60033/00

WyrokETPCz2005-02-08ECLI:CE:ECHR:2005:0208JUD006003300

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy przeszukanie domu skarżącej, które nie zostało zatwierdzone przez prokuratora zgodnie z prawem krajowym, naruszyło jej prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 8 Konwencji) oraz czy brak skutecznego środka odwoławczego w tej sprawie naruszył art. 13 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że przeszukanie domu skarżącej stanowiło ingerencję w jej prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz domu, chronione przez art. 8 Konwencji. Podstawą prawną przeszukania był art. 41 ustawy o bezpieczeństwie publicznym, który wymagał zatwierdzenia protokołu z przeszukania przez prokuratora w ciągu 48 godzin w celu zapewnienia jego legalności. Ponieważ prokuratura nie dopełniła tego obowiązku, a brak uzasadnienia dla tej bezczynności, ingerencja nie była "zgodna z prawem" w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji. Ponadto, Trybunał stwierdził naruszenie art. 13, ponieważ skarżąca nie miała dostępu do skutecznego środka odwoławczego w prawie włoskim, który pozwoliłby jej na zaskarżenie naruszenia jej praw wynikających z art. 8.

Stan faktyczny

Skarżąca jest obywatelką Włoch, urodzoną w 1956 roku. 11 września 1999 roku policja przeszukała jej dom na podstawie przepisów ustawy o bezpieczeństwie publicznym, podejrzewając, że mogą się tam znajdować nielegalne skotvopn (broń palna), w związku z podejrzeniami wobec jej syna. Nie znaleziono żadnych nielegalnych przedmiotów. Protokół z przeszukania został wysłany do prokuratury 13 września 1999 roku, ale nie uzyskał wymaganego prawem zatwierdzenia przez prokuratora.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdził naruszenie art. 8 Konwencji. Trybunał stwierdził naruszenie art. 13 Konwencji. Trybunał zasądził skarżącej zadośćuczynienie.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. L.M. gegn Ítalíu Dómur frá 8. febrúar 2005 Mál nr. 60033/00 8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu 13. gr. Réttur til raunhæfs úrræðis til að leita réttar síns Húsleit. Úrræði til að fá skorið úr um lögmæti aðgerða. 1. Málsatvik Kærandi er ítalskur ríkisborgari, fædd 1956. Að morgni 11. september 1999 framkvæmdi lögregla leit á heimili hennar í samræmi við ákvæði löggjafar um almannaöryggi vegna gruns um að þar væri að finna ólögleg skotvopn. Var sonur kæranda grunaður um að hafa ólögleg skotvopn í fórum sínum en hann hafði áður komist í kast við lögin. Engir ólöglegir munir fundust á heimili kæranda. Lögregluskýrsla varðandi leitina var send skrifstofu saksóknara 13. september 1999 en hlaut ekki staðfestingu embættisins eins og skylt var samkvæmt lögum. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kært var fyrir brot á 8. gr. og var kæran byggð á því að um ólögmæta leit á heimili kæranda hefði verið að ræða. Þá hélt kærandi fram að hún hefði engin raunhæf úrræði haft til að leita réttar síns vegna leitarinnar eða leggja fram kæru vegna hennar. Taldi hún að með því hefði verið brotið gegn 13. gr. sáttmálans. Niðurstaða Um 8. gr.: Húsleitin var talin fela í sér takmörkun á rétti kæranda til friðhelgi einkalífs og heimilis. Dómstóllinn tók fram að lagagrundvöll leitarinnar væri að finna í 41. gr. laganna um almannaöryggi, en samkvæmt þeim lögum þyrfti að fá staðfestingu saksóknara á skýrslum vegna leitar innan 48 klukkustunda frá því að hún var framkvæmd. Slíkrar staðfestingar væri krafist til að tryggja að athugun færi fram á því hvort um lögmæta leit hefði verið að ræða. Í máli þessu var ljóst að saksóknaraembættið hafði brugðist skyldu sinni að kanna lögmæti leitarinnar. Höfðu engar ástæður sem réttlættu þetta athafnaleysi komið fram. Var það einróma álit dómstólsins að brotið hefði verið gegn 8. gr. þar sem ákvæðum laganna í þessum efnum var ekki fylgt. Um 13. gr.: Þar sem kærandi átti ekki kost á raunhæfum úrræðum á grundvelli ítalskra laga til að fá skorið úr um brot á réttindum hennar skv. 8. gr. taldi dómstóllinn að einnig hefði verið brotið gegn 13. gr. Á grundvelli 41. gr. voru kæranda dæmdar 2.000 evrur í miskabætur og 3.000 evrur vegna kostnaðar og útgjalda. (Dómurinn er aðeins til á frönsku.)