II CZ 19/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN K. Kołakowski (spr.).Sędziowie: SN W. Łysakowski, SW G. Borkowski.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 18 marca 1985 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Grzegorza K. przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "M." w G. o zapłatę, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 16 lutego 1984 r., sygn. akt I C 1/82 postanawia:oddalić zażalenie.Uzasadnienie faktycznePo nieuwzględnieniu wniosku powoda o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie cofnięcia udzielonego mu zwolnienia od kosztów sądowych, powód wniósł o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wydanego postanowienia, zapowiadając skorzystanie z "przewidzianych środków odwoławczych". Postanowieniem z dnia 16 lutego 1984 r. Sąd Wojewódzki odmówił uzasadnienia postanowienia z dnia 8 lutego 1984 r., którym Sąd ten nie uwzględnił wniosku powoda o uzupełnienie postanowienia z dnia 21 grudnia 1983 r. w przedmiocie cofnięcia zwolnienia od kosztów sądowych, wskazują iż na to postanowienie nie przysługuje zażalenie, a zatem Sąd nie musi go uzasadniać (art. 357 § 1 k.p.c.).W zażaleniu na to postanowienie powód wniósł o jego uchylenie zarzucając, iż w świetle art. 394 § 1 pkt 2, art. 351 § art. 357 § 1 oraz art. 361 w zw. z art. 394 § 1 pkt 7 k.p.c. jest ono "oczywiście absolutnie bezpodstawne", jakkolwiek bowiem orzeczenie "wiążące się z cofnięciem zwolnienia od kosztów sądowych w jakimkolwiek zakresie podlega zaskarżeniu (art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.)".Zażalenie nie jest uzasadnione.Stosownie do art. 357 § 1 zd. pierwsze k.p.c. Sąd uzasadnia postanowienia ogłoszone na posiedzeniu jawnym, jeżeli podlegają one zaskarżeniu. Wbrew zawartym w zażaleniu wywodom, nie "jakiekolwiek orzeczenie wiążące się z cofnięciem zwolnienia od kosztów sądowych podlega zaskarżeniu", a tylko te postanowienia Sądu I instancji, których przedmiot jest enumeratywnie wymieniony w art. 394 § 1 pkt 1-11 k.p.c. Postanowienie rozstrzygające wniosek o uzupełnienie postanowienia do tych ostatnich nie zostało zaliczone. Wyczerpujące unormowanie dopuszczalności zażalenia uniemożliwia dokonywanie takich prób wykładni, które poprzez poszukiwanie związków wydanych orzeczeń z innymi - podlegającymi zaskarżeniu - prowadziłyby do dowolnego rozszerzenia katalogu postanowień wyliczonych ściśle w art. 394 § 1 k.p.c.Postanowienie z dnia 23 grudnia 1983 r., podjęte zostało zgodnie z jego istotą - z urzędu i zawiera taką treść, jaka odpowiada zamierzonemu rozstrzygnięciu w ramach art. 120 § 1 k.p.c. Wniosek powoda o uzupełnienie tego postanowienia zmierza w istocie do jego zmiany, gdyż nie mógł on się powoływać na niezamieszczenie orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu (art. 351 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 361 k.p.c.). Zgodnie z art. 353 k.p.c., wniosek ten nie miał wpływu na rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem było cofnięcie zwolnienia od kosztów sądowych, w tym także w zakresie oceny jego zupełności.Skoro postanowienie z dnia 8 lutego 1984 r., nieuwzględniające wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 21 grudnia 1983 r., nie podlegało zaskarżeniu, trafne więc było stanowisko Sądu I instancji, co do braku podstaw sporządzenia jego uzasadnienia.Zażalenie oparte na odmiennym stanowisku podlegało więc oddaleniu (art. 397 § 2 w zw. z art. 337 k.p.c.).