47278/99

C O N S E I L D E   L ' E U R O P E   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   Mahmut YILMAZ VE DĐĞERLERĐ- TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no:47278/99)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Ağustos 2006   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup   bazı ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2006. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (47278/99) baꢀvuru no’lu davanın nedeni, bu   ülke vatandaꢀları Mahmut Yılmaz, Özgür Tüfekçi, Ahmet Aꢀkın Doğan, Bülent Karakaꢀ ve   Elif Kahyaoğlu, Deniz Kartal, Nurdan Bayꢀahan (baꢀvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları   Mahkemesi’ne (AĐHM) 29 Aralık 1998 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesinin   (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.   Baꢀvuranlar, AĐHM önünde Đstanbul Barosu avukatlarından O. E. Ataman tarafından   temsil edilmektedir.   OLAYLAR   DAVA KOꢀULLARI   Baꢀvuranlar sırasıyla 1973, 1975, 1970, 1975, 1974, 1975 ve 1973 doğumludur.   Olayların meydana geldiği sırada hepsi de Ankara’da ikamet etmektedir.   Yasadıꢀı bir örgüte üye olduklarından ꢀüphelenen baꢀvuranlar, Ankara polisi   tarafından sırayla yakalanmıꢀlardır. Yılmaz, Doğan, Kartal ve Kahyaoğlu 17 Nisan, Tüfekçi,   Karakaꢀ ve Bayꢀahan 19 Nisan tarihinde gözaltına alınmıꢀtır.   Baꢀvuranlar, 1 Mayıs 1996 tarihine kadar Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle   Mücadele ꢁubesi’nde gözaltında tutulmuꢀlardır.   Baꢀvuranlar, gözaltına alındıkları andan itibaren, sorgu yapmakla görevli polislerin   kendilerine yumruk ve tekme attıklarını, baꢀlarına, cinsel organlarına ve böbreklerine tazyikli   su sıktıklarını iddia etmektedirler. Baꢀvuranlar kendilerine hakaret edildiğini, ölümle ve   tecavüzle tehdit edildiklerini ileri sürmektedirler. Erkek olan baꢀvuranlar aynı zamanda,   polislerin cinsel organlarını sıktıklarını ve sıcak su sıkmak için kollarından astıklarını iddia   etmektedir. Doğan aynı ꢀekilde anüsüne bir nesne sokulduğunu ifade etmektedir. Karakuꢀ ise,   molotof kokteyli tutmayı reddetmesi üzerine polislerin saçlarını yolduğunu ileri sürmektedir.   Baꢀvuranlar aynı zamanda gözaltı sürelerinin sona ermesine kadar iꢀkence seanslarının devam   ettiğini, sorgulama sırasında giysilerinin çıkarıldığını ve gözlerinin bağlandığını iddia   etmektedirler.   Emniyet, Doğan ve Bayꢀahan’ın ifadelerini 22 Nisan, Kartal’ın ifadesini 23 Nisan,   Karakaꢀ’ın ifadesini 24 Nisan, Kayhaoğlu’nun, Yılmaz’ın ve Tüfekçi’nin ifadelerini de 25   Nisan’da almıꢀtır.   Nisan 1996 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Cumhuriyet Baꢀsavcısı,   Nisan 1996 tarihinde sorgulanan Kartal haricinde, diğer baꢀvuranların ifadelerini almıꢀtır.   Baꢀvuranlar ifadelerinin, gözleri bağlı olduğu sırada Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle   Mücadele ꢁubesi’nde alındığını ifade etmektedirler. Resmi belgelere göre Cumhuriyet   Baꢀsavcısı baꢀvuranların, odasına sevk edilmelerini talep etmiꢀtir. Đfade tutanakları,   baꢀvuranların polise verdikleri ifadeleri doğruladıklarını ve Savcının sorularına cevaben,   özellikle çeꢀitli eylemlerde molotof kokteyli attıklarını, bir kısım faaliyetleri ve   örgütlenmeleri hakkında bilgi verdiklerini belirtmektedir.   Mayıs 1996 tarihinde Adli Tıp Doktoru baꢀvuranları muayene etmiꢀ ve herhangi bir   yara tespit edilmediğine dair rapor hazırlamıꢀtır.   Aynı gün, DGM yedek hakimi baꢀvuranlarla birlikte sekiz ꢀüpheliyi dinlemiꢀtir.   Yedek hakim, baꢀvuranların tutuklanmasına ve diğer kiꢀilerin serbest bırakılmasına karar   vermiꢀtir.   Baꢀvuranlar, Cumhuriyet Savcısı ve yedek hakimi karꢀısında iꢀkence iddialarını dile   getirdiklerini iddia etmektedirler. Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın ifade tutanağında böyle bir   ifade yer almamaktadır. Hakim sorgu zaptında ise baꢀvuranların Cumhuriyet Baꢀsavcısı ve   polis karꢀısında verdikleri ifadeleri baskı altında imzaladıklarını iddia ettikleri ifade   edilmektedir.   Daha sonra ise, baꢀvuranlar 6 Mayıs 1996 tarihinde adli tıp doktoru tarafından ve   çeꢀitli tarihlerde Ankara Devlet Hastanesi’nde tekrar muayene edilmiꢀlerdir. Bu   muayenelerde baꢀvuranların vücudunda anormal bir yara tespit edilmemiꢀtir.   Tüfekçi 13 ve 15 Mayıs 1996 tarihinde, Karakaꢀ ve Yılmaz 14 ve 15 Mayıs 1996   tarihinde, Doğan 15 Mayıs 1996 tarihinde Ankara Devlet Hastanesi’nin nöroloji ve üroloji   servislerinde muayene edilmiꢀlerdir.   Mayıs 1996 tarihinde, adli tıp doktoru bu muayeneler sonucunda raporlar   hazırlamıꢀtır. Bu raporlarda, baꢀvuranların günlük faaliyetlerini engelleyecek ya da hayatlarını   tehlikeye düꢀürebilecek herhangi bir tespitte bulunulmadığı ifade edilmiꢀtir.   Bayꢀahan 20 Mayıs 1996 tarihinde üroloji servisinde muayene edilmiꢀtir. Hazırlanan   raporda, baꢀvuranın psikiyatri servisindeki muayenesinin yapılmadığı belirtilmiꢀtir.   Kahyaoğlu 9, 15 ve 20 Mayıs 1996 tarihlerinde nöroloji, ortopedi ve romatizmabilim   servislerinde muayene edilmiꢀtir.   Bu son iki baꢀvuranla ilgili olarak, adli tıp doktoru 23 Mayıs 1996 ve 4 Haziran 1996   tarihlerinde raporlar hazırlamıꢀtır. Bu raporlar, 17 Mayıs 1996 tarihinde hazırlanan raporlarla   aynıdır.   Ankara DGM Cumhuriyet Baꢀsavcısı, 7 Haziran 1996 tarihinde sunulan iddianameyle   baꢀvuranların da aralarında bulunduğu on beꢀ kiꢀiyi, yasadıꢀı bir silahlı örgüte üye olmak,   patlayıcı madde bulundurmak ve kullanmakla suçlamıꢀ ve Ceza Kanunu’nun 168. ve 264.   maddeleri uyarınca mahkum edilmelerini talep etmiꢀtir.   Temmuz 1996 tarihinde, DGM Kartla ve Bayꢀahan’ın serbest bırakılmasına karar   vermiꢀtir.   DGM 6 Aralık 1996 tarihinde, yasadıꢀı bir örgüte üye olmak, patlayıcı madde   bulundurmak ve kullanmak suçundan baꢀvuranları çeꢀitli hapis cezasına mahkum etmiꢀtir.   Suç ortakları delil yetersizliğinden serbest bırakılmıꢀtır.   Yargıtay 17 Aralık 1996 tarihinde, soruꢀturma yetersizliği nedeniyle bu kararı   bozmuꢀtur.   DGM, Kahyaoğlu’nu 6 Aralık 1996 tarihinde, Yılmaz’ı 17 Haziran 1998 tarihinde,   Doğan’ı, Karakaꢀ’ı ve Tüfekçi’yi 13 Temmuz 1998 tarihinde serbest bırakmıꢀtır.   Kasım 1998 tarihinde davayı tekrar inceleyen DGM, baꢀvuranların hapis cezalarını   hafifletmiꢀtir. Suç ortakları aklanmıꢀtır.   DGM’ye gönderilen çeꢀitli yazılarda baꢀvuranlar, gözaltında bulundukları sırada   itirafa zorlamak için kendilerine polisler tarafından iꢀkence yapıldığını iddia etmiꢀlerdir.   DGM’nin bu dilekçeleri değerlendirmeye almadığı fakat aldığı kararlardan, baꢀvuranlardan   her biri için ilgilinin kötü muamele yapılması nedeniyle ꢀikayetçi olduğunu belirterek bunları   “not ettiği” anlaꢀılmaktadır.   Yargıtay, 6 Aralık 1999 tarihinde 9 Kasım 1998 tarihli kararı onaylamıꢀtır.   HUKUK AÇISINDAN   I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuranlar, gözaltında bulunduğu sırada kendilerine iꢀkence yapıldığından ꢀikayetçi   olmakta ve AĐHS’nin 3. maddesine atıfta bulunmaktadırlar.   Hükümet, cezai idari ve hukuki baꢀvuru yollarına dikkat çekmekte ve baꢀvuranların iç   hukuk yollarını tüketmediklerini belirtmektedir. Đkinci olarak sağlık raporlarının iddialarını   destekleyecek hiçbir unsura yer vermediğini ifade etmektedir.   Đç hukuk yollarının tüketilmesi ile ilgili olarak Hükümet’in argümanları dikkate   alındığında, AĐHM’nin bu alandaki görüꢀünü tekrar açıklaması gerekmektedir. Gözaltı   sırasında kötü muamele yapılması nedeniyle ꢀikayetçi olabilmek için, cezai baꢀvuru yolu   AĐHS’nin 35 § 1. maddesi uyarınca uygun ve yeterli bir yol teꢀkil etmektedir (Bkz. örneğin,   Erdoğan-Türkiye (karar), no: 28492/95, 21 Eylül 1999, Gelgeç ve Özdemir-Türkiye (karar),   no: 27700/95, 27 Nisan 2000, Kaplan-Türkiye (karar), no: 24932/94, 19 Eylül 2000). Bunun   üzerine AĐHM, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi uyarınca iç hukuk yollarının tüketilip tüketilmediği   konusunu daha fazla incelemenin gerekli olmadığı görüꢀündedir, zira her ne olursa olsun   baꢀvurunun bu kısmının ilerleyen nedenlerden dolayı kabuledilemez olduğu kanaatindedir.   Mevcut davada, baꢀvuranların AĐHM önünde dile getirdikleri yaralar özellikle tekme   atılması, cinsel organların ezilmesi, nesne ile tecavüz, askı kaynar su tutulması ve saçların   çekilmesi olarak yorumlanabilir.   Bununla ilgili olarak AĐHM öncelikle, Türkiye’de iꢀkence uygulamasının varlığı   konusunda, baꢀvuranların yaptıkları genel bir değerlendirmenin belirleyici bir kanıt olarak   nitelendirilemeyeceğini ifade etmektedir. Bunlar mevcut davada somut ve ilgili unsurlara   dayanmamaktadır (Bkz. Kaplan, ve mutatis mutandis, Labita-Đtalya, no: 26772/95). Zaten   AĐHM, baꢀvuranların en ufak bir somut delil ya da delil baꢀlangıcı sunmadıklarını ve iꢀkence   iddialarını destekleyecek ikna edici açıklamalarda bulunmadıklarını not etmektedir. AĐHM   mevcut durumda gizli gözaltı sözkonusu olmadığını tespit etmektedir (Bkz. Kaplan).   Hiç kuꢀkusuz AĐHM, gözaltı sırasında kötü iꢀkence gördüğünü iddia eden bir   kimsenin delil elde etmesinin zor olabileceğini kabul etmektedir. AĐHM aynı zamanda,   baꢀvuranın delil sunma konusunda karꢀılaꢀtığı zorlukların kısmen de olsa, ilgili dönemde dile   getirilen ꢀikayetler karꢀısında etkili bir ꢀekilde hareket etmeyen yetkililerden   kaynaklanabileceğini de kabul etmektedir (Bkz. mutatis mutandis, Caloc-Fransa, no:   33951/96, 20 Temmuz 2000, Đlhan-Türkiye , no: 22277/93, ve Labita).   Bununla birlikte, dosyadan baꢀvuranların gözaltı süresinin bitiminde adli tıp doktoru   tarafından muayene edildikleri anlaꢀılmaktadır. Daha sonra ise, olası beyin ya da ortopedik   travmalarının ya da üroloji hastalıklarının bulunup bulunmadığını tespit etmek amacıyla her   biri çeꢀitli sağlık muayenelerin tabi olmuꢀtur.   Oysa ki, bu sağlık raporlarından hiçbirisi herhangi bir belirtiye yer vermemektedir.   Halbuki baꢀvuranların maruz kaldıkları kötü muamelelerden bazıları –altını çizmek gerekir- o   kadar ciddi ki, olayların meydana gelmesinden çok sonra bile bu yaraların görülebilmesi   gerekmektedir.   AĐHM aynı zamanda, gözaltında bulundukları sırada baꢀvuranların “Devlet   temsilcileri karꢀısında kırılganlık, dayanıksızlık ve kaygı verebilecek” bir duyguya   kapılabileceklerini kabul etmektedir (Bkz. Đlhan, ve Aksoy-Türkiye, 18 Aralık 1996, Derleme   Hükümler ve Kararlar) fakat her ꢀeyden önce ve ilgili açıklamaların bulunmayıꢀı nedeniyle,   baꢀvuranların gözaltı sürelerinin sona ermesini takip eden dönem için aynı ꢀeyi kabul   etmemektedir.   Oysa ki AĐHM baꢀvuranların, dosyaya eklenen belgelerden hareketle, gözaltı süresinin   bitiminde kendilerini dinleyen DGM yedek hakimi karꢀısında yalnızca polise ve Cumhuriyet   Baꢀsavcısı’na verdikleri ifadeleri inkar ettiklerini ve baskı altında ifade verdiklerini   belirttiklerini gözlemlemektedir. Baꢀvuranlar, DGM yedek hakimi karꢀısında AĐHM önünde   dile getirdikleri kötü muamele ꢀekillerini açıklamamıꢀlardır.   Bu koꢀullar altında AĐHM, baꢀvuranların ve avukatlarının dile getirdikleri ꢀikayetlere   iliꢀkin olarak yetkili makamlara daha sağlam deliller sunmadan, derinlemesine bir soruꢀturma   yürütülmesini yasal olarak bekleyemeyecekleri kanaatindedir (Bkz. örneğin, ꢁ.T.-Türkiye   (karar), no: 28310/95, 9 Kasım 1999).   Sonuç olarak adli makamların, baꢀvuranların daha sonraki ꢀikayetleri ile ilgili olarak   etkili soruꢀturma yürütme görevlerini yerine getirmedikleri söylenemez. Zira baꢀvuranların   iddiaları savunulabilir olduğu ölçüde yetkili makamlar bu sorumluluklarını yerine getirirler,   Haziran ve Mayıs ayları boyunca düzenlenen sağlık raporları dikkate alındığında mevcut   olayda böyle bir durum sözkonusu değildir (Bkz. diğerleri arasında, Salman-Fransa [GC],   no:21986, Đlhan, Çakıcı-Türkiye [GC], no: 23657/94, ve Aksoy).   Kahyaoğlu’nda 20 Mayıs 1996 tarihinde tespit edilen rahatsızlık ise kaynağı ne olursa   olsun 3. madde kapmasına alınabilecek derecede ciddi bir rahatsızlık gibi görünmemektedir   (Labita-Đtalya [GC], no: 26772/95).   Kısaca AĐHM, baꢀvuranların ꢀikayetçi oldukları kötü muamelelerin polisler tarafından   yapıldığı konusunda ꢀüphe uyandırabilecek ve/ya da mevcut davada ulusal mahkemelerin   tutumlarının tartıꢀma konusu yapılmasını sağlayabilecek herhangi bir unsur bulunmadığını   gözlemlemektedir (Bkz, diğerleri arasında, Yılmaz-Türkiye (karar), no: 50743/99, 30 Mayıs   2000, Fidan-Türkiye (karar), no: 24209/94, 29 ꢁubat 2000, Uykur-Türkiye (karar), no:   24599/95, 9 Kasım 1999, ve ꢁ.T.- Bkz. aynı zamanda, mutatis mutandis, Klaas-Almanya, 22   Eylül 1993 tarihli karar).   Sonuç olarak ve baꢀvuranların Türk hukuku ile kendilerine tanınan baꢀvuru yolunu   kullandıkları varsayıldığında AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının açıkça dayanaktan yoksun   olduğu ve AĐHS’nin 35 §§ 3. ve 4. maddeleri uyarınca kabuledilemez ilan edilmesi gerektiği   kanaatindedir.   II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, bünyesinde bir askeri hakim bulunması nedeniyle Devlet Güvenlik   Mahkemesi’nin bağımsız ve tarafsız bir mahkeme niteliği taꢀımadığını iddia etmektedir.   Baꢀvuranlar aynı zamanda gözaltında bulundukları sırada baskı altında verdikleri ifadelere   dayanılarak mahkum edildiklerini ve gözaltında bir avukat tarafından temsil edilmediklerini   belirterek bu mahkeme önünde adil olarak yargılanmadıklarını ileri sürmektedirler.   Baꢀvuranlar bu itibarla AĐHS’nin 6 §§ 1. ve 3 c) maddesine atıfta bulunmaktadırlar.   A. Kabuledilebilirlik Hakkında   AĐHM, ꢀikayetlerin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi bakımından açıkça dayanaktan yoksun   olmadığına karar vermiꢀtir. Baꢀka hiçbir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığından bu   ꢀikayetleri kabuledilebilir bulmuꢀtur.   B. Esas Hakkında   1. AĐHS’nin 6 § 1. maddesine iliꢀkin olarak yapılan ꢀikayet   Hükümet, 22 Haziran 1999 tarihli ve 4390 sayılı Kanun’la DGM bünyesinde askeri   hakim bulunması uygulamasına son verildiğini belirtmektedir.   AĐHM aynı zamanda 30 Haziran 2004 tarihli ve 5190 sayılı Kanun’la DGM’lerin   kaldırıldığını gözlemlemektedir.   Hal böyle iken AĐHM, mevcut davaya konu olan olaylarla ilgili olarak, buna benzer   ꢀikayetlerin dile getirildiği pek çok dava incelediğini ve bunların AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin   ihlali yönünde sonuçlandığını hatırlatmaktadır (Bkz, Özel-Türkiye, no: 42739/98, 7 Kasım   2002, ve Özdemir).   AĐHM elindeki mevcut unsurları inceledikten sonra Hükümet’in davayı farklı ꢀekilde   sonuçlandıracak hiçbir olgu ve delil sunmadığı kanaatine varmıꢀtır. AĐHM, Ceza Kanunu’nda   öngörülen ve cezalandırılan suçlardan ötürü Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde yargılanan   baꢀvuranların, aralarında asker kökenli bir hakimin yer aldığı mahkeme önüne çıkma   konusunda endiꢀe duymalarının anlaꢀılabilir olduğu kanısındadır. Dolayısıyla baꢀvuranlar,   Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin davanın gerekçesine yabancı mülahazalar ıꢀığında sebepsiz   bir yargı kararı almasından haklı olarak kaygı duymaktadırlar. Bu nedenle baꢀvuranların, bu   yargı merciinin tarafsız ve bağımsız olmadığı yönündeki ꢀüphelerinin, nesnel bir biçimde   haklı gerekçelere dayandığı kabul edilebilir (Incal –Türkiye, 9 Haziran 1998 tarihli karar,   Derleme).   Sonuç olarak AĐHM, baꢀvuranları yargılayıp mahkum eden Ankara Devlet Güvenlik   Mahkemesi’nin, AĐHS’nin 6 § 1 maddesinde öngörülen bağımsız ve tarafsız bir mahkeme   niteliğini taꢀımadığı sonucuna varmıꢀtır.   2. AĐHS’nin 6. maddesine iliꢀkin olarak yapılan ꢀikayetin geri kalan kısmı   Hükümet bir ihlalin varlığını inkar etmektedir.   AĐHM, daha önceki benzer davalarda da dile getirildiği üzere, tarafsızlıktan ve   bağımsızlıktan yoksun bir mahkemenin, hiçbir surette, yargı yetkisi altındaki kiꢀilere adil bir   yargılama süreci temin edebileceğinin varsayılamayacağını hatırlatır.   Baꢀvuranın, davasının bağımsız ve tarafsız bir mahkeme önünde görülmesi hakkının   ihlal edildiği tespiti ıꢀığında, AĐHM, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine iliꢀkin diğer   ꢀikayeti incelemeye gerek olmadığı kanaatine varmıꢀtır (Bkz. diğerleri arasında, Çıraklar-   Türkiye, 28 Ekim 1998, Derleme).   III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuranlardan her biri maddi ve manevi tazminat olarak çeꢀitli miktarda tazminat   talep etmektedirler.   Hükümet bu taleplerin reddedilmesini talep etmektedir.   AĐHM bir mahkumiyet kararının AĐHS uyarınca tarafsız ve bağımsız olmayan bir   mahkeme tarafından verildiği sonucuna vardığında, prensip olarak en uygun tazminin,   baꢀvuranın talebi üzerine yeni bir davanın ya da prosedürün yeniden açılması olacağı   kanaatine varmıꢀtır (Öcalan-Türkiye [GC], no: 46221/99). Sonuç olarak AĐHM, baꢀvuranların   tazminat taleplerini reddetmektedir.   B. Masraf ve Harcamalar   Baꢀvuranlar AĐHM nezdinde yaptıkları masraf ve harcamalar için 25.147.72 Euro, artı   katma değer vergisi talep etmektedirler.   Hükümet, kanıtlayıcı belge sunulmamıꢀ olması sebebiyle bu talebin reddedilmesini   talep etmektedir.   AĐHM içtihatlarına göre, baꢀvurana ancak gerçekten yapılan ve makul bir miktardaki   masraf ve harcamaların geri ödenebileceğini hatırlatır. Elindeki mevcut unsurlar göz önüne   alındığında AĐHM masraf ve harcamalar için baꢀvuranlara toplu olarak 1.000 Euro   ödenmesinin makul olduğuna karar vermiꢀtir.   C. Gecikme Faizi   AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz   oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. AĐHS’nin 6 § 1 ve 3 c) maddelerine iliꢀkin olarak yapılan ꢀikayetler konusunda   baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna ve geri kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;   2. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;   3. AĐHS’nin 6. maddesine dayalı ꢀikayetlerin geri kalan kısmının incelenmesinin   gerekli olmadığına;   4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay   içinde, döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere ve miktara yansıtılabilecek   her türlü vergiden muaf tutularak, Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvuranlara   masraf ve harcamalar için 1.000 Euro (bin) ödenmesine;   b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar   Hükümet tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz   oranının üç puan fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;   5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   karar vermiꢀtir.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3   maddesine uygun olarak 8 Ağustos 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.   8