43672/98

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ERTAꢀ AYDIN VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢁvuru no: 43672/98)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Eylül 2005   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   bazı düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2005. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 43672/98 baꢀvuru no’lu davanın nedeni,   Türk vatandaꢀları Bedriye Ertas Aydın, Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ   Kahraman ve Yüksel Tekin’in (Baꢀvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na   (Komisyon) 27 Haziran 1998 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) eski 25.   maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.   Baꢀvuranlar Diyarbakır Barosu avukatlarından M. Kilavuz tarafından temsil   edilmektedirler.   OLAYLAR   Baꢀvuranlar Bedriye Ertaꢀ Aydın, Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ   Kahraman ve Yüksel Tekin, Kürt kökenli olup sırasıyla 1969, 1966, 1963 ve 1972 doğumlu   olup Yozgat, Zonguldak, Bartın ve Tokat’ta ikamet etmektedirler.   1. Bedriye Ertaꢀ Aydın   Baꢀvuran 1988 yılında Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde hemꢀire olarak çalıꢀmaktaydı.   yılında Sağlık ve Sosyal Hizmet Emekçileri Sendikası’na (SES) üye olmuꢀtur.   yılında bu sendikanın Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.   Mart 1998 tarihli kararla, Olağanüstü Hal Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 Sayılı   Kanun Hükmünde Kararname’nin 4 (g) maddesi gereğince Yozgat iline tayin edilmiꢀtir.   2. Sevgi Bingöm Zengin   Baꢀvuran 1987 yılında Siirt Devlet Hastanesi’nde laboratuar teknik personeli olarak   görev yapmaktaydı. 1989 tarihinde isteği üzerine Diyarbakır’a tayin edilmiꢀtir.   yılında baꢀvuran SES’e üye olmuꢀtur.   yılında bir öğretmenle evli olduğu halde Amasya’ya tayin edilmiꢀtir. 1994   yılında yetkili makamlardan defalarca talep etmesinin ardından Diyarbakır’a tayin edilmiꢀtir.   yılında SES’in Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.   Mayıs 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun Hükmünde   Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Zonguldak iline tayin edilmiꢀtir.   3. Hafize Sidar Altındağ Kahraman   Baꢀvuran 1988 yılında Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde laboratuar teknik personeli   olarak görev yapmaktaydı.   Ocak 1991 tarihinde SES’e üye olmuꢀtur.   Baꢀvuran sendikal faaliyetlerinden dolayı 1992 yılında, kendisinin ve eꢀinin   Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü’nde on yedi gün boyunca gözaltında tutulduklarını ve   ardından haklarında herhangi bir iꢀlem yapılmadan serbest bırakıldıklarını iddia etmektedir.   Aralık 1992’de baꢀvuran Tokat iline, bundan sekiz ay sonra ise ꢁanlıurfa’ya tayin   edilmiꢀtir.   Eylül 1997’de baꢀvuran kendi isteği üzerine Diyarbakır’a tayin olmuꢀtur.   Nisan 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun Hükmünde   Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Bartın iline tayin edilmiꢀtir.   4. Yüksel Tekin   tarihinde baꢀvuran Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde ebe olarak çalıꢀmaktaydı.   Aynı yıl SES’e üye olmuꢀtur.   yılında iki ayrı görevle bu sendikanın Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.   yılında baꢀvuran Dicle Üniversitesi’nde ( Diyarbakır) Fars Dili ve Edebiyatı   Bölümü’nde derslere devam etmiꢀtir. Tayin edilmesi nedeniyle üniversite eğitimini bırakmak   zorunda kalmıꢀtır.   Ocak 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun   Hükmünde Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Tokat iline tayin edilmiꢀtir.   HUKUK AÇISINDAN   I. HÜKÜMET’ĐN ĐTĐRAZI HAKKINDA   Hükümet   iç hukuk   yollarının   tüketilmediği   gerekçesiyle   baꢀvurunun   kabuledilemeyeceği itirazını yöneltmektedir. Hükümet, baꢀvuranlar tarafından sunulan   Diyarbakır Đdare Mahkemesi’nin 25 Eylül 1997 tarihli kararına gönderme yaparak   baꢀvuranların bu karar karꢀısında temyiz için baꢀvurmadıklarını ve bu kararın iç hukukta   ulusal makamlar tarafından verilen son karar olarak sunulamayacağını belirtmektedir.   Hükümet baꢀvuranların tayininin 657 sayılı Kanunun 72. ve 76. maddelerine   dayandığını ve ilgili kiꢀilerin ꢀikâyetlerini iç hukuk mercileri önünde dile getirmediklerini   savunmaktadır.   Baꢀvuranlar Hükümet’in iddialarına karꢀı çıkmaktadır ve 285 sayılı Kanun Hükmünde   Kararname’nin 7. maddesine göre haklarında verilen tayin kararlarına karꢀı iç hukukta itiraz   yollarına sahip olmadıklarını iddia etmektedirler.   AĐHM bu itirazın baꢀvuranların AĐHS’nin 11. ve 13. maddelerine uyarınca yapmıꢀ   oldukları ꢀikayetlere sıkı sıkıya bağlı olduğu tespitinde bulunmaktadır. AĐHM   kabuledilebilirliğine iliꢀkin kararında ꢀikayeti esasa birleꢀtirmeye karar verdiğini   hatırlatmaktadır.   II. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuranlar tayin kararlarının dernek kurma özgürlüklerine karꢀı bir saldırı niteliğinde   olduğunu, Kürt kökenli olmalarından ve siyasi görüꢀlerinden dolayı bu kararların alındığını   iddia etmektedirler.   Baꢀvuranlar AĐHM’ye sundukları 1991/2000 dönemine ait tabloya gönderme yaparak,   elli sekiz kiꢀinin sürüldüğünü ve bazılarının gözaltına alındığını ya da kaybolduklarını ileri   sürmektedirler. Bedriye Ertaꢀ Aydın, AĐHM’ne eꢀinin kaybolmasına iliꢀkin 25660/94   numaralı baꢀvuru dilekçesi sunduğunu belirtmektedir. Baꢀvuranlar aynı zamanda sendikal   faaliyetlerinden dolayı disiplin müeyyidesine tabi tutulan memurların listesini de   sunmaktadırlar.   Baꢀvuranlar, sendika üyesi memurların tayinlerinin aleyhlerine yapıldığını ve   faaliyetlerini izlemelerini imkansız kılmak amacıyla sendikalarının ꢀubelerinin olmadığı   ꢀehirlere tayin edildiklerini iddia etmektedirler.   Hükümet AĐHS’nin 11. maddesinin bir sendika kurma ve sendikaya üye olma hakkını   içerdiğininin altını çizmektedir ve baꢀvuranların sendika üyesi oldukları gözönüne alınırsa bu   hakkın ihlal edilmediğini belirtmektedir. Bir sendika üyesi olmak, kamu çalıꢀanlarının   atamalarında engel teꢀkil etmemektedir. Bunun dıꢀında baꢀvuranlar tayin oldukları ꢀehirlerde   aynı sendikaya üye olmaya devam edebilirler. Hükümet AĐHM’ye, Yüksel Tekin’in 26 Kasım   tarihinde Ankara ꢀubesi üyesi olduğu SES’in, 73 ilde faaliyet gösterdiğini ve ilgili   kiꢀilerin sendikal faaliyetlerini engelleyici hiçbir unsur bulunmadığını belirten bir liste   sunmaktadır.   Hükümet, baꢀvuranların AĐHS’nin 14. maddesine iliꢀkin, dayanaktan yoksun bulduğu   ꢀikayetlerini, kesin olarak reddetmektedir. Her memur tayin olabilir. Ayrıca baꢀvuranların   tayinleri Kürt kökenli olmalarından, siyasi düꢀüncelerinden ya da bir sendikaya üye   olmalarından dolayı olmamıꢀtır.   AĐHM, AĐHS’nin 11§1 maddesinin sendika kurma özgürlüğünü, dernek kurma   özgürlüğünün özel bir ꢀekli veya yönü olarak gösterdiğini hatırlatmaktadır; bu madde sendika   üyelerine devlet tarafından farklı bir muamele ve üyelerinin tayin olmaması gibi bir uygulama   sağlamadığını ifade etmektedir (Bkz. Belçika Polisi Ulusal Sendikası- Belçika, 27 Ekim 1975,   A serisi no: 19, s. 17, § 38).   AĐHM, kiꢀisel baꢀvuru sonucunda açılan davada, mümkün olduğu kadar genel metnin   dıꢀına çıkmadan, kendisine baꢀvurulan somut olayla dile getirilen sorunları incelemekle   yetinmek gerektiğini belirtmektedir (Bkz., diğerleri arasında, Guzzardi-Đtalya, 6 Kasım 1980   tarihli karar, A serisi no:39, s. 31-32, § 88, ve Young, James ve Webster-Đngiltere, 13 Ağustos   tarihli karar, A serisi no:44,§ 52). Bundan dolayı tayin kararının olduğu ꢀekliyle   uygunluğunu AĐHS bakımından takdir etme hakkı düꢀmemektedir. AĐHM’nin amacı   AĐHS’nin 11. maddesinde belirtilen, baꢀvuranların sendikal faaliyetlerde bulunma hakkına   iliꢀkin böylesi bir kararın sonuçlarını incelemektir.   AĐHM 285 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4 (g) maddesine dayanarak,   baꢀvuranların OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan tayin kararlarının 11.   maddenin hükümlerini tanımadığından ꢀikayetçi olduklarını belirtmektedir. Daha sonra bu   kararların kanun tarafından öngörüldüğünü gözlemlemektedir. Ayrıca baꢀvuranların   konumlarının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nda belirtilmiꢀ olduğu konusuna itiraz   edilmemektedir.   Bu durumda AĐHM ilgili kiꢀilerin konumlarının, ilke olarak kamu hizmetinin   ihtiyaçlarına göre baꢀka bir ꢀehre ya da baꢀka bir göreve tayin edilebilme olasılığını   öngörmekte olduğunu tespit etmektedir. Bu bakımdan sözkonusu tayin kararları ilke olarak   ilgili kiꢀilerin bir sendikaya katılma, sendika ve dernek kurma özgürlüğünü kullanma ya da bu   haklardan faydalanma haklarına yönelik bir engel ya da sınırlama teꢀkil etmemektedir.   Sendika ve dernek kurulmasına iliꢀkin bireysel özgürlükleri konusunda ise, dava konusu   kararlara rağmen sendikalarına üyeliklerinin devam ettiği göz önüne alınırsa bu haklarından   faydalanmıꢀlardır (Bkz. örneğin, Schmidt veDahlström- Đsveç, 6 ꢁubat 1976 tarihli karar, A   serisi no: 21).   AĐHM, takdirine sunulan unsurlardan hareketle, baꢀvuranların sözkonusu kararların   AĐHS’nin 11. maddesinin yer verdiği ꢀekliyle toplantı ve dernek kurma özgürlüğüne iliꢀkin   haklarının özünü ilgilendiren yaptırım veya ihlali oluꢀturduğunu yeteri kadar ikna edici   ꢀekilde desteklemediklerini gözlemlemektedir. Ayrıca baꢀvuranların yeni görevlerinde ya da   tayin yerlerinde sendikal faaliyetlerde bulunmalarının engellenebileceği konusunda da ikna   olmamıꢀtır.   Her ne kadar tayin kararları baꢀvuranlar tarafından, ulusal makamların sendikal   faaliyetlerde bulunma haklarına bir müdahalesi olarak değerlendirilse de, AĐHM bu   tedbirlerin Devletin kamu hizmetinin en iyi ꢀekilde yönetilmesi çerçevesinde değerlendirildiği   görüꢀündedir. Ulusal makamlar ilgili kiꢀilerin baꢀka bir bölgeye ya da baꢀka bir ꢀehre tayin   kararlarını verirken takdir hakları çerçevesinde hareket etmiꢀlerdir. Baꢀvuranların tayinlerine   bağlı zararın dıꢀındaki diğer zararları makamların baꢀvuranlara vermediği, öyle ki kamu   hizmetinin en iyi ꢀekilde idare edilmesi ve baꢀvuranların sendikal faaliyetlerde bulunma hakkı   gibi mevcut farklı çıkarlar arasında dengeyi sağladıkları sonucu çıkmaktadır.   Bu nedenle, iꢀbu davanın koꢀullarının tümü ıꢀığında AĐHM baꢀvuranların aleyhlerine   alınan tayin kararlarının sendikal faaliyetlerde bulunulmasına yönelik herhangi bir müdahale   teꢀkil ettiğini ispat etmediklerini tespit etmiꢀtir.   Sonuç olarak AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuranlar OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan kararlara itiraz   edilebilecek bir baꢀvuru yolunun bulunmamasından dolayı ꢀikayet etmektedirler. AĐHS’nin   13.maddesine gönderme yapmaktadırlar.   Baꢀvuranlar OHAL Bölge Valisi’nin kararıyla tayin olan iki memurun iptale iliꢀkin   baꢀvurularına gönderme yapmaktadırlar, bu baꢀvuru 285 sayılı Kanun Hükmünde   Kararname’nin 7. maddesine dayanarak reddedilmiꢀtir. Baꢀvuranlar sonuç itibariyle ulusal   makamlar nezdinde sözkonusu kararlar karꢀısında etkili baꢀvuru yolunun mevcut olmadığını   iddia etmektedirler.   Mahkemenin bu yöndeki yerleꢀik içtihadına göndermede bulunan Hükümet   baꢀvuranların itirazlarının “salt”, “ekonomik gerekçelere” dayalı hakları içermediğini fakat   atama iꢀlemlerinin yasanın uygulanması ve Devletin takdir yetkisini kullanması yönünde   olduğunu savunmaktadır. Baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları ꢀikayetler Sözleꢀmenin güvence   altına aldığı haklar alanına girmemektedir. Baꢀvuranlar devlet memuru olmayı kabul ederek,   kamu görevlilerinin tabi olduğu 657 sayılı Kanun uyarınca atanabileceklerini biliyorlardı.   Devlet memurları da idarenin eylemlerine karꢀı diğer vatandaꢀlar gibi koruma altındadırlar.   Đdarenin bu hakları tanımaması durumunda hukuki baꢀvuru yolları mevcuttur. Anayasa ayrıca   idarenin eylemlerinin ve almıꢀ olduğu önlemlerin hukuki denetime tabi tutulmasını   öngörmektedir.   AĐHM, AĐHS’de yer alan hak ve özgürlükler iç hukukta ne ꢀekilde tanınmıꢀ olursa   olsun, Sözleꢀme’nin 13. maddesinin, bu hak ve özgürlüklerden iç hukukta yararlanılmasını   sağlayacak yolların varlığını güvence altına aldığını hatırlatır. Dolayısıyla sözkonusu hüküm,   AĐHS’ye dayalı “savunulabilir bir ꢀikayetin” içeriğinin incelenmesini ve uygun bir telafinin   sunulmasını sağlayacak bir iç hukuk yolunu zorunlu kılmaktadır (Bkz, diğerleri arasında,   Kulda-Polonya [GC], no: 30210/96, § 157, CEDH 200-XI).   Sözleꢀmeci devletlere yüklenen AĐHS’nin 13. maddesinden doğan yükümlülüğün   kapsamı, baꢀvuranın yaptığı ꢀikayetin niteliğine bağlı olarak değiꢀmektedir. Bununla birlikte   13. maddenin gerektirdiği baꢀvuru yolu hukuken olduğu kadar uygulamada da “etkili”   olmalıdır ( Bkz, örneğin, Đlhan-Türkiye [GC], no:22277/93, § 97, CEDH 2000-VII). Bir   “baꢀvuru” nun 13. madde kapsamında “etkili” olup olmadığı baꢀvuranın lehine bir sonuç   çıkıp çıkmayacağına bağlı değildir. Bununla birlikte sözkonusu hükmün bahsettiği   Mahkemenin adli bir kurum olması gerekmemektedir. Ancak, kendisine yapılan baꢀvurunun   etkililiğini değerlendirmek için sahip olduğu yetkileri ve verdiği güvenceleri de gözönünde   bulundurmak gerekir. Diğer yandan iç hukukun sağladığı baꢀvuru yollarının tümü, içlerinden   hiçbiri kendi baꢀına hepsine cevap vermese de 13. maddenin gerekliliklerini yerine   getirebilmektedir ( Bkz. diğerleri arasında, Silver ve diğerleri-Birleꢀik Krallık 25 mart 1983   tarihli karar, A serisi no: 61, s. 42, § 113, ve Chahal-Birleꢀik Krallık, 15 Kasım 1996 tarihli   karar, Derleme 1996-V, s.1869–1870, § 145).   Bu durumda AĐHM dosyadaki verilerin baꢀvuranların dernek kurma ve toplantı   özgürlüğüne iliꢀkin haklarının ihlal edildiğine dair karar verilmesi için sebep teꢀkil etmediğini   düꢀünmektedir. Bu durum, 11. maddeye iliꢀkin ꢀikayetin savunulabilirliğine engel değildir   (Boyle ve Rice-Birleꢀik Krallık, 27 Nisan 1988 tarihli karar, A serisi no:131, s.23.§ 52).   AĐHM’nin esas hakkında vardığı sonuç bir ulusal mahkeme önünde etkili bir baꢀvuru   zorunluluğunu geçersiz kılmamaktadır.   AĐHM, OHAL Bölge Valisi’ne tayin konusunda geniꢀ ayrıcalıklar tanıyan 285 sayılı   Kanun Hükmünde Kararnamenin 4 (g) maddesine dayanarak, Valinin kamu sektörü   personelinin baꢀka bir bölgeye tayinini isteyebileceğini hatırlatmaktadır. Buna benzer ölçüsüz   olarak değerlendirilebilecek ayrıcalıklar karꢀısında, baꢀvuranların tayini konusunda adli   denetim yoksunluğunun, muhtemel suiistimalleri engellemek veya bu ꢀekilde alınan kararların   sadece meꢀruluğunu denetlemeyi sağlamak için yeterli teminatları sunmadığını tespit etmek   gerekir. AĐHM, daha önce, OHAL Bölge Valisi’ne yetki veren hükümleri kadar bu mevzuatın   uygulanmasının da adli denetime tabi olmadığını vurgulama olanağı bulmuꢀtur (Bkz. Đç   Hukukun ilgili bölümleri, özellikle, §§ 34 ve 36 ve Çetin ve diğerleri, adı geçen, § 61). Sonuç   itibariyle, OHAL Bölge Valisi’nin iꢀlediği fiiller için yapılan adli baꢀvurular, 13. maddenin   amaçlarına uygun olarak “etkililik” kriterini yerine getirmemektedir, zira istenilen baꢀvuru ne   hukuki olarak ne de uygulamada “etkili” değildir (Bkz. diğerleri arasında mutatis mutandis,   sözüedilen Güneri ve diğerleri, § 88, sözüedilen Çetin ve diğerleri, § 66 ve sözüedilen Doğan   ve diğerleri, § 110 ve 164).   O halde baꢀvuranların iç hukuk yollarını tüketmek zorunluluğundan bağıꢀık   tutuldukları düꢀünülebilir. Bu nedenle AĐHM Hükümetin itirazını kabul etmemektedir.   Sonuç olarak AĐHM, OHAL Bölge Valisi tarafından baꢀvuranların aleyhlerine alınan   tayin kararlarına karꢀı ulusal mahkemeler önünde itiraz olanağı sağlayan bir iç hukuk yolunun   bulunmayıꢀından dolayı 13. maddenin ihlal edildiği kararına varmıꢀtır.   IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat, masraf ve harcamalar   Baꢀvuranlar Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ Kahraman ve Bedriye Ertaꢀ   Aydın masraf ve harcamalar dahil, manevi tazminat için 8.000 Euro (sekiz bin) talep   etmektedirler.   Yüksel Tekin masraf ve harcamalar dahil, manevi tazminat için 5.000 Euro (beꢀ bin)   talep etmektedir.   AĐHM, OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan tayin kararlarına itiraz   edilmesini sağlayacak ulusal mahkeme önünde bir iç hukuk yolunun bulunmayıꢀından dolayı   baꢀvuranların manevi zarara uğradıklarını düꢀünmektedir. Bu nedenle baꢀvuranlardan her   birine 500 Euro (beꢀ yüz) ödenmesini uygun görmektedir.   AĐHM, baꢀvuranların AĐHS’nin ilgili mercileri nezdinde yapılan masraflara iliꢀkin   hiçbir fatura sunmadıklarını tespit etmektedir. Bununla birlikte AĐHM önünde bir avukat   tarafından temsil edilen baꢀvuranların buna bağlı olarak bir takım masraflar yapmak zorunda   olduklarını düꢀünmektedir. ( I.R.S. ve diğerleri- Türkiye ( adil tazmin), no:26338/95, § 32, 31   Mayıs 2005) Đꢀbu davanın koꢀulları dikkate alındığında baꢀvuranlara toplu olarak 2.000 Euro   (iki bin) ödenmesinin uygun olacağını düꢀünmektedir.   B. Gecikme Faizi   AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz   oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKCELERE DAYALI OLARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE   1. Hükümetin itirazını reddetmeye;   2. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edilmediğine;   3. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;   4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay   içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı   Hükümet’in baꢀvuranlara,   i. manevi tazminat için baꢀvuranların her birine 500 Euro (beꢀ yüz)   ödenmesine;   ii. masraf ve harcamalar için baꢀvuranlara toplu olarak 2.000 Euro (iki bin)   ödenmesine;   iii. yukarıdaki miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;   b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ve ödemenin yapılmasına kadar,   Hükümetin, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli faizinin üç puan fazlasına eꢀit   oranda faiz uygulamasına;   5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   karar vermiꢀtir.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77§§ 2 ve 3   maddesine uygun olarak 20 Eylül 2005 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.   Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45§ 2 ve iç tüzüğünün 74§ 2 maddelerine uygun olarak   Sn. Cabral Barreto’nun ayrık oy görüꢀü yer almaktadır.   8