69006/01

CONSEIL   AVRUPA   DE L’EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   DĐTABAN-TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no:69006/01)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Nisan 2009   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   düzeltmelere tabi olabilir.   _____________________________________________________________________________________________   © T.C. Dıꢀiꢀleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve Đnsan Hakları Genel   Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmı olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak   belirtilmi olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması ko ulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi   ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   T.C. vatandaꢀı Savaꢀ Ditaban (baꢀvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 14 Mart   tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin   (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapılan 69006/01 numaralı   baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir   Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đzmir Barosu avukatlarından   M.A. Altın tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOꢁULLARI   Baꢀvuran 1963 doğumlu olup Đzmir’de ikamet etmektedir.   A. Baꢀvuranın yakalanmasıyla geliꢀen olaylar   Đzmir Emniyet Müdürlüğü Organize Suçlar ve Silah Kaçakçılığı ꢁubesi’ne bağlı polislerin   yürüttüğü soruꢀturma kapsamında aranan baꢀvuran üzerinde sahte 9 Nisan 2000 tarihinde   yakalanmıꢀtır. Aynı soruꢀturma kapsamında baꢀvuranın yanı sıra birçok kiꢀi de yakalanmıꢀtır.   Yakalama koꢀulları konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.   Nisan 2000 tarihinde düzenlenen ve baꢀvuran Savaꢀ Ditaban’ın (S.D.), eꢀi E.Ç. ve polislerin   imzasını taꢀıyan yakalama tutanağı ile de desteklenen Hükümet versiyonuna göre göre olaylar   ꢀu ꢀekilde cereyan etmiꢀtir: iki sivil polis F. K. ve A.K. bir süpermarkette baꢀvuran ve eꢀi   E.Ç.’yi yakalamaya çalıꢀırken baꢀvuran F.K.’yı saçlarından tutarak kafasını duvara vurmuꢀ,   silahını alarak polisin baꢀına dayamıꢀ ve onu öldürmekle tehdit etmiꢀtir. Diğer polis memuru   A.K. baꢀvuranı durdurmaya çalıꢀtığında adı geçen iki üç el ateꢀ ederek kaçmıꢀ, kendisini takip   eden diğer iki polis yaklaꢀırsa eꢀi E.Ç.’yi öldürmekle tehdit etmiꢀtir. Polisler baꢀvuranın teslim   olması için havaya uyarı ateꢀi açmıꢀlar, fakat baꢀvuran polislere ateꢀle karꢀılık vermiꢀ, iki üç el   art arda ateꢀ ederek olay yerinden uzaklaꢀmıꢀtır. Kaçarken merdivenlerden düꢀen baꢀvuran   kolunu kırmıꢀ ve yakalanmıꢀtır.   Polise ayrıca ifade veren E.Ç. de olayların bu ꢀekilde cereyan ettiğini teyit etmiꢀtir.   Bu takip iꢀleminin dört görgü tanığı 9 Nisan 2000 tarihinde polise ifade vermiꢀler ve olayların   ilk kısmı konusunda bu versiyonu teyid etmiꢀlerdir.   Gözaltına alınmadan evvel baꢀvuran 9 Nisan 2000 tarihinde saat 12.50’de Đzmir Devlet   Hastanesi’nde sağlık kontrolünden geçmiꢀtir.   Polis memurları A.K. ve F.K. da aynı doktor tarafından muayene edilmiꢀtir. Saat 12.40’ta   düzenlenen kısmen okunaksız sağlık raporlarına göre sol bilekte ve sol elin 3. ve 4.   parmaklarında zedelenme, sağ kaꢀta açılma (polis memuru F.K. için), sol kolda ısırmaya bağlı   ekimoz (polis memuru A.K. için) saptanmıꢀtır.   Nisan 2000 tarihinde düzenlenen tutanağa göre baꢀvuranın avukatının müvekkili ile   görüꢀme talebi reddedilmiꢀ, bununla ilgili bir gerekçe gösterilmemiꢀtir.   Cumhuriyet savcısının isteği üzerine baꢀvuran aynı gün saat 15.45’te bir dispanser hekimi   tarafından muayene edilmiꢀ bu esnada sol bilekte kırık ve sağ bilekte deformasyon olduğu   anlaꢀılmıꢀtır.   Nisan 2000’de sekiz saat sorgulanmasının ardından baꢀvuran on bir sayfalık bir ifadeyi   imzalayarak kendisine yöneltilen suçlamaları kabul etmiꢀtir. Baꢀvuran ifadesindeki formda yer   alan avukat bulundurma talebi ile ilgili haneye «hayır» yanıtını iꢀaretlemiꢀtir.   Polisler 12 ve 13 Nisan 2000 tarihlerinde beraberlerinde baꢀvuran ile birçok yerde aramalar   gerçekleꢀtirmiꢀ, tutanaklar düzenlemiꢀlerdir.   Nisan 2000 tarihinde savcıya ifade veren baꢀvuran polise yapmıꢀ olduğu beyanları inkâr   etmiꢀtir.   Baꢀvuran aynı gün Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına çıkarılmıꢀtır.   Baꢀvuran hakime verdiği ifadesinde kolunu polislerin karakolda kırdığını, ifadesini kaleme alıp   kendisine zorla imzalattırdıklarını söylemiꢀtir. Hakim baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀ   ve baꢀvuran Buca Cezaevine nakledilmiꢀtir.   Baꢀvuran ve suç ortağı sanıklar soruꢀturma aꢀamasında kabul etmiꢀ olmalarına rağmen Devlet   Güvenlik Mahkemesi’nde görülen davaları boyunca kendilerine yöneltilen bütün suçlamaları   reddetmiꢀlerdir.   Devlet Güvenlik Mahkemesi 25 Nisan 2001 tarihinde baꢀvuranı adam yaralamak, ruhsatsız   silah taꢀımak, hırsızlık, tehdit, adam öldürmeye teꢀebbüs etmek, suç amaçlı silahlı örgütü   bünyesinde yer almak gibi çeꢀitli suçlardan mahkum etmiꢀtir. Mahkeme soruꢀturma sırasında   düzenlenen tutanaklara, yakalanma koꢀullarına ve ele geçirilen 9 mm.lik beꢀ mermi çekirdeği   ile ticari senetlere dayanarak baꢀvuranı iki yıl iki ay yirmi bir gün hapis cezasına çarptırmıꢀtır.   Yargıtay bu kararı 20 ꢁubat 2002 tarihinde onamıꢀ, karar nihai hale gelmiꢀtir.   B. Baꢀvuranı sorgulayan polisler hakkında ꢀikayet   Baꢀvuran 14 Nisan 2000 tarihinde Đzmir Cumhuriyet Savcılığına sorgulamayı yapan polislerin   kendisine iꢀkence yaptıkları gerekçesiyle yazılı suç duyurusunda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran sorgu   odasına götürüldüğünü ve kelepçelendiğini, gözlerinin bağlandığını, kendisine hakaret   edildiğini, testislerine elektrik verildiğini, metal bir sopayla ve tabancayla sol kolu ve eli   kırılıncaya kadar kendisine vurulduğunu iddia etmiꢀtir. Baꢀvuran sağlık raporu düzenlenmek   üzere adli tıp kurumuna sevkini talep etmiꢀtir.   Baꢀvuran 24 Nisan 2000 tarihinde Buca Cezaevi Savcısı tarafından dinlenmiꢀ, savcı karꢀısında   da iddialarını yinelemiꢀ ve gözaltından sorumlu üç ve/veya dört polisin kimliğini teꢀhis   edebileceğini beyan etmiꢀtir.   Baꢀvuran 26 Nisan 2000’de sağlık kontrolünden geçmek üzere adli tıp kurumuna   gönderilmiꢀtir.   Đzmir Cumhuriyet Savcılığı 17 Mayıs 2000 tarihinde gözaltında iken baꢀvuranı sorgulayan   polisler hakkındaki ön soruꢀturmada takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcılık bilhassa E.Ç.’nin   verdiği ifadeyi, olay yeri, arama ve yakalama tutanaklarını, sağlık raporlarını ve olay günü   alınan tanık ifadelerini dayanak almıꢀtır. Savcılık kanıt unsurlarına ve 9 Nisan 2000 tarihli   tutanağa göre baꢀvuranın kaçtığı sırada merdivenlerden düꢀerek bileğini kırdığı kanaatine   varmıꢀtır.   Savcılığın derinlemesine bir soruꢀturma yürütmediğini öne süren baꢀvuranın avukatı 8 Ağustos   2000’de tarihli takipsizlik kararına itiraz etmiꢀtir.   Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi 16 Ekim 2000 tarihinde baꢀvuranın bu itirazını nihai olarak   reddetmiꢀtir.   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran yakalanması ve gözaltına alınması sırasında kötü muameleye maruz kaldığından   ꢀikayetçi olmaktadır. Baꢀvuran bileğinde oluꢀan kırığın polislerin sorguladıkları sırada zor   kullanmalarından kaynaklandığını öne sürmektedir. Baꢀvuran ayrıca savcılık tarafından polisler   hakkında baꢀlatılan soruꢀturmanın etkisiz oluꢀundan yakınmakta, AĐHS’nin 3. maddesini öne   sürmektedir.   Kabuledilebilirlik hakkında   1. Esas bakımından   AĐHM, baꢀvuranda oluꢀan yaraların AĐHS’nin 3. maddesi kapsamına girecek ölçüde ciddi   olduğu hususunun tartıꢀma konusu edilmediğini hatırlatır (Bkz. özellikle Milan-Fransa no:   7549/03, 24 Ocak 2008; bkz aynı zamanda Ribitsch-Avusturya, 4 Aralık 1995 ve Tekin-   Türkiye kararı 9 Haziran 1998).   AĐHM bunun yanı sıra, temel olarak baꢀvuranın sol bileğinde oluꢀan kırığın ne zaman meydana   geldiği ve nedeninin ne olduğu hususunda taraflar arasında görüꢀ ayrılığının bulunduğunu   hatırlatır.   Baꢀvuran bileğindeki kırığın gözaltında kendisine uygulanan kötü muamele sonucu oluꢀtuğunu   ileri sürmektedir.   Hükümet ise kırığın baꢀvuranın yakalanırken düꢀmesi sonucu meydana geldiğini savunmakta,   baꢀvuranın gözaltına alınması sırasında ve sonrasında sağlık kontrolünden geçtiği konusuna   AĐHM’nin dikkatini çekmektedir. Baꢀvuranın vücudunda tespit edilen yaralanmalar   yakalanırken oluꢀmuꢀtur. Hükümet baꢀvuranın yakalanması sırasında direnç göstermesi   nedeniyle polislerin de yaralandıkları ve sağlık raporu aldıklarını vurgulamaktadır.   Hükümet ayrıca savcının sözkonusu kırığın baꢀvuranın merdivenlerden düꢀmesi sonucu   oluꢀtuğu ve baꢀvuranın gözaltında kötü muamele gördüğü iddialarını doğrulayacak hiçbir kanıt   unsuru bulunmadığından soruꢀturmanın bu yönde geniꢀletilmesine yer olmadığı kanaatine   vardığının altını çizer.   AĐHM baꢀvuranın gözaltına alınmasını müteakip 9 Nisan 2000 saat 12.50’de düzenlenen sağlık   raporunda bahse konu kırığın dile getirildiğini gözlemlemektedir. Bundan kırığın adı geçenin   yakalanması sırasında meydana geldiği çıkarımına varılmaktadır.   AĐHM bu tarihten sonra hazırlanan sağlık raporlarında baꢀvuranın bu iddialarıyla aynı   doğrultudaki yeni kanıtların ortaya konulmadığını not eder.   AĐHM içtihadında uyguladığı ve itirazı kabil olmayan yeterince ciddi, belirgin ve tutarlı   birtakım emare ya da karinelerden doğan «her türlü makul ꢀüphenin ötesinde» delil ilkesini   temel alarak (Bkz. Labita-Đtalya kararı, no: 26772/95, § 121, AĐHM 2000-IV) gözaltında kötü   muamele iddialarının dayanağı olmadığını değerlendirir.   AĐHM polislerin baꢀvuranı yakaladıkları esnada uyguladıkları gücün adı geçenin sergilediği   tutum dikkate alındığında gerekli olup olmadığının ve bu gücün orantılılığının incelenmesi   gerektiğini vurgular (Bkz. örneğin Popov-Bulgaristan no: 75022/01, 22 Ocak 2009; Rehbock-   Slovenya no: 29462/95; sözü edilen Ribitsch; Altay-Türkiye no: 22279/93, 22 Mayıs 2001;   Ivan Vassilev-Bulgaristan no: 48130/99, 12 Nisan 2007).   AĐHM dosyanın incelenmesinden bilekteki kırığın baꢀvuranın düꢀmesi sonucu mu yoksa   polislerin baꢀvurana kelepçe taktıkları sırada mı oluꢀtuğunun anlaꢀılmadığını not etmektedir.   Bununla birlikte soruꢀturma boyunca düzenlenen belgelerden baꢀvuranı yakalama iꢀleminin   kaçma-kovalamacayı takip eden arbede ve baꢀvuran ve iki polis memuru arasında geçen silahlı   çatıꢀma neticesinde gerçekleꢀtiği anlaꢀılmaktadır. Baꢀvuran polislere karꢀı direnmediğini   söylese de polisin açtığı ateꢀe karꢀılık verdiğini ve sonra da düꢀtüğünü kabul etmektedir.   Ayrıca polisler de baꢀvuranın verdiği fiziksel zarara maruz kalmıꢀlardır.   AĐHM sonuç olarak meydana gelen olaylar göz önünde bulundurulduğunda, hukuki merciler   nezdinde baꢀvuranın yakalanması ve sorgulanması için kullanılan gücün orantılı olduğuna   itibar etmektedir. Dava dosyasında baꢀvuranın iꢀkence iddialarını ve AĐHS’nin 3. maddesine   aykırı kötü muameleyi destekleyici herhangi bir delil yer almamaktadır.   Dayanaktan yoksun bulunan bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. paragraflarına   uygun olarak reddedilmesi gerekmektedir.   2. Usul bakımından   Bir kiꢀinin AĐHS’nin 3. maddesine aykırı fiillerin mağduru olduğu iddiaları karꢀısında   yetkililerin yürütmüꢀ oldukları resmi soruꢀturmanın etkililiği ve «savunulabilirliği» hususunda   (Bkz. örneğin M.C.-Bulgaristan kararı, no: 39272/98) AĐHM, baꢀvuranın bileğinde kırığın   oluꢀtuğu ana ve baꢀvuranın iddialarını destekleyecek baꢀka yara bere bulunmadığını hatırlatır.   AĐHM olayların koꢀulları ve baꢀvuranın iddialarının içeriği dikkate alındığında, yetkililerin   daha derinlemesine bir soruꢀturma yapma zorunluluklarının olmadığına itibar etmektedir.   AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesi hakkında yapılan ꢀikayetin usul bakımından da AĐHS’nin 35.   maddesinin 3. ve 4. paragraflarına uygun olarak reddedilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.   II. AĐHS’NĐN 6/3 c) MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran gözaltında avukat bulundurma hakkından yararlanamaması nedeniyle savunma   haklarının ihlal edildiğini öne sürmekte, AĐHS’nin 6/3 maddesinin c) fıkrasına atıfta   bulunmaktadır.   A. Kabuledilebilirlik hakkında   Hükümet baꢀvuranın iddiasına karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, birinci olarak, baꢀvuranın avukat   bulundurma hakkında haberdar edildiği ve kendi arzusuyla bu hakkından vazgeçtiği için   ꢀikayetinin dayanaksız olduğunu savunmaktadır. Bu çerçevede baꢀvuranın imzaladığı tutanakta   yer alan avukat bulundurma hakkından «yararlanmak istemediğine» iliꢀkin haneyi   iꢀaretlediğini belirtmektedir.   Hükümet, ikinci olarak, baꢀvuranın avukat bulundurma hakkından yararlanamadığı ꢀikayetini   iç hukuktaki mahkemeler önünde dile getirmediğini, ayrıca gözaltı süresi 13 Nisan 2000   tarihinde sona eren baꢀvuranın AĐHM’ye baꢀvurusunu 14 Mart 2001 tarihinde yapması   nedeniyle altı ay kuralına riayet etmediğini vurgular.   AĐHM baꢀvuranın avukatının müvekkili ile görüꢀme talebinin yetkililer tarafından açıkça   reddedildiğini not etmektedir. AĐHM’ye göre bu durum, baꢀvuranın avukat yardımından   yararlanmak istemediğini iꢀaretlemiꢀ olmasının değerini, AĐHS’nin 6. maddesi ile güvence   altına alınan bir hakkından vazgeçme iradesini gösterme anlamında, büyük ölçüde   azaltmaktadır. AĐHM, ayrıca avukat bulundurma hakkına getirilen kısıtlamanın sistemik   olduğunu gözlemlemektedir: 3842 sayılı Kanun’un 31. maddesi uyarınca Devlet Güvenlik   Mahkemelerinin görev alanına giren bir suçla itham edilen gözaltındaki kiꢀilere   uygulanmaktadır.   AĐHM Hükümetin ꢀikayetin dayanaktan yoksun olduğu ve iç hukuk yollarının tüketilmediği ön   itirazını reddeder.   AĐHM altı ay kuralı ile ilgili yerleꢀik içtihadını hatırlatmakta ve bu içtihat gereğince bir yargı   sürecinin hakkaniyete uygun gerçekleꢀip gerçekleꢀmediğinin dava unsurlarının bütünü ıꢀığında   değerlendirildiğini vurgular (Bkz. John Murray-Birleꢀik Krallık kararı, 8 ꢁubat 1996). Mevcut   baꢀvuruda baꢀvuran 14 Mart 2001 tarihli baꢀvurusunu, iç hukuktaki nihai karar olan   Yargıtay’ın 20 ꢁubat 2002 tarihli hükmünden evvel yapmıꢀtır. AĐHM bu durumda altı ay   kuralına değin ꢀikayeti reddetmektedir.   AĐHM yapılan ꢀikayetin dayanaktan yoksun olarak nitelendirilmesi için herhangi bir   gerekçenin yer almadığını saptamaktadır. Baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.   B. Esasa dair   Baꢀvuran ön soruꢀturma kapsamında avukat bulundurma hakkından yoksun bırakılması   nedeniyle adil yargılanmadığını öne sürmektedir. Baꢀvuran özellikle mahkumiyetinin   gözaltında avukatı bulunmaksızın polis zoruyla yaptığı itiraflara dayandığını iddia etmektedir.   Hükümet baꢀvuranın ileri sürdüğünün aksine DGM’deki yargılamada avukat bulundurma   olanağına sahip olduğunu savunmaktadır.   AĐHM adil yargılama ve soruꢀturma aꢀamasında bir avukat yardımından yararlanma haklarına   iliꢀkin genel ilkeleri hatırlatır (Bkz. sözü edilen Salduz).   Bu baꢀvurunun daha önce incelenen Salduz kararındaki koꢀullardan ayrı tutulmasını   gerektirecek hiçbir özel durumun bulunmadığını kaydeden AĐHM aynı gerekçelere dayanarak   AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrasının ihlal edildiği sonucuna   varmaktadır (Bkz. aynı zamanda Gülbahar ve Tut-Türkiye kararı, no: 24468/03, 24 ꢁubat   2009).   III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran gerekçe belirtmeksizin maddi ve manevi tazminat olarak 25.000 Euro talep etmekte,   ayrıca kendisine uygulanan kötü muamele nedeniyle travma yaꢀadığını iddia etmektedir.   Hükümet aꢀırı ve dayanaksız nitelendirdiği bu miktarlara karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM, AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığında, ilke olarak en uygun   telafi yolunun, baꢀvuran için, sözkonusu hükmün gerekleri yerine getirilmiꢀ olsaydı   baꢀvuranın içinde bulunacağı duruma olabildiğince tekabül eden bir durum yaratmak olduğu   kanaatindedir (Bkz. sözü edilen Salduz, Teteriny-Rusya no: 11931/03, 30 Haziran 2005,   Jelicic-Bosna Hersek no: 41183/02 ve Mehmet ve Suna Yiğit-Türkiye kararı no: 52658/99, 17   Temmuz 2007). AĐHM bu ilkenin bu baꢀvuruya uygulanabileceği görüꢀündedir.   AĐHM sonuç itibarıyla en uygun telafi yönteminin baꢀvuranın, talep etmesi halinde, AĐHS’nin   6/1 maddesindeki gereklilikleri karꢀılayacak ꢀekilde yeniden yargılanması olacağı   kanısındadır (Bkz. mutatis mutandis Gençel-Türkiye kararı no: 53431/99, 23 Ekim 2003).   AĐHM baꢀvurana hakkaniyete uygun 1.000 Euro manevi tazminat ödenmesine karar   vermektedir.   B. Gecikme faizi   Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç   puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrası hakkındaki ꢀikayetin   kabuledilebilir, bunun dıꢀındaki ꢀikayetlerin kabuledilemez olduğuna;   2. AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrasının ihlal edildiğine;   3. AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru   üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana 1.000 Euro (bin   Euro) manevi tazminat ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 14 Nisan 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   8