47473/99

WyrokETPCz2006-02-28ECLI:CE:ECHR:2006:0228JUD004747399

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy odmowa wydania pozwolenia na budowę, pomimo wcześniejszej decyzji wstępnej, oraz przewlekłość postępowania i odmowa rozprawy ustnej, naruszyły prawo do poszanowania mienia (art. 1 Protokołu nr 1) oraz prawo do rzetelnego procesu (art. 6 ust. 1 Konwencji)?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że decyzja wstępna z kwietnia 1992 roku nałożyła na komisję budowlaną obowiązek wydania pozwolenia na budowę skarżącemu, zgodnie z prawem szwedzkim. Niewydanie tego pozwolenia stanowiło naruszenie prawa do poszanowania mienia skarżącego. Ponadto, Trybunał stwierdził, że postępowanie krajowe, trwające od sierpnia 1991 roku do września 2004 roku, było nadmiernie długie. Odmowa przeprowadzenia rozprawy ustnej w postępowaniu odwoławczym, które dotyczyło zarówno interpretacji prawa, jak i potencjalnie kwestii faktycznych, bez podania przekonujących powodów, również naruszyła prawo do rzetelnego procesu.

Stan faktyczny

Ojciec skarżącego złożył w 1989 roku zapytanie dotyczące możliwości budowy rozbudowy na swojej działce. Wstępna decyzja z kwietnia 1992 roku, wydana po unieważnieniu planu zagospodarowania przestrzennego, zezwoliła na budowę. Skarżący, który stał się właścicielem nieruchomości po śmierci ojca, złożył wniosek o pozwolenie na budowę w październiku 1992 roku. W lutym 1997 roku komisja budowlana odrzuciła wniosek, po tym jak nowy plan zagospodarowania przestrzennego (uwzględniający rozbudowę) został unieważniony na żądanie sąsiadów. W marcu 2000 roku unieważniono również wstępną decyzję z 1992 roku. Skarżący bezskutecznie odwoływał się do sądów szwedzkich, a jego wniosek o rozprawę ustną został odrzucony.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdza naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji. Trybunał stwierdza naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji. Trybunał zasądza skarżącemu 25 000 EUR za szkodę majątkową i niemajątkową oraz 17 200 EUR na pokrycie kosztów i wydatków.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Hellborg gegn Svíþjóð Dómur frá 28. febrúar 2006 Mál nr. 47473/99 6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar 1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar Málsmeðferð innan hæfilegs tíma. Munnleg málsmeðferð. Lóðarkvaðir. Byggingarleyfi. 1. Málsatvik Kærandi, Bengt Hellborg, er sænskur ríkisborgari (f. 1940) og býr í Svíþjóð. Faðir kæranda lagði árið 1989 fram fyrirspurn um hvort honum væri heimilt að reisa viðbyggingu á lóð sinni. Fyrirspurninni var svarað neitandi í ágúst 1991 en svo fallist á hana með forákvörðun í apríl 1992 eftir að nýtt deiliskipulag fyrir svæðið hafði verið fellt úr gildi. Þá var kærandi orðinn eigandi eignarinnar eftir lát föður síns. Samkvæmt ákvörðuninni átti kærandi rétt á byggingarleyfi ef sótt yrði um það innan tveggja ára. Kærandi sótti um byggingarleyfi í október 1992. Í febrúar 1997 hafnaði byggingarnefnd beiðni kæranda um byggingarleyfi, en þá hafði nýtt deiliskipulag sem tók mið af viðbyggingu kæranda verið fellt úr gildi að kröfu eigenda tveggja nágrannalóða. Þá var forákvörðunin frá apríl 1992 felld úr gildi í mars 2000. Kærandi skaut málinu til sænskra dómstóla án árangurs. Við meðferð málsins hjá áfrýjunardómstól var beiðni hans um munnlega meðferð málsins hafnað. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi taldi að brotið hefði verið gegn friðhelgi eignarréttar hans samkvæmt 1. gr. 1. viðauka við sáttmálann þar sem honum hefði ekki verið leyft að byggja á lóð sinni. Þá taldi hann lengd málsmeðferðar vegna byggingarleyfisins hafa verið óhóflega og synjun um að málið fengi munnlega málsmeðferð fyrir dómi leiða til þess að réttur hans samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sáttmálans hefði verið brotinn. Niðurstaða 1. gr. 1. viðauka: Dómstóllinn taldi að í samræmi við forákvörðun í apríl 1992 hefði hvílt sú skylda á byggingarnefndinni að sænskum lögum að gefa út byggingarleyfi til kæranda þegar hann sótti um það í október sama ár. Þar sem byggingarnefndin hafði ekki gert það taldi dómstóllinn að brotið hefði verið gegn 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Skipti þá einu þótt útgáfa byggingarleyfisins hefði hugsanlega orðið tilefni til aðgerða af hálfu nágranna kæranda. Var því talið að brotið hefði verið gegn 1. gr. 1. viðauka sáttmálans að því er varðaði rétt kæranda til að nýta eign sína. Að öðru leyti var hins vegar ekki talið að brotið hefði verið gegn rétti kæranda samkvæmt greininni. 1. mgr. 6. gr. sáttmálans: Áfrýjun kæranda til æðri dómstóls varðaði málefni sem snerti túlkun laga og hugsanlega einnig staðreyndir máls. Dómstóllinn taldi engar haldbærar ástæður fyrir því að kæranda var neitað um að málið yrði flutt munnlega. Meðferð máls kæranda í heild hófst 14. ágúst 1991 og lauk 15. september 2004. Með tilliti til atvika málsins taldi dómstóllinn þann tíma óhóflega langan og ekki í samræmi við kröfu greinarinnar um að málsmeðferð sé innan hæfilegs tíma. Var það því samhljóða álit dómstólsins að brotið hefði verið gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans. Ekki var fallist á það sjónarmið sænska ríkisins að kærandi hefði ekki orðið fyrir neinu tjóni. Dómstóllinn dæmdi kæranda 25.000 evrur fyrir fjárhagslegt og ófjárhagslegt tjón auk 17.200 evra í málskostnað.