VI KZP 92/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo. Sędziowie: K. Czajkowski, A. Pyszkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka Ł., oskarżonego z art. 184 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Szczecinie postanowieniem z dnia 11 listopada 1970 r. w trybie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy zgodnie z art. 105 § 1 k.p.k. należy wezwać stronę do usunięcia braku formalnego, jakim jest załączenie środka odwoławczego lub uzupełnienie treści wniosku zarzutami rewizyjnymi, jeżeli wniosek o przywrócenie terminu pochodzi od oskarżonego?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePismo procesowe powinno odpowiadać wymaganiom formalnym przewidzianym w art. 104 k.p.k. lub w przepisach szczególnych, a ponadto powinno być należycie opłacone, gdy jest to konieczne, i zawierać w miarę potrzeby upoważnienie do podjęcia czynności procesowej. Gdy brak jest tego rodzaju, że pismo nie może otrzymać biegu, wzywa się osobę, od której pochodzi, do usunięcia braku w terminie siedmiu dni, przy czym w razie nieuzupełnienia braku w tym terminie pismo uznaje się za bezskuteczne (art. 105 k.p.k.).Za przepis szczególny w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k. należy uznać art. 111 § 1 k.p.k., według którego osoba zgłaszająca wniosek o przywrócenie terminu zawitego obowiązana jest jednocześnie dopełnić czynności, która miała być w terminie wykonana. Takie powiązanie przez ustawę obu tych czynności wskazuje, że niedopełnienie zaniedbanej czynności powoduje niemożność nadania biegu i merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu bez uzupełnienia braku zgodnie z treścią przepisu art. 105 k.p.k.W związku z końcowym fragmentem pytania Sądu Wojewódzkiego należy zaznaczyć, że art. 105 k.p.k. stosuje się zarówno wtedy, gdy wniosek o przywrócenie terminu pochodzi od samego oskarżonego, jak wtedy, gdy złożył go obrońca. Wskazuje na to treść art. 105 k.p.k., który między innymi stanowi, że do usunięcia braku "wzywa się osobę, od której pismo pochodzi".