43466/04

WyrokETPCz2008-01-15ECLI:CE:ECHR:2008:0115JUD004346604

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy automatyczny wpis do rejestru upadłych i brak kontroli sądowej nad wynikającymi z tego ograniczeniami, a także brak skutecznego środka odwoławczego, naruszyły prawo do poszanowania życia prywatnego (art. 8) oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego (art. 13) Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że automatyczny charakter wpisu nazwiska skarżącego do rejestru upadłych, brak oceny i kontroli sądowej nad wynikającymi z tego zakazami oraz długi czas potrzebny na rehabilitację stanowiły naruszenie art. 8 Konwencji w aspekcie poszanowania życia prywatnego. Ponadto, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, Trybunał stwierdził naruszenie art. 13, ponieważ państwo nie przedstawiło przekonujących argumentów dowodzących istnienia skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym, za pomocą którego skarżący mógłby zakwestionować swój status osoby ubezwłasnowolnionej.

Stan faktyczny

Skarżący został ogłoszony bankrutem przez Sąd w Benewencie w 1981 roku. Postępowanie upadłościowe trwało od 1981 roku i było nadal w toku w sierpniu 2007 roku. W październiku 2004 roku skarżący złożył skargę do Sądu Apelacyjnego w Rzymie, skarżąc się na nieuzasadnioną długość postępowania upadłościowego oraz przedłużający się stan ubezwłasnowolnienia wynikający z jego statusu bankruta.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie stwierdził naruszenie art. 8 Konwencji w aspekcie poszanowania życia prywatnego. Trybunał stwierdził również naruszenie art. 13 Konwencji. Trybunał odrzucił żądanie odszkodowania majątkowego, uznając stwierdzenie naruszenia za wystarczające zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. Trybunał nie przyznał dodatkowych kosztów poza kwotą 850 euro już wypłaconą przez Radę Europy.

Pełny tekst orzeczenia

LEPORE c. ITALIA ricorso n. 43466/04 sezione II^, 15 gennaio 2008 FATTO Il ricorrente veniva dichiarato fallito dal Tribunale di Benevento con sentenza depositata in data 24 febbraio 1981. La procedura fallimentare aveva inizio nel 1981 e risultava ancora pendente nel mese di agosto 2007. Nelle more del giudizio, il 27 ottobre 2004, il ricorrente introduceva un ricorso dinanzi la Corte di Appello di Roma per lamentate l'irragionevole durata della suddetta procedura fallimentare nonch� il prolungarsi del suo stato di interdizione derivante dalla propria condizione di fallito. DIRITTO Con ricorso introdotto in data 29 novembre 2004, il ricorrente ha lamentato davanti alla Corte europea le seguenti violazioni della Convenzione europea per la salvaguardia dei diritti dell'uomo e delle libert� fondamentali (di seguito la CEDU): 1. articoli 8 e 10 in relazione al diritto al rispetto della corrispondenza ed al diritto alla sua libert� di espressione; articolo 1 Protocollo 1 alla CEDU in relazione al diritto al rispetto dei propri beni e dell'articolo 2 Protocollo 4 alla CEDU in relazione al diritto alla libera circolazione; 2. articolo 3 Protocollo 1 alla CEDU in relazione alla limitazione dei suoi diritti di elettorato attivo e passivo a seguito dell'iscrizione nel registro dei falliti; 3. articolo 8 sotto il profilo del rispetto alla vita privata e familiare; 4. articoli 6 � 1 ed articolo 13 in relazione all'assenza di un ricorso concreto ed effettivo per porre rimedio alle incapacit� derivanti dal suo stato di interdetto. La Corte ha dichiarato il ricorso ricevibile esclusivamente in relazione alla doglianza sollevata dal ricorrente degli articoli 8 (diritto al rispetto della vita privata) e 13 della CEDU. Nel merito la Corte, all'unanimit�, ha ritenuto che, in considerazione della natura automatica dell'iscrizione del nome del ricorrente nel registro dei falliti, dell'assenza di una valutazione e di un controllo giurisdizionale sull'applicazione delle interdizioni che ne derivano e del lasso di tempo previsto per ottenere la riabilitazione, vi fosse violazione dell'articolo 8 CEDU sotto il profilo del rispetto alla vita privata. Al contrario la Corte non ha ritenuto sussistenti i profili di doglianza relativi al rispetto della corrispondenza altres� tutelati dall'art. 8 CEDU. Sotto il profilo dell'articolo 13 della CEDU la Corte, richiamando la propria giurisprudenza relativa a casi analoghi a quello di specie, ha dichiarato la violazione della norma in esame in quanto lo Stato convenuto non ha fornito alcuna argomentazione convincente che provasse l'esistenza di un rimedio effettivo dinanzi il quale far valere il proprio stato di interdetto nell'ordinamento interno. APPLICAZIONE DELL'ARTICOLO 41 CEDU A. Danno La Corte ha rigettato la richiesta di risarcimento del danno patrimoniale avanzata dal ricorrente e sotto il profilo del danno morale ha ritenuto che la constatazione della violazione rappresentasse di per s� un'equa e ragionevole soddisfazione. B. Spese Il ricorrente ha beneficiato di una difesa di ufficio. Tuttavia la Corte ha ritenuto di non riconoscere traduzione non ufficiale dal testo originale a cura dell'Unione forense per la tutela dei diritti dell'uomo ulteriori somme al ricorrente, oltre quella di Euro 850,00 versata a tal titolo dal Consiglio d'Europa. Copyright � 2008 UFTDU