VI KZP 6/71

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu, po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki zagadnienia prawnego, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:1. "Czy w wypadku, jeśli w postępowaniu wykonawczym przed sądem powiatowym wskutek wyłączenia sędziego nie można utworzyć składu do rozpoznania zażalenia skazanego, sąd wojewódzki może przekazać sprawę w tym zakresie w trybie art. 33 k.p.k. innemu sądowi powiatowemu do rozpoznania, czy też powinien sam rozpoznać zażalenie"2. "W wypadku przychylenia się do stanowiska, że zażalenie powinien rozpoznać sąd wojewódzki - czy właściwy do rozpoznania takiego zażalenia jest wydział karny rewizyjny, czy wydział penitencjarny"postanowił.Uzasadnienie faktyczneW sprawie niniejszej Sąd Powiatowy w R. wydał postanowienie o zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności - wbrew przepisom art. 24 k.k.w. w związku z art. 74 § 1 i art. 205 § 4 k.k.w. - w składzie jednego sędziego i dwóch ławników - zamiast w składzie jednego sędziego.Wniesionego na to postanowienie zażalenia skazanego Sąd ten nie mógł rozpoznać w składzie trzech sędziów (art. 25 k.k.w.), bowiem po wyłączeniu jednego sędziego, który uczestniczył w wydaniu zaskarżonego postanowienia, pozostali sędziowie wymienionego Sądu nie mogli utworzyć sądu w takim składzie - i w tym stanie rzeczy przedstawił zażalenie wraz z aktami Sądowi Wojewódzkiemu w Rz. Tenże Sąd z kolei - w trybie art. 390 § 1 k.p.k. - przekazał przytoczone na wstępie zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.W związku z tym należy stwierdzić, iż Sąd Wojewódzki nie był uprawniony do zwrócenia się do Sądu Najwyższego w trybie art. 390 § 1 k.p.k., gdyż w tym wypadku nie występował jako sąd odwoławczy, lecz jako sąd wyższego rzędu obowiązany tylko i wyłącznie do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu (art. 33 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w.).Przedstawione przez Sąd Wojewódzki pytanie należy zatem pozostawić bez odpowiedzi.