7144/02;39865/02

WyrokETPCz2007-07-19ECLI:CE:ECHR:2007:0719JUD000714402

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zatrzymanie skarżących na okres od czterech do pięciu dni bez niezwłocznego doprowadzenia przed sędziego naruszyło prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego z art. 5 ust. 3 Konwencji? Czy przeszukania domów skarżących naruszyły prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego z art. 8 Konwencji?
Ratio decidendi
Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji, uznając, że zatrzymanie skarżących na okres od czterech do pięciu dni bez doprowadzenia przed sędziego przekroczyło ścisłe granice przewidziane w tym przepisie, nawet w kontekście walki z terroryzmem. Trybunał odwołał się do swojego wcześniejszego orzecznictwa (sprawa Brogan i inni), które ustaliło, że zatrzymanie trwające cztery dni i sześć godzin jest już zbyt długie. Skargi dotyczące przeszukań domów na podstawie art. 8 Konwencji zostały uznane za niedopuszczalne jako oczywiście bezzasadne, ponieważ przeszukania odbyły się zgodnie z prawem krajowym, za zgodą skarżących i w ich obecności, a skarżący nie kwestionowali ich legalności przed sądami krajowymi.
Stan faktyczny
Ośmiu obywateli Turcji zostało aresztowanych pod zarzutem pomocy i wspierania nielegalnej organizacji PKK. W trakcie aresztowań przeprowadzono przeszukania ich domów, niektóre w nocy, za zgodą i w obecności skarżących. Po przesłuchaniach, Evin Tunç została zwolniona, a pozostali skarżący zostali tymczasowo aresztowani. Sąd Bezpieczeństwa Państwa (DGM) uniewinnił Evin Tunç, skazał Ali Veseka na 12 lat i 6 miesięcy więzienia, a pozostałych skarżących na 3 lata i 6 miesięcy (Besna Rahat na 2 lata i 6 miesięcy) za pomoc nielegalnej organizacji.
Rozstrzygnięcie
Skargi dotyczące art. 5 ust. 3 Konwencji uznano za dopuszczalne, pozostałe za niedopuszczalne. Stwierdzono naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji. Zasądzono zadośćuczynienie pieniężne: 1000 EUR dla Izzettina Tuşa, Yunusa İşlera, Abdülsameta Rahata i Besny Rahat, oraz 500 EUR dla Alego Poyraza i Evin Tunç tytułem szkody niemajątkowej. Zasądzono 1000 EUR tytułem kosztów i wydatków, pomniejszone o 715 EUR pomocy prawnej. Odrzucono pozostałe żądania dotyczące słusznego zadośćuczynienia.

Pełny tekst orzeczenia

* ଘG   ଘG   †††††† Q G   * C O N S E I L   D E L ’E U R O P E   * * A V R U PA   KONSEYİ   * *   AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ   { | Ť G } l G k Ķ Ĥ l y s l y Ķ G T { â y r Ķ € l G k h } h z p   Oiˆťœ™œG•–b^X[[VWYGŒGZ`_]\VWYP   rhyhypuG܁l{GÍl}ĶyĶzĶ   z{yhi|yn   X`G{Œ””œ¡GYWW^   İşbu karar AİHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir. Şekli   bazı düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   T.C. vatandaşları İzzettin Tuş, Yunus İşler, Abdulsamet Rahat, Ali Vesek, Ali Poyraz,   Mahmut Sığak, Besna Rahat ve Evin Tunç’un (“başvuranlar”) Türkiye Cumhuriyeti aleyhine   4 O c a k v e 3 0 E y lü l 2 0 0 2 ta rih in d e A v ru p a İn s a n H a k la rı M a h k e m e s i’n e ( A İH M ) A v ru p a   İnsan Hakları Sözleşmesi’nin ( " Sözleşme”) İnsan Haklan ve Temel Özgürlükleri güvence   altına alan 34. maddesi uyarınca yapmış oldukları (7144/02 ve 39865/02) numaralı başvurular   sonucu bu dava görülmektedir.   Başvuranlar, İzmir Barosu avukatlarından A. Terece, S. Çetinkaya ve M. Rollas tarafından   temsil edilmektedirler. Başvuran Evin Tunç adli yardımdan faydalandırılmıştır.   vsh€shyG   pUG   kh}hupuG|uz|yshyp   Başvuranlar sırasıyla 1980, 1979, 1966, 1978, 1948, 1985 ve 1983 doğumlu olup İzmir’de   mukim yahut tutuklu olarak bulunmaktadırlar.   Yasadışı PKK örgütüne yardım ve yataklık ettiklerinden şüphelenilen İzzettin Tuş, Yunus   İşler, Abdülsamet Rahat ve Besna Rahat 12 Eylül 2001 tarihinde İzmir İl Emniyet Müdürlüğü   Terörle Mücadele Şubesi’ne bağlı ekiplerce yakalanmışladır. Yakalama esnasında polisler   Yunus İşler, Abdülsamet Rahat ve Besna Rahat’m evlerinde arama yapmışlardır. Arama   işlemi, başvuranların rızasıyla ve başvuranların huzurunda gece yarısından kısa bir süre sonra   gerçekleştirilmiştir. Yunus İşler’in evinde on dakika diğer iki başvuranın evlerinde ise yarım   saat süreyle arama yapılmıştır. Yapılan arama sonucunda birtakım dergi, kitap, fotoğraf ve   gazete kupürleriyle birlikte bir ajanda da ele geçirilmiştir.   Ali Poyraz ve Evin Tunç evlerinde yapılan arama sonucunda yakalanmışlardır. Arama işlemi   ilgililerin huzurunda ve rızaları altında gerçekleştirilmiştir. Evin Tunç’un evinde yapılan   arama işlemi saat 02:45'te sona ermiştir. Arama işlemine hangi saatte başlandığı tutanakta   belirtilmemiştir.   Evin Tunç İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından ifadesi   alındıktan sonra 17 Eylül 2001 tarihinde serbest bırakılmıştır. Diğer başvuranlar ise nöbetçi   DGM hakimi huzuruna çıkarılmışlardır. DGM hakimi başvuranların tutuklu yargılanmalarına   hükmetmiştir.   Cumhuriyet Savcısı 26 Eylül 2001 tarihinde başvuranları eski Türk Ceza Kanunu’nun 168/2   ve 169. maddeleri temelinde yasadışı bir örgüte yardım ve yataklık etmekle itham etmiştir.   DGM, Evin Tunç’un beraatine ve Ali Vesek’in yasadışı bir örgüte yardım ve yataklık etmek   suçundan on iki yıl altı ay hapse mahkum edilmesine karar vermiştir. Mahkeme diğer   başvuranları da yasadışı bir örgüte yardım ve yataklık etmekten suçlu bularak üç yıl altı ay   hapis cezasına mahkum etmiştir. Mahkeme, Besna Rahat hakkında ise iki yıl altı ay hapis   kararı vermiştir,   o|r|rGhÍpzpukhu   pUGhĶoz˅uĶuG\VZGthkklzĶuĶuGĶoshsGlkĶskĶĤĶGĶkkĶhzpGohrrpukh   AÎHS’nin 5/3 maddesine atıfta bulunan başvuranlar İzzettin Tuş, Yunus İşler, Abdülsamet   Rahat, Ali Poyraz ve Evin Tunç yakalanmalarının ardından derhal bir adii görevli ya da bir   hakim önüne çıkarılmamaktan şikayetçi olmaktadırlar.   h UGr ˆ ‰ œ “Œ ‹ “Œ ‰ “ķĥ Œ G‹ ˆ ™   AİHM, başvurunun AİHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde başvurunun   dayanaktan yoksun olmadığını kaydeden AİHM, ayrıca, başka açılardan bakıldığında da   kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu itibarla şikayetin kabuledilebilir ilan   edilmesi yerinde olacaktır.   i UGl šˆšˆG‹ˆ™   Hükümet, başvuranlara uygulanan gözaltı süresinin olayların meydana geldiği dönemde   yürürlükte olan mevzuata uygun olduğunu savunmaktadır. Hükümet ayrıca, kısa bir süre önce   gerçekleştirilen reformlarla azami gözaltı sürelerinin AİHM’nin içtihadına uyumlu hale   getirildiğini eklemektedir.   Mevcut davada, başvuranlardan İzzettin Tuş, Yunus İşler, Abdülsamet Rahat ve Besna   Rahat’ın gözaltı süreleri 12 Eylül 2001 tarihinde; Ali Poyraz ve Evin Tunç’un gözaltı süreleri   ise 13 Eylül 2001 tarihinde başlamıştır. Gözaltı işlemi 17 Eylül 2001 tarihinde Evin Tunç’un   serbest bırakılması ve diğer başvuranların tutuklu olarak yargılanmaya başlanmaları ile sona   ermiştir. Bu itibarla İzzettin Tuş, Yunus İşler, Abdülsamet Rahat ve Besna Rahat beş günden   fazla bir süre, Ali Poyraz ve Evin Tunç ise en az dört gün süresince gözaltında tutulmuştur.   AİHM, Brogan ve diğerleri dayasmda, toplumu terör suçlarından koruma amacı güdülse dahi,   dört gün altı saat süren bir gözaltı süresinin, AİHS’nin 5/3. maddesinde öngörülen kesin   sınırların dışına çıktığına hükmettiğini anımsatır.   Bu nedenle AİHM, başvuranların ‘bir hakim önüne çikarılmaksızın’ dört ila beş gün süresince   gözaltında tutulmalarının zorunlu olduğunu kabul edemez.   Bu itibarla, AİHS’nin 5/3 maddesi ihlal edilmiştir.   pppUGhĶoz˅uĶuG_UGthkklzĶuĶuGĶoshsGlkĶskĶĤĶGĶkkĶhzpGohrrpukh   Başvuranlar Yunus İşler, Abdülsamet Rahat ve Evin Tunç, evlerinde yapılan aramaların   AİHS’nin 8. maddesine aykırı olduğunu iddia etmektedirler.   Hükümet öncelikle, ulusal mahkemeler önünde bir şikayette bulunmamaları nedeniyle   başvuranların iç hukuk yollarını tüketmediğini savunmaktadır. Bu hususta Hükümet, eski   TCK’nın 193 ve 194. maddelerine atıfta bulunmaktadır.   Hükümet eski CMUK’uıı 96. maddesine uygun olarak gerçekleştirilen bu aramaların   başvuranlara yöneltilen suçlamalarla ilgili maddi delillerin aranması amacına yönelik   olduğunu ileri sürmektedir. Hükümet, aramaların başvuranların rızasıyla gerçekleştirildiğine   dikkat çekmektedir.   AÎHM, aşağıda belirtilecek olan gerekçeler nedeniyle her halükarda kabuledilemez olan bu   şikayete ilişkin olarak Hükümet tarafından yapılan itirazı incelemeye gerek olmadığı   kanaatindedir.   AÎHM, devletlerin, suçla mücadele çerçevesinde maddi suç delillerinin bulunması ya da   suçun faillerinin yakalanması amacıyla ev aramaları ve el koyma gibi belli bazı tedbirlere   başvurabileceğini anımsatır. Bununla beraber, devletler mevzuat ve uygulamalarında bu   hususta meydana gelebilecek suistimallere karşı uygun güvenceler sunmalıdır (bkz., özellikle,   Klass ve diğerleri ~ Almanya, 6 Eylül 1978 tarihli karar, § 50, ve Miailhe - Fransa (no: 1), 25   Şubat 1993 tarihli karar, § 37).   Mevcut davada AİHM, başvuranların evlerinde yapılan aramaların, belli durumlarda adli izin   olmaksızın polise ev araması yapabilme yetkisi tanıyan iç hukuka uygun bir şekilde   gerçekleştirildiğini tespit etmektedir. Bu aramalarda başvuranlar hakkındaki yasadışı bir   Ö r g ü t e ü y e o l d u k l a r ı v e b u ö r g ü t e y a r d ı m v e y a t a k l ı k e t t i k l e r i y ö n ü n d e k i ş ü p h e l e r i n t e y i t   edilmesini sağlayabilecek unsurların elde edilmesi amaçlanmaktaydı. Aramalar başvuranların   huzurunda ve başvuranların rızası alınarak yapılmıştır. Başvuranların arama yapılmasına veya   arama tutanaklarının doğruluğuna dair sonradan adli makamlar önünde bir itirazda   bulundukları yönünde herhangi bir dosya unsuru mevcut değildir (bkz., bu anlamda, R E . -   Türkiye, n o : 3 0 4 9 8 /9 6 , § 4 9 , 2 2 A ra lık 2 0 0 5 v e Edip Berk - Türkiye, n o : 4 1 9 7 3 /9 8 , 2 6 M a y ıs   2005).   Bu şikayet AİHS’nin 35/3 ve 4 maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun olduğundan   reddedilmelidir.   pppUGhĶoz˅uĶuG[XUGthkklzĶuĶuG|€n|shuthzpGohrrpukh   h U G t ˆ • Œ   G › ˆ ¡ ”  • ˆ ›   Başvuranların herbiri uğradıkları manevi zararın tazmini için 10.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet bu taleplere itiraz etmektedir.   AİHM, İzzettin Tuş, Yunus İşler, Abdülsamet Rahat ve Besna Rahat adlı başvuranlara   1.000’er Euro; Ali Poyraz ve Evin Tunç’a ise 500’er Euro manevi tazminat ödenmesinin   yerinde olacağına hükmeder.   i UGt ˆ š ™ˆ G Œ G ˆ ™Š ˆ ” ˆ “ˆ ™   Başvuranlar ayrıca ulusal mahkemeler ve AİHM önünde yaptıkları masraf ve harcamalar için   10.000 Euro talep etmektedirler. Başvuranlar bu yöndeki iddialarım desteklemek üzere   herhangi bir belge sunmamaktadırlar.   Hükümet bu meblağa itiraz etmektedir.   AÎHM içtihadına göre bir başvurana, yaptığı masraf ve harcamaların geri ödemesi ancak   sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliği, gerekliliği ve oranlarının makul yönü ortaya   konulduğu sürece yapılmaktadır.   Mevcut davada, avukatlık ücretine ilişkin bir belge ibraz edemeyen ve yaptıklarını iddia   ettikleri harcamaların gerekliliğini ortaya koyamayan başvuranlar, taleplerinin ayrıntılı bir   dökümünü sunamamaktadırlar. Bununla birlikte AİHM, başvurularını sunmak için mutlaka   belli masraf ve harcamalarda bulunmuş olmaları gerektiği düşüncesinden hareketle tüm   masrafları için başvuranlara 1.000 Euro tutarında götüm ödemesi yapılmasının makul olacağı   kanaatine varmaktadır. Hakkaniyete uygun olarak bir hükme varan AİHM, bu meblağdan   Avrupa Konseyi tarafından sağlanan 715 Euro tutarındaki adli yardım düşüldükten soma   kalanının başvuranlara ortaklaşa ödenmesine karar vermiştir.   j U G n Œ Š  ’ ” Œ G  ˆ  ¡    Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine uyguladığı orana üç   puanlık bir artış eklenerek belirlenecektir.   i|GnlylrÍlslylGkh€hspGvshyhrG hÔotSGv€iĶysĶĤĶ€slS   1. A İH M ’nin 5/3 m addesi yönünden yapılan başvuruların kabuiedilebilir, g e riy e k a la n la rın ın   ise kabuledilemez olduğuna;   2. AİHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edildiğine;   . a ) A İ H S ’ n in 4 4 /2 m a d d e s i g e r e ğ in c e k a r a r ın k e s in le ş tiğ i ta r ih te n itib a r e n ü ç a y iç in d e ,   döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından   i. m a n e v i ta z m in a t o la r a k b a ş v u r a n la r İ z z e ttin T u ş , Y u n u s İ ş le r , A b d ü ls a m e t R a h a t v e   Besna Rahat’ın herbirine 1,000’er Euro (bin), Ali Poyraz ve Evin Tunç’a ise 500’er   Euro ödenmesine;   ii. m a s r a f ve h a rc a m a la r iç in ise b a şv u ran lara o rtak laşa 1.000 Euro ( b in ) ’d an A vrupa   Konseyi tarafından adli yardım için sağlanan 715 Euro düşülerek (yedi yüz on beş)   geriye kalanının ödenmesine;   iii.bu miktarın yansıtılabilecek her türlü vergiden m uaftutulmasına;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;   4. Adil tatm ine ilişkin diğer talep lerin reddine;   Karar vermiştir.   İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 19 Temmuz 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.

© Rada Europy / Europejski Trybunał Praw Człowieka, źródło: HUDOC (hudoc.echr.coe.int), pozyskano 15.07.2026. · Źródło