71611/01

WyrokETPCz2005-12-20ECLI:CE:ECHR:2005:1220JUD007161101

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy systematyczne nagrywanie rozmów osób pozbawionych wolności z rodziną w pokojach widzeń, bez wystarczająco jasnej podstawy prawnej, stanowi naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego z art. 8 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że systematyczne nagrywanie rozmów skarżących w pokojach widzeń, w celach innych niż zapewnienie bezpieczeństwa więziennego, niweczyło cel istnienia tych pomieszczeń, jakim jest umożliwienie więźniom pewnej "prywatności", w tym prywatnych rozmów z rodziną. Takie rozmowy mieszczą się w pojęciu życia prywatnego. Nagrywanie rozmów stanowiło ingerencję w życie prywatne skarżących. Kluczowe było stwierdzenie, że prawo francuskie nie określało w wystarczająco jasny sposób, w jaki i w jakim zakresie władze mogą ingerować w życie prywatne osób pozbawionych wolności. W konsekwencji, ingerencja ta nie była "zgodna z prawem" w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji.

Stan faktyczny

Bracia Jean-François Wisse i Christian Wisse, obywatele francuscy, odbywający kary pozbawienia wolności, zostali aresztowani w 1998 roku pod zarzutem napadu z bronią w ręku i osadzeni w areszcie śledczym. Od listopada 1998 do lutego 1999 ich rozmowy telefoniczne oraz rozmowy z rodziną w pokojach widzeń w więzieniu były nagrywane na podstawie zezwolenia sędziego śledczego. Wnioski skarżących o unieważnienie decyzji o nagrywaniu zostały odrzucone przez sądy krajowe.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdził naruszenie art. 8 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Wisse gegn Frakklandi Dómur frá 20. desember 2005 Mál nr. 71611/01 8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu Gæsluvarðhaldsfangar. Upptökur samtala við ættingja. 1. Málsatvik Kærendur, bræðurnir Jean‑François Wisse, fæddur 1959, og Christian Wisse, fæddur 1952, eru franskir ríkisborgarar. Sem stendur afplána þeir refsidóma í Frakklandi, annar til 25 ára og hinn til 20 ára, fyrir vopnað rán og morðtilraun árið 1992. Kærendur voru handteknir 9. október 1998 vegna gruns um vopnað rán í tveimur bankaútibúum og voru þeir úrskurðaðir í gæsluvarðhald. Á grundvelli heimildar sem gefin var út af rannsóknardómara voru símtöl kærenda og ættingja þeirra, í heimsóknarherbergjum fangelsisins, hleruð frá nóvember 1998 til febrúar 1999. Kröfu kærenda um að fá ákvarðanir um upptökur símtalanna lýstar ógildar var hafnað af undirrétti og við áfrýjun. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærendur töldu að með upptökum á samtölum þeirra í heimsóknarherbergjum fangelsanna hefði verið brotið gegn friðhelgi einkalífs og fjölskyldu skv. 8. gr. sáttmálans. Niðurstaða Dómstóllinn taldi að hinar kerfisbundnu upptökur samtala kærenda í heimsóknarherberginu, í öðru skyni en að tryggja öryggi í fangelsinu, gerði að engu tilgang heimsóknarherbergisins, þ.e. að fangarnir gætu þar notið einhvers konar „einkalífs“, þar á meðal átt einkasamtöl við fjölskyldur sínar. Þau samtöl sem fóru fram í heimsóknarherberginu gætu þess vegna fallið undir hugtakið einkalíf. Upptaka samtala kærenda við fjölskyldumeðlimi sína í heimsóknarherberginu og notkun þeirra fyrir dómi taldist til afskipta af einkalífi þeirra. Frönsk lög mæltu ekki fyrir um það á nógu skýran hátt hvernig og að hvaða marki yfirvöldum væri heimilt að grípa inn í einkalíf gæsluvarðhaldsfanga. Var því ekki mælt fyrir um takmörkunina á einkalífi kærenda með lögum í skilningi 2. mgr. 8. gr. sáttmálans. Dómstóllinn taldi því að brotið hefði verið gegn 8. gr. sáttmálans. Talið var að niðurstaðan sjálf væri kærendum nægar bætur fyrir miska. Einn dómari skilaði sératkvæði.