IV CZ 105/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Dmowski. Sędziowie: J. Ignatowicz (sprawozdawca), W. Zadrożny.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Gastronomicznego Oddział w K. przeciwko Zygmuntowi B., Zdzisławowi W., Andrzejowi G., Janinie C. o odszkodowanie, na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 31 lipca 1976 r.postanowił zaskarżone postanowienie uchylić.Uzasadnienie faktyczneZygmunt B. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego co do kwoty 42.126 zł, zasądzonej od niego i od pozostałych pozwanych, prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 13.XII.1973 r.Postanowieniem z dnia 31.VII.1976 r. Sąd Wojewódzki w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 407 i 410 k.p.c., wychodząc z następujących założeń:Wymieniony wyżej wyrok z dnia 13.XII.1973 r. utrzymał się w mocy tylko co do kwoty 42.126 zł dlatego, że pozwany taką kwotę uznał i w tej części tego wyroku nie zaskarżył. W toku dalszego postępowania, spowodowanego uchyleniem wyroku zasądzającego dalszą kwotę, został przeprowadzony dowód z dodatkowej opinii biegłego złożonej w Sądzie w dniu 25.III.1976 r. Z opinią tą wszyscy pozwani zapoznali się w kwietniu 1976 r. Następnie na podstawie tej opinii wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 21.IV.1976 r. zostało oddalone powództwo ponad kwotę 42.126 zł. Pozwany powołuje się na to, że z opinii tej wynika ponadto, że od niego (i od pozostałych pozwanych) nic się nie należy, a więc nie należy się także prawomocnie zasądzona kwota 42.126 zł. Przeciwnie, to jemu należy się kwota 55.935 zł.W opisanym stanie faktycznym, za nową okoliczność, na którą powołuje się pozwany jako podstawę wznowienia, należy - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - uznać dowód z wymienionej opinii. Skoro z dowodem tym pozwany zapoznał się w kwietniu 1976 r., to skarga o wznowienie postępowania, która wpłynęła do Sądu w dniu 26.VI.1976 r., została złożona po upływie miesięcznego ustawowego terminu (art. 407 k.p.c.).Postanowienie z dnia 31.VII.1976 r. zaskarżył pozwany B.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wbrew poglądowi wypowiedzianemu w zażaleniu, Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że w wypadku, gdy podstawą wznowienia postępowania są fakty ujawnione w toku postępowania dowodowego (w dalszym postępowaniu w tej samej sprawie lub w sprawie innej) przewidziany w art. 407 k.p.c. miesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania liczy się nie do daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, w którym te fakty zostały ujawnione, lecz od zapoznania się z nimi przez stronę żądającą wznowienia. Wynika to w sposób niedwuznaczny z treści powołanego przepisu, który expressis verbis stanowi, że termin, o którym mowa, liczy się od dnia, "w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia". Prawomocny wyrok, ściślej jego uzasadnienie, zawiera tylko nawiązanie do faktów, o których strony dowiadują się wcześniej.Sąd Najwyższy podziela jednak stanowisko zażalenia, że w szczególnych okolicznościach termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy liczyć dopiero od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, w którym zostały ujawnione fakty stanowiące podstawę wznowienia. Mianowicie, jeżeli podstawą wznowienia ma być fakt wynikający z opinii biegłego, taki początek terminu, o którym mowa, należy przyjąć wtedy, gdy w sprawie wydano - tak jak w sprawie niniejszej - szereg opinii, które są ze sobą sprzeczne i mogą być różnie rozumiane. W takiej bowiem sytuacji dopiero akceptacja jednej z tych opinii przez sąd może być uznana za powzięcie wiadomości przez stronę o właściwej treści opinii.Z tych zasad należało zaskarżone postanowienie uchylić.