I KR 237/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: L. Jax (sprawozdawca), dr T. Rybicki (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Henryka U. i Mieczysława Z., oskarżonych z art. 202 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 10 lipca 1975 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Niezależnie od granic rewizji należy zauważyć, że Sąd Wojewódzki, uwzględniając częściowo powództwo cywilne wniesione przez Przedsiębiorstwo Filatelistyczne w W., ograniczył się - w zakresie orzeczenia o kosztach - do zasądzenia od oskarżonych "zwrotu należnych powodowi kosztów postępowania".Tego rodzaju ogólnikowe orzeczenie w wyroku, stwierdzające jedynie obowiązek "zwrotu powodowi cywilnemu należnych kosztów", należy w świetle obowiązujących przepisów uznać za nieprawidłowe.W myśl bowiem art. 559 k.p.k. w razie orzekania o kosztach sądowych wynikłych z powództwa cywilnego należy stosować - poza kwestiami uregulowanymi w art. 559-562 k.p.k. - przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym, a więc przepisy art. 98-110 k.p.c., przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 24, poz. 110) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie określania wysokości wpisów w sprawach cywilnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 21, poz. 127).Z przepisów tych zaś wynika między innymi, że sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę" w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.), przy czym - w razie zasądzenia powództwa cywilnego - zobowiązany jest określić ściśle sumę, jaką oskarżony zobowiązany jest uiścić na rzecz powoda cywilnego tytułem zwrotu poniesionych opłat, a także - na rzecz Skarbu Państwa z tytułu kosztów, których powód cywilny nie miał obowiązku uiścić w związku z uprawnieniem do uiszczenia jedynie tzw. wpisu częściowego (por. art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. oraz § 2 pkt 1-3 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 czerwca 1967 r.). Zauważyć należy przy tym, że w konkretnej sprawie Sąd Wojewódzki zasądził tylko część żądanego odszkodowania, w związku z czym miał obowiązek ustalić wpis należny od oskarżonych w sposób podany w § 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia z dnia 13 czerwca 1967 r.Ze względu na zakres rewizji wniesionych w niniejszej sprawie, a zwłaszcza ze względu na to, że za koszty procesowe związane z powództwem cywilnym odpowiada solidarnie (por. art. 105 § 2 k.p.c.) z oskarżonymi Henrykiem U. i Mieczysławem Z. także oskarżony Edward K., co do którego wyrok pierwszej instancji już się uprawomocnił, Sąd Najwyższy nie mógł skorygować powyższego uchybienia sądu pierwszej instancji przez określenie kwot należnych od oskarżonych z tytułu zwrotu kosztów sądowych w związku z zasądzonym odszkodowaniem (noitabene częściowo tylko uwzględniając powództwo cywilne). Uchybienie to będzie więc musiało zostać naprawione przez sąd pierwszej instancji w trybie art. 13 cytowanej ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r., i to przy ewentualnym zastosowaniu także art. 368 k.p.k. w zakresie dalszych kosztów procesu należnych powodowi cywilnemu na podstawie art. 560 k.p.k. oraz art. 98 § 1-3 k.p.c.