V KRN 163/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański. Sędziowie: F. Karolus (sprawozdawca), Z. Nyczaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Jerzego Ł., oskarżonego z art. 77 § 1 i 2 u.k.s., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 14 grudnia 1970 r.uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie jako rewizyjnemu do rozpoznania rewizji oskarżonego.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Grodzisku Mazowieckim po rozpoznaniu sprawy Jerzego Ł., oskarżonego o przestępstwo z art. 77 § 1 i 2 u.k.s. polegające na tym, że w roku 1968 w G. naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku dochodowego przez nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, naruszając tym czynem przepisy art. 102 ust. 1-3 dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (tekst jednolity: Dz. U. z 1963 r. Nr 11, poz. 60), wyrokiem z dnia 15 września 1970 r. - na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) - postępowanie karne w stosunku do oskarżonego Jerzego Ł. umorzył.Od wyroku tego wniósł rewizję obrońca oskarżonego Jerzego Ł., formułując w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie po rozpoznaniu sprawy na skutek tej rewizji, postanowieniem z dnia 14 grudnia 1970 r., na podstawie art. 461 § 1 k.p.k., rewizję tę pozostawił bez rozpoznania.Od postanowienia tego Prokurator Generalny PRL wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego. Rewizja nadzwyczajna, oparta na przepisie art. 387 pkt 2 k.p.k., zarzuca obrazę przepisów postępowania polegającą na pozostawieniu na podstawie art. 461 § 1 k.p.k. bez rozpoznania rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Jerzego Ł., mimo że w myśl art. IV przepisów wprowadzających k.p.k. (Dz. U. Nr 13, poz. 97) rewizja ta ulegała rozpoznaniu w trybie określonym w przepisach art. 219 § 1 i 222 § 1 i § 2 u.k.s., i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie jako sądowi rewizyjnemu do rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W artykułach od 455 do 461 k.p.k. zostało unormowane postępowanie sądowe co do orzeczeń w sprawach o wykroczenia, natomiast przepisy te nie mają zastosowania do spraw o występki skarbowe, przekazane przez finansowe organy orzekające na drogę sądową na żądanie oskarżonych.Do tych ostatnich spraw mają nadal zastosowanie przepisy art. 500-509 k.p.k. z 1928 r., jako przepisy szczególne (art. IV przepisów wprowadzających k.p.k. oraz art. 219 u.k.s.). Według art. 509 § 1 k.p.k z 1928 r. oraz art. 221 i 222 u.k.s. wyrok wydany przez sąd powiatowy w sprawie o występek skarbowy, przekazanej temu sądowi podlega zaskarżeniu do sądu wojewódzkiego na zasadach ogólnych, przysługuje więc od niego rewizja, tak jak od każdego wyroku wydanego przez sąd I instancji w sprawie o inne przestępstwo.Sąd Wojewódzki, pozostawiając rewizję oskarżonego Jerzego Ł. bez rozpoznania na podstawie art. 461 § 1 k.p.k., dopuścił się obrazy tego przepisu przez jego zastosowanie oraz obrazy art. 509 § 1 k.p.k. z 1928 r. i art. 222 § 1 u.k.s. przez ich niezastosowanie.Uchybienie powyższe, mające istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu Wojewódzkiego, sprawia, że orzeczenie to, jako wadliwe, podlega uchyleniu.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, uznając rewizję nadzwyczajną za zasadną, orzekł zgodnie z jej wnioskiem.