VI KZP 55/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Krokosz. Sędziowie: A. Pyszkowski (sprawozdawca), K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka W. i innych, po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 10 sierpnia 1971 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy drzewo wycięte w lesie przez właściciela i tam pozostawione po dokonaniu przeróbki, np. przetarcia na materiał budowlany, jest drzewem w rozumieniu art. 213 § 2 k.k, a zatem czy przy kradzieży takiego drzewa ma zastosowanie nawiązka przewidziana w art. 213 § 2 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 213 § 2 k.k. przewiduje obowiązek sądu orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w razie skazania sprawcy za wyrąb drzewa w lesie, a więc za przestępstwo określone w art. 213 § 1 k.k., a także za kradzież w lesie drzewa wyrąbanego lub powalonego (m.in. z art. 199, 203 k.k.).Cytowany przepis uzależnia wysokość nawiązki od wartości drzewa, nie czyniąc różnicy, czy chodzi o drzewo wyrąbane przez właściciela. Wynika z tego, że w przepisie tym chodzi o drzewo w stanie surowym, tzn. w takim w jakim pozostało w lesie po wyrąbaniu lub powaleniu.W razie przerobienia takiego wyrąbanego lub powalonego drzewa na materiał budowlany lub na inny materiał użytkowy, drzewo otrzymało już inną postać i inną wartość, traci więc ono postać drzewa w stanie surowym, o którym mowa w art. 213 § 2 k.k. Z tego względu kradzież takiego drzewa nie pociąga za sobą obowiązku orzeczenia nawiązki.