66224/01

WyrokETPCz2005-09-13ECLI:CE:ECHR:2005:0913JUD006622401

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy długość tymczasowego aresztowania (3 lata, 6 miesięcy i 16 dni) naruszyła prawo skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie lub zwolnienia z aresztu, zgodnie z art. 5 ust. 3 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że choć początkowe podstawy do stosowania tymczasowego aresztowania były odpowiednie i wystarczające, to jednak postępowanie krajowe charakteryzowało się opóźnieniami wynikającymi z okresów bezczynności sądów. W konsekwencji, łączny czas tymczasowego aresztowania, wynoszący 3 lata, 6 miesięcy i 16 dni, został uznany za nadmierny i naruszający prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie lub zwolnienia z aresztu, zgodnie z art. 5 ust. 3 Konwencji.

Stan faktyczny

Skarżący, obywatel francuski, został aresztowany i osadzony w tymczasowym areszcie 12 marca 1997 r. pod zarzutem udziału w zabójstwie. Jego tymczasowe aresztowanie było wielokrotnie przedłużane, a jego osiem wniosków o zwolnienie za kaucją zostało odrzuconych z uwagi na uzasadnione podejrzenie, zagrożenie dla porządku publicznego, ciężar przestępstwa, ryzyko wpływania na współoskarżonych/świadków oraz ryzyko ucieczki. 28 września 2000 r. został skazany za zabójstwo na 30 lat więzienia, a w wyniku apelacji wyrok skrócono do 20 lat.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji z powodu nadmiernej długości tymczasowego aresztowania skarżącego. Skarga w części dotyczącej art. 6 ust. 1 Konwencji została uznana za niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Gosselin gegn Frakklandi Dómur frá 13. september 2005 Mál nr. 66224/01 5. gr. Réttur til frelsis og mannhelgi. Gæsluvarðhald. Mál tekið fyrir í dómi innan hæfilegs tíma. 1. Málsatvik Kærandi er franskur ríkisborgari, fæddur 1967 og býr í París. Hann var handtekinn af lögreglu og úrskurðaður í gæsluvarðhald 12. mars 1997 vegna gruns um aðild að manndrápi á manni sem hann hafði áður setið í gæsluvarðhaldi með. Hafði maðurinn verið skotinn í höfuðið fyrr sama mánuðinn. Gæsluvarðhald kæranda var framlengt nokkrum sinnum af rannsóknardómara í undirrétti. Kærandi krafðist lausnar gegn tryggingu átta sinnum en öllum beiðnum hans var hafnað. Í ákvörðunum um að synja kæranda um lausn gegn tryggingu var vísað til þess rökstudda gruns sem var uppi um aðild hans að brotinu, það stefndi allsherjarreglu í hættu að láta hann lausan, refsingin sem lægi við brotinu væri þung, hætta væri á að hann reyndi að hafa áhrif á aðra ákærða í málinu eða vitni og loks væri ekki nægilega tryggt að kærandi myndi mæta við meðferð máls síns fyrir dómstólum yrði hann látinn laus. Þann 28. september 2000 var kærandi sakfelldur fyrir manndráp og refsing ákveðin 30 ára fangelsi. Við áfrýjun var fangelsisdómurinn styttur í 20 ár. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi taldi lengd gæsluvarðhalds síns, þrjú ár, sex mánuði og 16 daga, hafa brotið gegn rétti hans 3. mgr. 5. gr. sáttmálans til þess að mál hans yrði tekið fyrir í dómi innan hæfilegs tíma. Þá taldi hann rétt sinn til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sáttmálans hafa verið brotinn þar sem úrskurður ákærudeildar áfrýjunarréttar þann 28. mars 2000, þar sem kröfu hans um lausn gegn tryggingu var hafnað, hefði ekki verið birtur honum. Af þeim sökum hefði hann ekki getað áfrýjað ákvörðun um áframhaldandi gæsluvarðhald til yfirréttar. Niðurstaða Dómstóllinn taldi ekki sýnt fram á með gögnum málsins að umræddur úrskurður áfrýjunarréttar 28. mars 2000 hefði ekki verið birtur kæranda. Af þeim sökum var sá hluti kærunnar er varðaði brot á 6. gr. sáttmálans ekki talinn tækur til efnismeðferðar. Dómstóllinn taldi að grundvöllur þeirrar ákvörðunar rannsóknaryfirvalda að hafna lausn kæranda gegn tryggingu hefði verið bæði viðeigandi og fullnægjandi á rannsóknartímanum. Hins vegar hefði málsmeðferðin verið haldin annmörkum. Var það sérstaklega vegna þess að rekja mátti tafir á málinu til tímabila þar sem dómstólar aðhöfðust ekki í málinu. Með tilliti til atvika málsins taldi dómstóllinn einróma að lengd gæsluvarðhalds kæranda hefði verið óhófleg og brotið gegn 3. mgr. 5. gr. sáttmálans. Kærandi krafðist ekki skaðabóta og tók dómstóllinn því enga ákvörðun um bætur á grundvelli 41. gr. sáttmálans.