VI KZP 24/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Neumann, A. Pyszkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława S., oskarżonego z art. 178 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Katowicach postanowieniem z dnia 31 marca 1971 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w kwestii doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia wydanego poza rozprawą, na które przysługuje zażalenie, należy stosownie do treści art. 80 k.p.k. sięgać do odpowiednich przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 133 § 3 k.p.c.), czy też kwestię tę należy uznać za uregulowaną przepisami kodeksu postępowania karnego?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneStosownie do przepisu art. 91 § 2 k.p.k. wydane poza rozprawą orzeczenie należy doręczyć prokuratorowi i stronie, której przysługuje środek zaskarżenia, jeżeli nie brali oni udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy ogłaszaniu orzeczenia. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 126 k.p.k. nakazujący doręczenie orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia oraz odpisów, które doręcza się stronom, także obrońcy oskarżonego pozbawionego wolności.Takie szczególne unormowanie w art. 126 k.p.k. wskazuje na to, że kwestia doręczenia wydanego poza rozprawą orzeczenia, o którym mowa w art. 91 § 2 k.p.k., została w pełni uregulowana przepisami kodeksu postępowania karnego i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.k. przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają w tym względzie zastosowania.Termin więc do wniesienia środków zaskarżenia biegnie od daty doręczenia stronom orzeczenia podlegającego zaskarżeniu.