VI KZP 78/71

UchwałaIzba Karna1972-02-17

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Wojewódzki w składzie jednego sędziego i dwóch ławników jest sądem właściwym do wydania wyroku łącznego w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami sądów różnego rzędu, przy czym jeden z tych wyroków wydany został w I instancji przez sąd wojewódzki w składzie dwóch sędziów i trzech ławników?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uchwalił, że Sąd Wojewódzki w składzie jednego sędziego i dwóch ławników jest sądem właściwym do wydania wyroku łącznego, nawet jeśli jeden z łączonych wyroków został wydany w składzie dwóch sędziów i trzech ławników. Postępowanie o wydanie wyroku łącznego jest postępowaniem sui generis, ograniczonym do połączenia już prawomocnie orzeczonych kar, a nie do ponownego rozstrzygania o winie czy karze za poszczególne przestępstwa.
Stan faktyczny
Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne dotyczące składu sądu właściwego do wydania wyroku łącznego. W postępowaniu tym osoba była prawomocnie skazana wyrokami sądów różnego rzędu, a jeden z tych wyroków został wydany przez Sąd Wojewódzki w składzie dwóch sędziów i trzech ławników. Powstała wątpliwość, czy do wydania wyroku łącznego właściwy jest Sąd Wojewódzki w standardowym składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi na postawione zagadnienie prawne, stwierdzając właściwość Sądu Wojewódzkiego w składzie jednego sędziego i dwóch ławników do wydania wyroku łącznego w opisanej sytuacji.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: M. Budzianowski, K. Grzebuła, T. Majewski (sprawozdawca), S. Mirski (współsprawozdawca), A. Pyszkowski, K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza H. o wydanie wyroku łącznego, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 2 k.p.k. przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 2 grudnia 1971 r. do rozstrzygnięcia składowi powiększonemu tegoż Sądu zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy Sąd Wojewódzki w składzie jednego sędziego i dwóch ławników jest sądem właściwym do wydania wyroku łącznego w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami sądów różnego rzędu, przy czym jeden z tych wyroków wydany został w I instancji przez sąd wojewódzki w składzie dwóch sędziów i trzech ławników?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW postępowaniu sądowym o wydanie wyroku łącznego ustawa nie określa expressis verbis składu sądu pierwszej instancji. Jednakże art. 507 § 1 k.p.k. przyjmuje, że wyrok łączny może zapaść tylko po przeprowadzeniu rozprawy, a art. 508 k.p.k. stanowi, że do postępowania o wydanie wyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji.Zgodnie z art. 19 § 1 k.p.k. regułą jest orzekanie na rozprawie przez Sąd pierwszej instancji w składzie jednego sędziego i dwóch ławników. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 19 § 2 k.p.k. stanowiąc, że w sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę śmierci, sąd orzeka w składzie dwóch sędziów i trzech ławników. Przez orzekanie "w sprawach o przestępstwo, za które ustawa przewiduje karę śmierci", rozumieć należy rozstrzyganie o winie, o ocenie prawnej i o wymiarze kary za każde z poszczególnych przestępstw zagrożonych najwyższą karą. Problematyka ta nie wchodzi w rachubę w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego nawet wówczas, gdy jeden z podlegających połączeniu wyroków wydany był w składzie przewidzianym art. 19 § 2 k.p.k. Wyrok taki rozstrzygnął już prawomocnie wszystkie kwestie związane ze sprawą o przestępstwo zagrożone karą śmierci.Postępowanie sądowe o wydanie wyroku łącznego jest postępowaniem sui generis ograniczonym tylko do problemu, w jaki sposób połączyć kary już prawomocnie orzeczone. Stosowanie więc do tego postępowania szczególnego przepisu art. 19 § 2 k.p.k. dlatego, że jeden z łączących wyroków wydany był w składzie określonym tym przepisem, nie miałoby uzasadnienia w ustawie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 390 § 2 KPKart. 507 § 1 KPKart. 508 KPKart. 19 § 1 KPKart. 19 § 2 KPK§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026.