679/03

WyrokETPCz2008-02-19ECLI:CE:ECHR:2008:0219JUD000067903

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy przewlekłość postępowania cywilnego we Włoszech naruszyła prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie z art. 6 ust. 1 Konwencji, pomimo zastosowania krajowego środka odwoławczego?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że postępowanie krajowe, które trwało co najmniej 10 lat i 11 miesięcy w pierwszej instancji, było nadmiernie długie i naruszyło prawo skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, gwarantowane przez art. 6 ust. 1 Konwencji. Stwierdzenie naruszenia nastąpiło pomimo faktu, że skarżący skorzystał z krajowego środka odwoławczego (ustawy Pinto) i otrzymał zadośćuczynienie na poziomie krajowym, co sugeruje, że krajowy środek nie był w pełni wystarczający do naprawienia szkody w ocenie Trybunału.

Stan faktyczny

W 1992 roku skarżący wniósł sprzeciw wobec nakazu zapłaty do Trybunału w Benevento. Postępowanie to trwało co najmniej do listopada 2003 roku, a w pierwszej instancji przez co najmniej 10 lat i 11 miesięcy. W 2001 roku skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania do Sądu Apelacyjnego w Rzymie na podstawie ustawy Pinto, który w 2002 roku przyznał mu 2 000 EUR za szkody moralne i 1 720 EUR za koszty prawne. Skarżący nie odwołał się do Sądu Kasacyjnego, a decyzja stała się ostateczna w 2003 roku.

Rozstrzygnięcie

Stwierdza naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji; nie zasądza zadośćuczynienia na podstawie art. 41 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

SERINO c. ITALIA ricorso n. 679/03 sezione II^, 19 febbraio 2008 FATTO Il 24 novembre 1992, il ricorrente presentava, dinanzi al Tribunale di Benevento, opposizione all'ingiunzione di pagamento della somma di 5 031 735 lire [2 598,67 euro (EUR)]. Tra il 14 gennaio 1993 e il 21 ottobre 2002, venivano fissate 23 udienze, due delle quali venivano rinviate su domanda delle parti. Il 3 novembre 2003, il giudice rinviava la causa all'udienza del 4 ottobre 2004 per la precisazione delle conclusioni. Le parti non hanno fornito alcuna informazione circa gli sviluppi della procedura dopo il 3 novembre 2003. Il 16 ottobre 2001, il ricorrente presentava ricorso, dinanzi alla Corte d'appello di Roma, ai sensi della legge Pinto, per lamentare la durata eccessiva della procedura, chiedendo alla Corte di liquidare in suo favore la somma di 16 000 000 ITL (8 263,31 EUR). La Corte d'appello di Roma, con decisione del 17 giugno 2002, riconosceva la durata irragionevole della procedura e accordava al ricorrente in via equitativa 2 000 EUR per la riparazione del danno morale subito e 1 720 EUR per le spese legali. Il ricorrente ha informato la Corte di non voler proporre ricorso dinanzi alla Corte di Cassazione in quanto il Supremo Collegio ha esclusivamente facolt� di pronunciarsi sulle questioni di diritto. Il 2 febbraio 2003 la sentenza della Corte d'appello � divenuta definitiva. DIRITTO Il ricorrente, con ricorso introdotto in data 25 settembre 2000, ha lamentato dinanzi alla Corte europea la violazione dell'art. 6 � 1 della Convenzione europea per la salvaguardia dei diritti dell'uomo e delle libert� fondamentali (di seguito la CEDU) a causa della durata eccessiva della procedura, sostenendo che il rimedio accordato dal giudice interno non fosse sufficiente a riparare il pregiudizio subito. La Corte ha dichiarato il ricorso ricevibile e, rilevato che il giudizio si era protratto per almeno 10 anni e 11 mesi nel solo primo grado, ha riconosciuto la violazione dell'art. 6 � 1. APPLICAZIONE DELL'ARTICOLO 41 CEDU La Corte, rilevato che il ricorrente ha presentato domanda di equa soddisfazione oltre il termine fissato, non ha accordato al cliente alcuna somma a questo titolo. traduzione non ufficiale dal testo originale a cura dell'Unione forense per la tutela dei diritti dell'uomo Copyright � 2008 UFTDU