III KR 47/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch. Sędziowie: dr K. Mioduski (sprawozdawca), K. Grzebuła.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Strzałkowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda S., oskarżonego z art. 240 pkt 1 k.k., w związku z zażaleniem oskarżonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 19 grudnia 1973 r. oddalające wniosek oskarżonego o uchylenie zabezpieczenia majątkowego, po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił zaskarżone postanowienie uchylić, a wniosek oskarżonego przekazać sądowi pierwszej instancji w celu rozpoznania w należytej obsadzie sędziów.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1972 r. (przewodniczył sędzia Stanisław G.) skazał Ryszarda S. na podstawie art. 240 pkt 1 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 15.000 zł grzywny. Uwzględniając rewizję oskarżonego, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 17 listopada 1972 r. wymieniony wyżej wyrok sądu pierwszej instancji uchylił i sprawę przekazał temuż sądowi do ponownego rozpoznania.Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 5 września 1973 r., dotychczas nieprawomocnym, uniewinnił oskarżonego Ryszarda S. z zarzutów oskarżenia.Oskarżony wystąpił wówczas z wnioskiem o uchylenie zabezpieczenia majątkowego (art. 248 i nast. k.p.k.), a Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem wydanym z udziałem sędziego Stanisława G. wniosek ów oddalił.Oskarżony w zażaleniu wywodzi, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest merytorycznie niesłuszne, a ponadto zarzuca, że: "(...) w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia, który skazał oskarżonego bezpodstawnie (...) wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1972 r."Sąd Najwyższy dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu uchybienia przewidzianego w art. 388 pkt 1 k.p.k. Wyłączenie sędziego na podstawie art. 30 § 1 pkt 7 k.p.k. od udziału w sprawie obejmuje nie tylko niemożność jego udziału w rozprawie głównej, lecz także niemożność podejmowania przez niego na posiedzeniu decyzji w kwestiach incydentalnych (np. co do środków zapobiegawczych lub zabezpieczenia majątkowego). Wykładnia uznająca, że wyłączenie sędziego w myśl art. 30 § 1 pkt 1 k.p.k. dotyczy tylko jego udziału w rozprawie, nie znajdowałaby uzasadnienia ani w literalnym brzmieniu tego przepisu, ani w jego ratio legis.A zatem wadliwe postanowienie należało uchylić, a wniosek oskarżonego przekazać w celu ponownego rozpoznania w należytej obsadzie sędziów.