9323/03

CONSEIL   AVRUPA   DE L’EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ALĐ GÖKTAꢀ -TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢁvuru no: 9323/03)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   ꢀubat 2008   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (9323/03) no’lu davanın nedeni (T.C.   vatandaꢀı)Ali Göktaꢀ’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 28 Aralık 2002   tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları   Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.   Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından S. Pekdaꢀ tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOꢀULLARI   Baꢀvuran, 1966 doğumludur ve Manisa’da ikamet etmektedir.   Tarafların anlattığı ꢀekliyle dava olayları ꢀu ꢀekilde özetlenebilir:   Aralık 1995 tarihinde, baꢀvuran, Manisa Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi   ekipleri tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan   DHKP/C üyesi olmakla suçlanmıꢀtır.   Ocak 1996 tarihinde, baꢀvuran, Đzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına   çıkarılmıꢀ ve hakim tutuklanmasına karar vermiꢀtir.   Mart 1998 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı serbest bırakmıꢀtır.   Kasım 2000 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın beraatına karar vermiꢀ, bu   karar 6 Aralık 2000 tarihinde nihai hale gelmiꢀtir.   Mart 2001 tarihinde, 466 sayılı yasa uyarınca baꢀvuran, 27 Aralık 1995 ve 25 Mart 1998   tarihleri arasında özgürlüğünden mahrum bırakılması nedeniyle maruz kaldığı zarardan dolayı   Bergama Ağır Ceza Mahkemesi’nde tazminat davası açmıꢀtır. Baꢀvuran, 10.000.000.000 TL   [yaklaꢀık 11.765 Euro] maddi tazminat ve 100.000.000.000 TL manevi tazminat [yaklaꢀık   117.674 Euro] manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.   Mayıs 2001 tarihinde, Bergama Ağır Ceza Mahkemesi, yetkili mahkemenin Manisa Ağır   Ceza Mahkemesi olduğu gerekçesiyle ratione loci bakımından yetkisinin olmadığını   açıklamıꢀtır. 18 Haziran 2001 tarihinde de Manisa Ağır Ceza Mahkemesi yetkisi olmadığını   açıklamıꢀtır.   Ekim 2001 tarihinde yetki sorununu çözmek için toplanan Yargıtay, yetkili mahkemenin   Manisa Ağır Ceza Mahkemesi olduğunu açıklamıꢀtır.   Aralık 2001 ve 29 Ocak 2002 tarihleri arasında Manisa Ağır Ceza Mahkemesi, üç hakimli   iki duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Đlk duruꢀma sırasında mahkeme, davayı soruꢀturmak ve rapor   hazırlamak için üyelerinden birini murahhas üyesi olarak atamıꢀtır. 29 Ocak 2002 tarihinde   gerçekleꢀtirilen ikinci duruꢀma sırasında Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan, baꢀvuranın talebine   iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması istenmiꢀtir.   Aynı gün Cumhuriyet Baꢀsavcısı, görüꢀlerini sunmuꢀtur. Baꢀsavcının görüꢀü baꢀvurana tebliğ   edilmemiꢀtir.   Yine 29 Ocak 2002 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀüne dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,   baꢀvurana, özellikle adli yardım olarak 11.000.000 TL [yaklaꢀık 10 Euro] maddi tazminat ve   3.000.000.000 TL [yaklaꢀık 2.636 Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir. Ağır   Ceza Mahkemesi, öğretmen olan baꢀvuranın, cezai yargılama sırasında alamadığı maaꢀlarını   aldığı, baꢀvuranın diğer taleplerinin dayanaktan yoksun ve iddia edilen kayıpların hukuki   mesnedinin bulunmadığı kanaatindedir.   ꢁubat 2002 tarihinde, baꢀvuran temyize baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ödenen miktarın yetersiz   olduğunu ve Ağır Ceza Mahkemesi’nin, gecikme faizine iliꢀkin talebi hakkında bir karar   almadığını ve duruꢀma yapılmadığını savunmaktadır. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesine ve 1   No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmakta ve duruꢀma yapılmasını talep   etmektedir.   Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.   Tebliğnamesinde, Savcı, baꢀvuranın geçerli istinaf nedeninin olmadığını açıklamıꢀ ve   baꢀvurunun reddedilmesini salık vermiꢀtir. Yargıtay Savcısının görüꢀü baꢀvurana tebliğ   edilmemiꢀtir.   Haziran 2002 tarihinde, Yargıtay, Savcının görüꢀünü incelemesinin ardından Ağır Ceza   Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır. Yargıtay, duruꢀma gerçekleꢀtirmemiꢀtir.   Haziran 2002 tarihinde, Yargıtay kararı baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.   Hükümet tarafından sunulan bilgilere göre, baꢀvuran hiçbir zaman, Ağır Ceza Mahkemesi   tarafından kendisine tahsis edilen tazminatın ödenmesi talebinde bulunmamıꢀtır.   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, tazminat davasına bakan mahkemede ve Yargıtay’da adil bir yargılama   yapılmadığını iddia etmektedir. Baꢀvuran ayrıca, Ağır Ceza Mahkemesi’nde duruꢀma   yapılmamasının ve Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün kendisine tebliğ edilmemesinin,   “çekiꢀmeli yargılama” ve “silahların eꢀitliği” ilkelerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.   Baꢀvuran, bu çerçevede AĐHS’nin 6. maddesinin 1. ve 3. paragraflarına atıfta bulunmaktadır.   Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanun kapsamındaki davalarda   ilke olarak duruꢀma yapılmasının öngörülmediğini fakat ꢀayet, ulusal mahkemeler, baꢀvuranın   talebinin kamu yararına iliꢀkin önemli hususlar ortaya koyduğu kanaatine varırsa bir duruꢀma   yapılabileceğini hatırlatmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanunun, tazminat taleplerinde   duruꢀma ile meydana gelebilecek masraf ve gecikmelere mahal vermekten kaçınarak ivedi bir   çözüm sunmayı amaçladığını belirtmektedir. Ayrıca, sürece iliꢀkin hiçbir kuralın talep   sahiplerinin dosyaya görüꢀlerini veya bilirkiꢀi raporlarına iliꢀkin uygun gördükleri unsurları   dosyaya koymalarını engellemediğini söylemektedir.   Öte yandan, Hükümet, kanundıꢀı yakalanan ve tutuklanan kimselerin tazminat taleplerine   iliꢀkin anlaꢀmazlıklarda izlenecek prosedüre dair yapılan değiꢀiklikler hakkında da bilgi   vermektedir. 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 4 Aralık 2004 tarihli Ceza   Muhakemeleri Usulü Kanunun 142/7. maddesi uyarınca, mahkeme, davacı tarafı, baꢀsavcıyı   ve Hazine avukatını dinledikten sonra kararını vermektedir.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin   AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun   olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru   bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.   B. Esas   1. Ulusal yargılama çerçevesinde duruꢀma yapılmaması   AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, duruꢀma yapmamayı haklı gösteren istisnai durumlar   olmadığı sürece, ilk ve tek derece mahkemesinin huzurundaki yargılamalarda, AĐHS’nin 6/1.   maddesi uyarınca “açık duruꢀma hakkı” beraberinde “duruꢀma” isteme hakkını getirir.(Bkz.   örneğin, Hakansson ve Sturesson-Đsveç, 21 ꢁubat 1990 tarihli karar, Fredin-Đsveç, 23 ꢁubat   tarihli karar, Allan Jacobsson-Đsveç (no:2), 19 ꢁubat 1998 tarihli karar ve Göç kararı).   AĐHM, baꢀvuranın davasının önce Manisa Ağır Ceza Mahkemesi ardından temyiz mercii   olarak Yargıtay yetkili dairesi tarafından görüldüğünü belirtmektedir. Yargılamanın hiçbir   safhasında, baꢀvurana, iddialarını ulusal mahkemeler nezdinde sözlü olarak ifade etme imkanı   sağlanmamıꢀtır.   Baꢀvuranın tazminat talebine iliꢀkin olarak duruꢀma yapılmamasını haklı kılacak istisnai   koꢀulların olup olmadığı konusunda ise AĐHM, Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nin baꢀvurana   ödenecek tazminat miktarının belirlenmesinde takdir yetkisi olduğunu gözlemlemektedir.   Hükümet, Ağır Ceza Mahkemesi’nin, yalnızca baꢀvuranın tutuklu olduğu gün sayılarını temel   alan maktu bir tarifeye dayanarak tazminat miktarını belirlediğini iddia etmemektedir. Aksine,   sözkonusu mahkeme, baꢀvuranın avukatı tarafından sunulan dilekçede yer alan ꢀikayetlerin   tamamını dikkate almıꢀ ve özellikle baꢀvuranın ekonomik ve sosyal durumu gibi birçok   kiꢀisel etkenler ile tutuklu bulunduğu sürece boyunca baꢀvuranın çekmiꢀ olduğu duygusal   acıların etkisini göz önüne almıꢀtır.   Baꢀvuranın tutuklanmasına neden olan olay ve tutukluluk süresi ile baꢀvuranın ekonomik ve   sosyal durumunun, baꢀvuranın dinlenmesine gerek olmadan raportör hakim tarafından   toplanan unsurlardan hareketle saptanabileceği doğru olsa bile baꢀvuran tarafından çektiği   iddia edilen duygusal acıların değerlendirilmesinde baꢀka mütalaalara da baꢀvurulmalıdır.   AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvurana, tutuklanmasının neden olduğu manevi zararı sözlü   olarak Ağır Ceza Mahkemesi’nde açıklama imkanı tanınmalıydı. Baꢀvuranın yaꢀadıklarının   esas olarak kiꢀisel niteliği ve uygun tazminat düzeyinin belirlenmesi, baꢀvuranın dinlenmesini   zorunlu kılar. Sadece dava dosyasına dayanarak tatmin edici ꢀekilde çözümlenebilecek teknik   nitelikli sorunların sözkonusu olduğu söylenemez. Aksine AĐHM, ulusal mahkemelerde ve   kamu denetimi altında gerçekleꢀtirilen bir duruꢀma sırasında, baꢀvurana kiꢀisel durumunu   açıklama imkanı tanınmıꢀ olsaydı, mevcut davada, adaletin daha iyi tecelli etmiꢀ ve devletin   sorumluluğunu daha iyi yerine getirmiꢀ olacağı kanaatindedir. AĐHM’nin görüꢀüne göre, bu   husus, Hükümet’in 466 sayılı Kanun’un altında yattığını ifade ettiği ivedilik ve etkililik   unsurlarından daha önemlidir. (Göç,51; Özata-Türkiye, 19578/02, 20 Ekim 2005).   Bu nedenlerden dolayı AĐHM, duruꢀma yapılmamasını haklı çıkaracak istisnai hiçbir koꢀulun   mevcut bulunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   2. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi hakkında   AĐHM, baꢀvuranın sunduğu ꢀikayete benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay   Savcısı’nın görüꢀlerinin niteliğini ve yargılanan kiꢀinin yazılı olarak bunlara cevap verme   olanağının bulunmadığını göz önüne alarak Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ   edilmemesinden dolayı AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığını   hatırlatmaktadır (Bkz. sözü edilen Göç, Sağır-Türkiye, baꢀvuru no: 37562/02, 19 Ekim 2006;   Ayçoban ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru numaraları: 42208/02, 43491/02 ve 43498/02, 22   Aralık 2005).   AĐHM, Hükümet’in bu davada farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici hiçbir tespit   ve delil sunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edilmiꢀtir.   II. 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI   HAKKINDA   Baꢀvuran, tazminatının gecikme faizi ile birlikte ödenmemesinden ꢀikayetçidir. Baꢀvuran, 1   No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmaktadır.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin   Hükümet’e göre, baꢀvuran, cebri icra iꢀlemi baꢀlatmaması nedeniyle, AĐHS’nin 35/1. maddesi   uyarınca iç hukuk yollarını tüketmemiꢀtir.   AĐHM, adli bir süreç sonunda Devlet karꢀısında alacaklı konuma gelen bir kimsenin tazminat   alabilmesi için icra takibi baꢀlatmasının ꢀart koꢀulmasının uygun bulunmadığına dair   içtihadını hatırlatmaktadır (Metaxas-Yunanistan, baꢀvuru no: 8415/02, 27 Mayıs 2004,   Mehmet Sait Kaya-Türkiye, baꢀvuru no: 17747/03, 25 Temmuz 2006). Sonuç olarak,   sözkonusu itiraz kabuledilemez niteliktedir.   AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun   olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru   bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.   B. Esas   Hükümet, baꢀvuranın, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından ödenmesine hükmedilen tazminatın   ödenmesini hiçbir zaman makamlardan talep etmediğini belirtmektedir.   AĐHM, mevcut davada, 10 Haziran 2002 tarihinde nihai hale gelen 29 Ocak 2002 tarihli Ağır   Ceza Mahkemesi kararının, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca, baꢀvuran yararına,   kesin, talep edilebilir ve “mülk” olarak nitelendirilebilecek bir alacağı oluꢀturduğunu   saptamaktadır (Angelov-Bulgaristan, baꢀvuru no: 44076/98, 22 Nisan 2004). Bununla birlikte,   baꢀvurana, ödeme yapılmamıꢀtır. Ayrıca, olayların meydana geldiği dönemde, yıllık   enflasyon oranı %12’ye ulaꢀmıꢀken, ulusal mahkemeler tarafından ödenmesine hükmedilen   miktarlar gecikme faizi ile birlikte hesaplanmamıꢀtır (Ertuğrul Kılıç-Türkiye, no: 38667/02,   Aralık 2006).   AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvuranın alacağının gerçek değeri, ödemenin yapılmamıꢀ olması   ve bu dönemdeki enflasyon oranı ile birlikte değerlendirildiğinde gözle görülür bir biçimde   azalmıꢀtır. Baꢀvuranın alacağının, Yargıtay karar tarihindeki değeri ile ꢀimdiki değeri   arasındaki fark, baꢀvuranı önemli bir zarara uğratmıꢀtır (Bkz. mutatis, mutandis, Aka-Türkiye,   Eylül 1998; Akkuꢀ-Türkiye, 9 Temmuz 1997). Yalnızca idarenin eksiklilerine isnat   edilebilecek bu ödeme yapılmayan süre, AĐHM’yi baꢀvuranın, mahkemece hükmedilen   miktara göre orantısız bir yüke katlanmak zorunda kaldığı yönünde düꢀünmeye sevk   etmektedir.   Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, Türk Hukuku’nda ihtilaflı durumu çözüme kavuꢀturacak mercilerin bulunmaması   nedeniyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal   edildiğini ileri sürmektedir.   Yukarıda ulaꢀılan sonucu göz önüne alarak AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin, bu hüküm   çerçevesinde incelenmesine gerek olmadığı kanaatindedir.   IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran, maruz kaldığı maddi ve manevi zarar için 50.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, baꢀvuranın tutukluluk süresi ve ꢀikayetin   kabuledilebilir nitelikte olması nedeniyle AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlalinden ꢀikayetçi   olduğu Göktaꢀ vd.-Türkiye davası (dostane çözüm, no: 31787/96, 25 Eylül 2001) çerçevesinde   tarafların üzerinde uzlaꢀtığı dostane çözüm vesilesiyle, baꢀvuranın 95.000 Fransız Frankı   [yaklaꢀık 14.000 Euro] aldığını hatırlatmaktadır. Hükümet, talebin aynı gözaltı süresini   içermesinden dolayı baꢀvuranın talebinin yinelenen bir talep olduğunu belirtmektedir ve   AĐHM’nin daha önce ödenen meblağları göz önüne alarak mevcut baꢀvuruda sözkonusu talebi   reddetmesi gerektiğini savunmaktadır. AĐHM, baꢀvurana yukarıda sözü edilen miktarın   ödendiği Göktaꢀ vd., davasındaki dostane çözümün, AĐHS’nin 5/3. maddesi uyarınca gözaltı   süresi ile ilgili olduğunu oysa mevcut baꢀvurunun, ulusal mahkemeler nezdinde adil   yargılamayı ve 466 sayılı Kanun uyarınca, baꢀvurana karꢀı açılan ceza davasının beraat ile   sonuçlanmasından dolayı kanun dıꢀı tutuklanma nedeniyle verilmesine hükmedilen tazminatın   gecikmeli olarak ödenmesini içerdiğini tespit etmektedir. AĐHS’nin 6. ve 13. maddeleri ve 1   No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca sorununu ortaya koyan mevcut baꢀvuruda,   baꢀvuranın AĐHS’nin 5/3. maddesi kapsamında da yaptığı ꢀikayet, 19 Eylül 2006 tarihli bir   karar ile kabuledilemez ilan edilmiꢀtir. Ayrıca mevcut davada, dava konusu yargılama ve   ulusal mahkemelerce ödenmesine hükmedilen meblağlar, yalnızca baꢀvuranın gözaltı süresini   değil (27 Aralık 1995 tarihinden 5 Ocak 1996 tarihine kadar) aynı zamanda tutuklu   yargılanmayı (5Ocak 1996 tarihinden 25 Mart 1998 tarihine kadar) da içermektedir.   Sonuç olarak, AĐHM, mevcut baꢀvurunun özü itibariyle sözü edilen Göktaꢀ ve diğerleri   baꢀvurusu ile aynı olmadığı kanaatindedir ve önceden ödenen miktarların dikkate   alınmamasına karar vermektedir.   Konuya iliꢀkin AĐHM içtihadı ıꢀığında (Aka ve Akkuꢀ) ve sahip olduğu ilgili ekonomik veriler   ıꢀığında kendi hesaplama yöntemine baꢀvurarak, AĐHM, baꢀvurana 3.040 Euro maddi   tazminat ödenmesine karar vermektedir.   Manevi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, mevcut dava koꢀullarında baꢀvurana 3.000 Euro   ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.   B. Yargılama masraf ve giderleri   Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalar için   1.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, hukuki mesnedi bulunmadığı gerekçesiyle bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca, masraf ve harcamaların   ödenmesi, gerçekliğinin, gerekliliğinin ortaya konulmasını ve miktarlarının makul oranda   olmasını öngörmektedir (Iatridis-Yunanistan (adil tatmin), baꢀvuru no: 31107/96).   AĐHM, baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları masraf ve giderleri belgelendirmediklerini   gözlemlemekte ve bu durumda bu taleplerinin reddedilmesine karar vermektedir.   C. Gecikme faizi   Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç   puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;   2. Ulusal mahkeme önünde duruꢀma yapılmaması nedeniyle AĐHS’nin 6/1. maddesinin   ihlal edildiğine;   3. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1.   maddesinin ihlal edildiğine;   4. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;   5. AĐHS’nin 13. maddesi kapsamında yapılan ꢀikayetin ayrı olarak, 1 No’lu Ek   Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte incelenmesine gerek olmadığına;   6. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz   kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana   3.040 Euro (üç bin kırk Euro) maddi tazminat ve 3.000 Euro (üç bin Euro) manevi   tazminat ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç   puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   7. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢀTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve   3. paragraflarına uygun olarak 12 ꢁubat 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   8