran, bu konuda hiçbir talepte bulunmamıştır. Dolayısıyla AİHM, bu açıdan   herhangi bir tutarın ödenmesine gerek olmadığına kanaat getirmektedir.   C. Gecikme Faizi   Gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına   uyguladığı faiz oranına üç puan eklenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBİRLİĞİYLE,   1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;   2. 1991 yılı Haziran ayındaki gözaltı sırasında başvurana yapılan muamele konusunda   AİHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;   3. 1991 yılı Haziran ayındaki gözaltı sırasında başvurana yapılan muamele konusunda   AİHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;   4. DGM’nin tarafsız ve bağımsız olmaması nedeniyle AİHS’nin 6§1 maddesinin ihlal   edildiğine;   5. Cezai yargılama süresi nedeniyle AİHS’nin 6§1 maddesinin ihlal edildiğine;   6. a) Bu kararın, AİHS’nin 44§2 maddesine göre kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet’in,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak başvurana manevi tazminat için   17.500 (on yedi bin beş yüz ) Euro ödemesine;   b) Belirtilen süre bitiminden ödemenin yapıldığı tarihe kadar geçen süre için, yukarıda   belirtilen tutara, Avrupa Merkez Bankası’nın kredi faiz oranına üç puan eklemek suretiyle   gecikme faizi uygulanmasına;   7. Hakkaniyete uygun tazminata ilişkin diğer taleplerin reddine karar vermiştir.   İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve 2 Mart 2006 tarihinde, İçtüzüğün 77. maddesinin 2   ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiştir.   9