I PZ 17/71

PostanowienieIzba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych1971-04-27

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w przypadku istotnie wątpliwych kwestii dotyczących wynagrodzenia pracowników, gdy poglądy związku zawodowego i pracodawcy są rozbieżne, pracownik powinien ponosić koszty procesu, nawet jeśli jego żądania okażą się nieuzasadnione?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że w wypadkach istotnie wątpliwych, gdy poglądy organów związku zawodowego i zakładu pracy dotyczące wynagrodzenia pracowników są odmienne, pracownik nie tylko może, ale powinien żądać wyjaśnienia jego żywotnych interesów także w postępowaniu sądowym. Nawet jeśli jego żądania okażą się nieuzasadnione, istnieje podstawa do zastosowania art. 102 k.p.c. w takich sprawach, co oznacza, że można odstąpić od obciążania pracownika kosztami procesu.
Stan faktyczny
Powodowie domagali się od Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w B. zasądzenia należności za pracę, w szczególności wynagrodzenia za nadgodziny. Sprawa początkowo nie została rozstrzygnięta przez Komisję Rozjemczą z powodu braku jednomyślności. Powodowie wytoczyli powództwo przy poparciu Związku Zawodowego, który wstąpił do postępowania i wniósł rewizję. Pozwane przedsiębiorstwo wnioskowało o zwrot kosztów procesu, uzasadniając to pochopnym wytoczeniem powództwa przez pracowników.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kosztów procesu i oddalił wniosek pozwanego Przedsiębiorstwa o zwrot kosztów procesu.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Zieliński (sprawozdawca). Sędziowie: J. Tyszka, Z. Świeboda.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Eugeniusza K., Eugeniusza B., Józefa G. i Zdzisława M. przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu w B. o należność za pracę, na skutek rewizji powodów od orzeczenia o kosztach zawarte w postanowieniu Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 23 grudnia 1970 r.,zmienił zaskarżone orzeczenie i oddalił wniosek pozwanego Przedsiębiorstwa o zwrot kosztów procesu.Uzasadnienie faktycznePowodowie żądali zasądzenia na ich rzecz od pozwanego Przedsiębiorstwa wynagrodzenia za nadgodziny. Roszczenie powodów już przed Komisją Rozjemczą nasuwało wątpliwości i z braku jednomyślności sprawa nie została rozstrzygnięta, w związku z czym na żądanie powodów przekazano ją na drogę sądową.Z akt sprawy wynika, że powodowie wytoczyli powództwo przy pełnym poparciu ich żądań przez Zarząd Okręgowy Związku Zawodowego, który wstąpił do postępowania w trybie art. 61 k.p.c., popierał powództwo i założył rewizję.Powództwo było uzasadnione treścią postanowień układu zbiorowego pracy, które nasuwały wątpliwości przy ich interpretacji, i wobec tego nie można powodom czynić zarzutu, że wytoczyli powództwo zbyt pochopnie. Tym zaś argumentem jako jedynym pozwane przedsiębiorstwo uzasadniało wniosek o przyznanie kosztów procesu.W wypadkach istotnie wątpliwych, gdy poglądy organów związku zawodowego i zakładu pracy dotyczące wynagrodzenia pracowników są odmienne, pracownik nie tylko może, ale powinien żądać wyjaśnienia jego żywotnych interesów także w postępowaniu sądowym i choćby jego żądania okazały się nieuzasadnione, istnieje podstawa do zastosowania w tego rodzaju sprawach art. 102 k.p.c.Z tych też względów Sąd Najwyższy z mocy art. 397 k.p.c. zmienił orzeczenie, przyznając od każdego z powodów na rzecz pozwanego Przedsiębiorstwa tytułem kosztów zastępstwa po 1.000 zł oraz solidarnie od wszystkich powodów 234,60 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu na rozprawę rewizyjną, oddalił zaś wniosek pozwanego Przedsiębiorstwa o zwrot kosztów procesu.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 61 KPCart. 102 KPCart. 397 KPC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026.