48907/99

WyrokETPCz2008-09-23ECLI:CE:ECHR:2008:0923JUD004890799

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy postępowanie dotyczące przeniesienia księdza w fińskim Kościele narodowym, w kontekście jego autonomii, podlegało zakresowi zastosowania art. 6 ust. 1 Konwencji w odniesieniu do „praw i obowiązków o charakterze cywilnym”?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że art. 6 ust. 1 Konwencji nie ma zastosowania do sprawy skarżącego. Uzasadnił to tym, że fiński Kościół narodowy, zgodnie z prawem krajowym, posiada autonomię w swoich sprawach wewnętrznych, w tym w kwestiach zatrudnienia i przenoszenia księży. Skarżący, podejmując służbę jako ksiądz, zaakceptował te zasady i poddał się władzy Kościoła w tym zakresie. Trybunał powołał się na wcześniejsze orzecznictwo (Duda i Dudová przeciwko Czechom), zgodnie z którym stosowanie art. 6 ust. 1 do takich spraw naruszałoby autonomię i niezależność Kościołów narodowych. W związku z tym Trybunał stwierdził, że w niniejszej sprawie nie istniały prawa chronione przez art. 6 Konwencji.

Stan faktyczny

Skarżący, Seppo Ahtinen, był fińskim księdzem służącym w fińskim Kościele narodowym. W maju 1998 roku otrzymał naganę, a we wrześniu 1998 roku podjęto decyzję o przeniesieniu go do innej parafii, oddalonej o 100 km od jego miejsca zamieszkania. Skarżący zaskarżył tę decyzję do sądu administracyjnego, twierdząc, że postępowanie było wadliwe, a decyzja podjęta przez stronniczą osobę, oraz że nie dano mu wystarczającej możliwości przedstawienia swoich argumentów. Sąd administracyjny oddalił jego skargę, a decyzja ta została potwierdzona przez Najwyższy Sąd Administracyjny.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie stwierdził brak naruszenia art. 6 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Ahtinen gegn Finnlandi Dómur frá 23. september 2008 Mál nr. 48907/99 6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi Réttindi og skyldur að einkamála rétti. Sjálfsstjórn þjóðkirkjunnar. 1. Málsatvik Kærandi, Seppo Ahtinen, er finnskur ríkisborgari fæddur árið 1949 og er búsettur í Rovaniemi í Finnlandi. Þar þjónaði hann sem prestur í finnsku þjóðkirkjunni í yfir tíu ár eða frá upphafi árs 1988 til 31. október 1998. Í maí árið 1998 var kæranda veitt áminning í starfi og var sú ákvörðun staðfest af æðsta stjórnsýsludómstóli landsins. Þann 15. september sama ár var tekin ákvörðun um að færa hann til starfa í annarri sókn, Keminmaa sem er í hundrað kílómetra fjarlægð frá heimili hans. Hann krafðist ógildingar ákvörðunarinnar fyrir stjórnsýsludómstóli og byggði á því að annmarkar hefðu verið á ákvörðunartöku. Hann vísaði einkum til þess að sóknarpresturinn í Rovaniemi hefði komið að undirbúningi málsins en hann hefði verið vanhæfur. Einnig vísaði hann til þess að honum hefði ekki verið veitt nægilegt tækifæri til aðkoma sínum sjónarmiðum á framfæri áður en ákvörðun var tekin. Í þessum efnum skipti mestu máli að fjölskylda hans væri öll búsett í Rovaniemi. Stjórnsýsludómstóllinn féllst ekki á rök kæranda og staðfesti því ákvörðun kirkjuyfirvalda. Í niðurstöðu hans var vísað til þess að kæranda hefði verið veitt færi á að koma sínum sjónarmiðum á framfæri áður en ákvörðun var tekin. Að auki var vísað til þess að sóknarpresturinn í Rovaniemi var ekki aðili málsins og ekki hefði verið sýnt fram á að hann hefði neina hagsmuni af niðurstöðu þess. Af þeim sökum taldist ákvörðun ekki hafa verið annmörkum háð. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi hélt því fram að brotið hefði verið í bága við 6. gr. sáttmálans. Byggði hann einkum á því að honum hefði ekki verið gefið nægilegt tækifæri til að tjá sig við meðferð máls og að ákvörðun um flutning hans í starfi hefði verið tekin af aðila sem ekki teldist óvilhallur. Niðurstaða Dómstóllinn benti á að taka þyrfti afstöðu til þess hvort málsmeðferðin sem kærandi kvartaði undan félli undir gildissvið 1. mgr. 6. gr. sáttmálans út frá því hvort um væri að ræða réttindi og skyldur kæranda að einkamálarétti. Hann vísaði til þess að finnska þjóðkirkjan væri samkvæmt lögum sjálfráð um sín innri mál. Sömu lög veittu henni, sem vinnuveitanda, sjálfræði til að taka ákvarðanir í málefnum er varða skipun presta, þar með talið hversu lengi þeir væru skipaðir og hvar þeim væri gert að þjóna. Kæranda voru ljósar þessar valdheimildir finnsku þjóðkirkjunnar við upphaf starfa sinna. Með því að gerast prestur þjóðkirkjunnar þá gekkst hann undir þá skyldu að lúta þeim. Dómstóllinn vísaði að auki til fyrri dóms síns í máli nr. 40224/98, Duda og Dudová gegn Tékklandi, þar sem fram hafði komið að 1. mgr. 6. gr. sáttmálans ætti ekki við í málum er varða uppsagnir presta enda myndi það brjóta í bága við sjálfstjórn og sjálfstæði þjóðkirkna. Af þessum sökum var það mat dómstólsins að ekki væru til staðar réttindi sem vernduð væru af 6. gr. sáttmálans og ætti ákvæðið því ekki við í þessu máli. Var það því einróma álit dómstólsins að ekki hefði verið brotið í bága við 6. gr. sáttmálans.