II KK 572/22

Sygn. akt II KK 572/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie J. M. po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt II Ka 771/21, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt II K 149/20, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt II Ka 771/21, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt II K 149/20, J. M. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 4 k.k. i in. na karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono również wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne w kwocie 15000 zł. Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanego, opierając ją na zarzucie obrazy prawa procesowego – art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. i art. 202 k.p.k. i art. 458 k.p.k. . Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu, zamieścił jednocześnie w kasacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W jego 2 uzasadnieniu podniósł, że skoro wysoce wątpliwą jest kwestia, czy oskarżony popełnił przestępstwo (a nie tylko czyn), zasadnym jest wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu, aż wątpliwość ta nie zostanie całkowicie usunięta w trakcie ponownego postępowania, uzupełnionego o konieczną opinię psychiatryczną. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. ma, co do zasady, charakter wyjątkowy, a zatem powinno być stosowane wówczas, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że podniesiony w kasacji obrońcy skazanego zarzut nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej, a więc „wręcz rzucającej się w oczy” wadliwości kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego i wysokim stopniu prawdopodobieństwa uwzględnienia wniesionej na korzyść skazanego kasacji, możliwym do stwierdzenia bez merytorycznego jej rozpoznania. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianego w niej zarzutu, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.