VII KZP 18/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski. Sędziowie: M. Paluch (sprawozdawca), W. Sutkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krystyny i Stanisława F., oskarżonych z art. 184 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 1978 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy oskarżyciel posiłkowy jest uprawniony do samoistnego zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 11 pkt 7 k.p.k. w wypadku, gdy jedyny uprawniony oskarżyciel - prokurator nie zaskarżył tego postanowienia?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 44 § 2 k.p.k. oskarżycielowi posiłkowemu przysługuje prawo do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze strony. Z uprawnieniem tym łączy się między innymi możliwość samodzielnego wnoszenia przez oskarżyciela posiłkowego środków odwoławczych - rewizji i zażaleń od każdego orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, chyba że ustawa przewiduje w tym zakresie ograniczenia.Takim ograniczeniem dotyczącym nie tylko oskarżyciela posiłkowego, lecz również innych stron (z wyjątkiem oskarżyciela publicznego) jest wymaganie, aby rozstrzygnięcie naruszało prawo odwołującego się lub szkodziło jego interesom.Ustawa wprowadza ponadto dodatkowe ograniczenie odnoszące się jedynie do oskarżyciela posiłkowego, dopuszczając wnoszenie przez niego rewizji tylko w części dotyczącej orzeczenia o winie (art. 395 k.p.k.).Natomiast w zakresie składania przez oskarżyciela posiłkowego zażaleń ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych ograniczeń, a zatem wymieniony środek odwoławczy przysługuje mu, jeżeli w konkretnym wypadku rozstrzygnięcie sądu wywołuje następstwa określone w art. 374 § 3 k.p.k.Przy rozważaniu, czy konkretne rozstrzygnięcie sądu narusza prawa oskarżyciela posiłkowego lub szkodzi jego interesom, należy mieć na względzie, że prawa i interesy oskarżyciela posiłkowego sprowadzają się w istocie do możliwości podejmowania czynności procesowych zmierzających do ustalenia winy oskarżonego.O tym więc, czy konkretne rozstrzygnięcie narusza prawo oskarżyciela posiłkowego lub szkodzi jego interesom i w związku z tym może być przez niego zaskarżone w drodze zażalenia, decyduje to, czy wyłącza ono możliwość ustalenia winy oskarżonego.