VI KZP 33/74

UchwałaIzba Karna1974-08-08

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zwrot „należałoby orzec karę, która uległaby darowaniu” użyty w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o amnestii odnosi się wyłącznie do kary pozbawienia wolności, czy również do obligatoryjnego zagrożenia karą grzywny na podstawie art. 36 § 3 k.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uchwalił, że zwrot „należałoby orzec karę, która uległaby darowaniu” użyty w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o amnestii odnosi się wyłącznie do kary pozbawienia wolności. Kara grzywny przewidziana w art. 36 § 3 k.k. nie ulega darowaniu, gdy nie jest orzeczona jako kara samoistna. W związku z tym, przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności i karą grzywny z art. 36 § 3 k.k. nie mogą być umorzone na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o amnestii, gdyż kara nie uległaby darowaniu w całości.
Stan faktyczny
Sąd Wojewódzki w Łodzi przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o amnestii. Dotyczyło ono tego, czy zwrot „należałoby orzec karę, która uległaby darowaniu” obejmuje również obligatoryjne zagrożenie karą grzywny na podstawie art. 36 § 3 k.k. Sprawa dotyczyła oskarżonego Czesława O., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchwalił odpowiedź na przedstawione zagadnienie prawne.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Grzebuła, R. Kryże (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława O., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Łodzi w trybie art. 390 § 1 k.p.k. postanowieniem z dnia 24 lipca 1974 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy użyty w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) zwrot: "należałoby orzec karę, która uległaby darowaniu", odnosi się wyłącznie do kary pozbawienia wolności, czy też dotyczy również obligatoryjnego zagrożenia karą grzywny, wymierzoną na podstawie art. 36 § 3 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUżyte w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) sformułowanie: "należałoby orzec karę, która uległaby darowaniu", wskazuje, że chodzi o przestępstwa surowiej zagrożone od wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu i dlatego uzależnia się umorzenie postępowania o to przestępstwo od tego, czy z okoliczności sprawy wynika, iż należałoby za nie orzec karę, która uległaby darowaniu. Skoro przepis ten nakazuje umorzyć postępowanie, to oczywiście musi chodzić o taką karę, która uległaby darowaniu w całości.Jakie kary zasadnicze ulegają darowaniu, określa przepis art. 1 ust. 1 o amnestii. W odniesieniu do kary grzywny przepis ten stanowi, że daruje się ją, gdy została orzeczona jako kara samoistna i tylko w rozmiarze do 1.000 zł. Wynika więc z tego, że kara grzywny przewidziana w art. 36 § 3 k.k., która nie może być orzeczona jako samoistna, nie ulega darowaniu bez względu na wysokość, w jakiej została orzeczona. A zatem kara za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności i karą grzywny określoną w art. 36 § 3 k.k. w żadnym wypadku nie będzie mogła być darowana w całości, a tym samym postępowania w sprawie o przestępstwo tak zagrożone umorzyć nie można na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o amnestii.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 203 § 1 KKart. 390 § 1 KPKart. 2 ust. 1art. 36 § 3 KKart. 1 ust. 1§ 1§ 3

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności.