8130/78

WyrokETPCz1983-06-21ECLI:CE:ECHR:1983:0621JUD000813078

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że brak jest dowodów na bezpośredni związek między domniemaną szkodą majątkową a stwierdzonym naruszeniem art. 6 ust. 1 Konwencji, co uzasadniało odrzucenie tego roszczenia. W odniesieniu do szkody niemajątkowej, Trybunał stwierdził, że samo ustalenie naruszenia art. 6 ust. 1 w wyroku z 15 lipca 1982 r. stanowiło wystarczające zadośćuczynienie, biorąc pod uwagę również okoliczności krajowe, takie jak zmniejszenie kary i umorzenie postępowania. Koszty prawne zostały zasądzone w konkretnej wysokości dla każdego ze skarżących.

Stan faktyczny

Hans Eckle domagał się 5 049 284 DEM za szkodę majątkową, 703 124,50 DEM za szkodę niemajątkową i 241 482,40 DEM za koszty prawne. Marianne Eckle domagała się 844 535,64 DEM za szkodę majątkową, 421 875 DEM za szkodę niemajątkową i 93 691,45 DEM za koszty prawne. Roszczenia te były następstwem stwierdzenia naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji w poprzednim wyroku.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie odrzucił żądania zadośćuczynienia za szkodę majątkową. Trybunał jednogłośnie uznał, że samo stwierdzenie naruszenia art. 6 ust. 1 stanowi wystarczające zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. Trybunał jednogłośnie orzekł, że Republika Federalna Niemiec ma zapłacić każdemu ze skarżących 9 641,10 DEM tytułem zwrotu kosztów prawnych.

Pełny tekst orzeczenia

ECKLE v. ZVEZNA REPUBLIKA NEMCIJA (Eur. Court H.R., 21. 6. 1983, Series A no. 65) Hans Eckle je zahteval 5.049.284 nemških mark za domnevno povzročeno premoženjsko škodo, 703.124,50 nemških mark za nepremoženjsko škodo in 241.482,40 za povrnitev stroškov odvetnikov. Marianne Eckle je zahtevala 844.535,64 nemških mark za premoženjsko škodo, 421.875 nemških mark za nepremoženjsko škodo in 93.691,45 nemških mark za stroške odvetnika. Sodišče je soglasno zavrnilo zahtevo za povrnitev premoženjske škode, saj ni bilo dokazov, ki bi kazali na njeno povezavo s kršitvijo 1. odstavka 6. člena Konvencije. Glede nepremoženjske škode je soglasno menilo, da je že sama ugotovitev kršitve 1. odstavka 6. člena v sodbi z dne 15.7. 1982 pomenila ustrezno zadoščenje. Pri tem je bilo upoštevano tudi zmanjšanje kazni pritožnikov s strani Deželnega sodišča v Trierju, prekinitev pregona pred Deželnim sodiščem v Kölnu in resnost kaznivih dejanj, ki sta jih bila zakonca obtožena in zanje tudi obsojena. Nazadnje je sodišče soglasno odločilo, naj Zvezna republika Nemčija vsakemu pritožniku izplača 9.641,10 nemških mark za kritje pravnih stroškov.]