9709/03

CONSEIL   AVRUPA   DE L’EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   MARTI -TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no:9709/03)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Temmuz 2007   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   bazı düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve ( 9709/03) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu   ülke vatandaꢀı olan Kubilay Martı’nın ( baꢀvuran ), 30 Ocak 2003 tarihinde Avrupa Đnsan   Hakları Mahkemesi’ne ( AĐHM) Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) Đnsan   Hakları ve Temel Özgürlükleri güvence altına alan 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu   baꢀvurudur.   Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından A. Terece tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. MEVCUT DAVA KOꢁULLARI   Baꢀvuran, 1966 yılı doğumludur ve Đzmir’de ikamet etmektedir.   Đzmir Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 15 Mayıs 2000 tarihinde, baꢀvuranı sahtecilik ve   dolandırıcılık suçlarından suçlamıꢀtır.   Đzmir Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın dolandırıcılık suçundan beraatına karar   vermiꢀ fakat sahtecilik suçundan dolayı suçlu bulmuꢀtur. Sonuç olarak Ağır Ceza Mahkemesi,   Türk Ceza Kanununun 342§1. ve 59. maddeleri uyarınca baꢀvuranı bir yıl sekiz ay hapis   cezasına çarptırmıꢀtır.   Nisan 2001 baꢀvuran, tarihinde temyiz baꢀvurusunda bulunmuꢀtur.   Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, baꢀvurana tebliğ   edilmeyen temyiz hakkındaki tebliğnamesinde, Yargıtay’dan ilk derece mahkemesinin   kararının onaması istemiꢀtir.   Eylül 2002 tarihinde, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’nın tebliğnamesi ıꢀığında   karar veren Yargıtay, baꢀvuranın temyiz baꢀvurusunu reddetmiꢀ ve ilk derece mahkemesinin   kararını onamıꢀtır.   Ağustos 2003 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranın ꢀartlı salıverilmesine   karar vermiꢀtir.   HUKUK AÇISINDAN   I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana   bildirilmemesi nedeniyle adil yargılamaya ve silahların eꢀitliği ilkesine bir müdahale   olduğunu iddia etmektedir. Baꢀvuran bu bağlamda AĐHS’nin 6§1ve 6§3.maddenin b) bendine   atıfta bulunmaktadır.   A. Kabuledilebilirlik Hakkında   AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığı sonucuna ulaꢀmıꢀtır.   AĐHM, kabuledilemezliğe dair hiçbir gerekçe bulunmadığını belirtmektedir. Dolayısıyla   baꢀvurunun kabuledilebilir olduğunu ilan etmek gerekmektedir.   B. Esas Hakkında   AĐHM, baꢀvuranın ꢀikayetine benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay   Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana bildirilmemesinin, tebliğnamedeki   görüꢀlerin niteliği ve yargılanabilir bir kiꢀinin yazılı olarak buna cevap vermesinin mümkün   olmaması dikkate alınarak, AĐHS’nin 6§1. maddesini ihlal ettiği sonucuna ulaꢀtığını   hatırlatmaktadır. (Bkz; Göç-Türkiye, no: 36590/97 ve Abdullah Aydın-Türkiye, no: 63739/00)   AĐHM, mevcut ꢀikayeti incelemiꢀtir ve Hükümetin, mevcut davayı farklı bir ꢀekilde   sonuçlandıracak hiçbir tespit ve delil sunmadığı kanaatine varmaktadır.   Bu durumda, AĐHM, AĐHS’nin 6§1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀmıꢀtır.   II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran, maruz kaldığı manevi zarara iliꢀkin olarak 5.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM, baꢀvuranın uğradığı manevi zarara iliꢀkin olarak ihlal tespitinin kendisinin   yeterli adil tazmin oluꢀturduğunu düꢀünmektedir.   B. Masraf ve Harcamalar   Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalara   iliꢀkin olarak 3.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarının çalıꢀma   saatlerini gösteren bir tablo sunmuꢀtur.   Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvurana masraf ve harcamaları ancak gerçekliği,   gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece ödenir. Mevcut davada AĐHM,   avukatların gerçekleꢀtirdiği iꢀe iliꢀkin ödeme makbuzlarını sunmaması ve sözü geçen   harcamaların hiçbirini belgelendirmemesi nedeniyle baꢀvuranın iddialarını desteklemediğini   saptamaktadır. AĐHM, yine de baꢀvuranın baꢀvurusunu sunmak için kesinlikle masraf ve   harcamalarda bulunduğu kanısındadır ve bu nedenle masraf ve harcamalara iliꢀkin olarak en   fazla 1.000 Euro ödenmesinin uygun olacağına kanaat getirmektedir. Sonuç olarak AĐHM,   AĐHM önünde yürütülen süreç için bu miktarın baꢀvurana ödenmesine karar vermiꢀtir.   C.GECĐKME FAĐZĐ   AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç   puanlık bir artıꢀın eklenmesinin uygun olacağına hükmeder.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;   2. AĐHS’nin 6§1. maddesinin ihlal edildiğine;   3. Đhlal tespitinin kendisinin baꢀvuranın uğradığı manevi zarara iliꢀkin yeterli adil   tazmin oluꢀturduğuna;   4. a) AĐHS’nin 44§2. maddesi uyarınca, kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay   içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere,   Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana masraf ve harcamalara iliꢀkin olarak   1.000 Euro ( bin Euro) ödenmesine;   b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar,   Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda basit faizin uygulanmasına;   5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca hazırlanmıꢀ olup, iç tüzüğün 77§ § 2 ve 3. maddelerine uygun   olarak 19 Temmuz 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.   4