61564/00

WyrokETPCz2006-01-17ECLI:CE:ECHR:2006:0117JUD006156400

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy odmowa władz krajowych przeniesienia prochów zmarłego męża skarżącej naruszyła jej prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zgodnie z art. 8 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że decyzja władz szwedzkich o odmowie przeniesienia prochów męża skarżącej mieściła się w zakresie marginesu oceny przysługującego państwom. Trybunał wziął pod uwagę, że nie wykazano, aby pochówek męża skarżącej nie był zgodny z jego własnymi życzeniami, a także fakt, że mąż mieszkał i pracował w miejscu pochówku przez 25 lat. Trybunał zważył interesy indywidualne skarżącej z interesem społecznym w zachowaniu nienaruszalności grobów, uznając, że władze krajowe dokonały wyważenia tych interesów w sposób zgodny z Konwencją.

Stan faktyczny

Skarżąca, obywatelka Szwecji urodzona w 1913 r., w 1996 r. zwróciła się do władz cmentarnych o zgodę na przeniesienie prochów jej zmarłego w 1963 r. męża z dotychczasowego miejsca pochówku do grobu rodzinnego w Sztokholmie, gdzie sama planowała być pochowana. Władze odmówiły, powołując się na przepisy prawa pogrzebowego dotyczące nienaruszalności grobów. Odwołania skarżącej od tej decyzji były bezskuteczne.

Rozstrzygnięcie

Trybunał orzekł brak naruszenia art. 8 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Dánarbú Elli Poluhas gegn Svíþjóð Dómur frá 17. janúar 2006 Mál nr. 61564/00 8. gr. Réttur til friðhelgi einkalífs og fjölskyldu Greftrun. Grafarhelgi. 1. Málsatvik Kærandi er sænskur ríkisborgari, kona fædd árið 1913. Árið 1963 dó eiginmaður kæranda og var aska hans grafin í fjölskyldugrafreit í kirkjugarði. Árið 1996 bað kærandi kirkjugarðsyfirvöld um að heimila flutning á duftkeri sem geymdi ösku eiginmannsins yfir í fjölskyldugrafreit í Stokkhólmi, þar sem fyrirhugað var að grafa kæranda síðar. Var beiðni kæranda hafnað á grundvelli ákvæða laga um greftrun þar sem mælt var fyrir um grafarhelgi. Kærur hennar á ákvörðuninni voru án árangurs. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi taldi ákvörðun um að hafna flutningi duftkersins hafa brotið gegn réttindum hans samkvæmt 8. gr. sáttmálans. Niðurstaða Dómstóllinn leit til þess að flutningur duftkersins virtist einfaldur og að ekki stafaði hætta af honum fyrir lýðheilsu. Á hinn bóginn væri til þess að líta að ekki hefði verið sýnt fram á að eiginmaður kæranda hefði ekki verið grafinn í samræmi við óskir hans sjálfs, enda mætti ætla að almennt væri tekið tillit til óska hins látna við greftrun. Eiginmaður kæranda, eða þau í sameiningu, hefðu getað ákveðið að hann yrði grafinn í fjölskyldugrafreit kæranda í Stokkhólmi. Hann hafi hins vegar verið grafinn í þeim bæ sem hann hafði lifað og starfað í um 25 ár, og þar eignaðist hann fjölskyldu. Þá voru engar takmarkanir á því fyrir kæranda að láta grafa sig í grafreit eiginmannsins. Dómstóllinn taldi því ákvörðun sænskra stjórnvalda innan þess svigrúms til mats sem ríkin hefðu þegar tryggðir væru annars vegar hagsmunir einstaklinga og hins vegar þjóðfélagsins með tilliti til grafarhelgi. Taldi dómstóllinn því að ekki hefði verið brotið gegn 8. gr. sáttmálans. Þrír dómarar skiluðu séráliti.