IV KK 248/16

Sygn. akt IV KK 248/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 września 2016 r sprawy M. N. skazanego z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k. i art. 12 k.k., art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. i art. 12 k.k., art. 61 § 1 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt II K (...) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy M. N. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Przed wskazaniem powodów takiej oceny, należy zauważyć, iż charakter orzeczonej wobec M. N. prawomocnie kary spowodował, że mają odnośnie kasacji jego obrońcy zastosowanie ustawowe ograniczenia , wskazane w przepisach § 2 w zw. z § 4 pkt 1 art. 523 k.p.k. Oznacza to, iż kasacja w przedmiotowej sprawie może być wniesiona przez obrońcę skazanego tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem w kontekście tych ograniczeń, należało rozważyć zarzuty tej kasacji. 2 Tak patrząc na tę kasację stwierdzić trzeba, że sformułowane w niej zarzuty zaistnienia in concreto bezwzględnych przyczyn odwoławczych, wskazanych w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. oraz w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., są całkowicie chybione. Słusznie podniesiono w pisemnej odpowiedzi na kasację, iż zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej tylko formalnie powołują się na przepis art. 439 § 1 k.p.k. Sformułowania i treść tych zarzutów odbiegają od zakresu tego przepisu, gdyż dotyczą bądź obrazy prawa materialnego, bądź też błędnych ustaleń faktycznych. Trafnie również podniesiono w pisemnej odpowiedzi na kasację, że orzeczenie cywilne zapadłe nawet co do zdarzeń tożsamych z przedmiotem postępowania karnego, nie rodzi powagi rzeczy osądzonej o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Zaś jeżeli chodzi o sprzeczność orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie, to w rozumieniu uchybienia z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., dotyczyć ma ona kwestionowanego orzeczenia, nie zaś sprzeczności między różnymi orzeczeniami. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.