62156/00

WyrokETPCz2008-07-08ECLI:CE:ECHR:2008:0708JUD006215600

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy długość postępowania cywilnego we Włoszech, pomimo zastosowania ustawy Pinto i przyznania odszkodowania krajowego, naruszyła prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie z art. 6 ust. 1 Konwencji, a także czy przyznane odszkodowanie było wystarczające?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że postępowanie cywilne, które trwało ponad sześć lat i trzy miesiące w jednej instancji, było nadmiernie długie, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji. ETPCz stwierdził również, że kwota zadośćuczynienia przyznana skarżącym na podstawie krajowej ustawy Pinto była niewystarczająca, pokrywając jedynie około 25,8% kwoty, którą Trybunał uznałby za odpowiednią zgodnie ze swoją jurysprudencją. W konsekwencji, Trybunał zasądził dodatkowe zadośćuczynienie.

Stan faktyczny

Skarżący, Bonasia i Pozzi, w 1992 r. wnieśli pozew cywilny o odszkodowanie za wypadek drogowy. Po ugodzie sprawa została wykreślona z rejestru. W 2001 r. skarżący złożyli skargę na przewlekłość postępowania do sądu apelacyjnego w Wenecji na podstawie tzw. „ustawy Pinto”. Sąd apelacyjny stwierdził naruszenie rozsądnego terminu i przyznał im odszkodowanie, co zostało potwierdzone przez Sąd Kasacyjny w 2007 r. Skarżący wnieśli skargę do ETPCz, twierdząc, że krajowe odszkodowanie było niewystarczające.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdza naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji. Trybunał zasądza na rzecz każdego ze skarżących 1 150 EUR tytułem zadośćuczynienia za szkody moralne oraz 1 000 EUR tytułem kosztów postępowania przed Trybunałem. Oddala pozostałe roszczenia dotyczące zwrotu kosztów postępowania krajowego.

Pełny tekst orzeczenia

BONASIA E POZZI c. ITALIA ricorso n. 62156/00 sezione II^, 8 luglio 2008 FATTO I ricorrenti sono nati rispettivamente nel 1961 e nel 1962 e risiedono a Bergamo. Il 15 dicembre 1992, i ricorrenti citavano in giudizio M.P.S., M.B.S. e la società S. dinanzi al Tribunale di Bergamo per ottenere la riparazione dei danni risultanti da un incidente stradale, per una somma di circa 13 236 000 (ITL) [6 835,82 euro (EUR)] Dopo alcune udienze le parti addivenivano ad una composizione amichevole e, successivamente, a causa dell’assenza ripetuta delle parti, la causa veniva radiata dal ruolo. Il 27 settembre 2001, i ricorrenti presentavano ricorso alla Corte d’appello di Venezia ai sensi della legge n° 89 del 24 marzo 2001, detta “legge Pinto”, al fine di lamentare la durata eccessiva della procedura appena descritta. La Corte d’appello adita, con una decisione depositata in cancelleria il 13 dicembre 2001, prendendo in considerazione il periodo sino alla composizione amichevole della controversia, constatava il superamento della durata ragionevole della procedura e riconosceva ai ricorrenti la somma di 1 549,37 EUR ciascuno a titolo di risarcimento dei danni morali subiti e 955,45 EUR per le spese legali. Il Ministero della giustizia proponeva gravame dinanzi alla Suprema Corte di cassazione. Con decisione del 4 dicembre 2006, depositata in cancelleria il 16 marzo 2007, la Corte di cassazione rigettava il ricorso e confermava la decisone della Corte d’appello. Le somme accordate da quest’ultima erano versate il 16 dicembre 2002. DIRITTO I ricorrenti, con ricorso introdotto in data 4 agosto 1998, hanno lamentato dinanzi alla Corte la violazione dell’articolo 6 § 1 della Convenzione europea per la salvaguardia dei diritti dell’uomo e delle libertà fondamentali, a causa della durata eccessiva della procedura interna, sostenendo altresì che la somma accordata dalla Corte d’appello ai sensi della legge Pinto non fosse sufficiente a riparare il danno subito. La Corte, richiamando la sua giurisprudenza precedente nella materia, riconosce che la procedura protrattasi per sei anni e tre mesi per un solo grado di giudizio ha avuto una durata effettivamente eccessiva. Ne consegue che l’art. 6 CEDU è stato violato. APPLICAZIONE DELL’ARTICOLO 41 CEDU a. Danni I ricorrenti, a titolo di risarcimento del danno morale subito, hanno chiesto la somma di 000 000 lire (ITL) [25 822,84 EUR]. La Corte, basandosi sui parametri della giurisprudenza precedente, ritiene che avrebbe potuto riconoscere ai ricorrenti la somma di 6 000 EUR e che quindi la somma liquidata dalla Corte d’appello di Venezia copre solamente il 25,8 % di una liquidazione del danno conforme ai parametri della giurisprudenza della Corte. La Corte accorda, quindi, ai ricorrente un risarcimento di 1 150 EUR ciascuno. b. Spese La Corte liquida, inoltre, ai ricorrenti la somma di 1 000 EUR ciascuno per le spese sostenute nella procedura di Strasburgo e rigetta le domande relative al rimborso delle spese sostenute nella procedura interna.