VI KZP 53/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: A. Kafarski, R. Staszkiewicz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Andrzeja B., oskarżonego z art. 6 lit. a ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 grudnia 1968 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy prokuratorowi przysługuje rewizja o skazanie oskarżonego - jak za przestępstwo - za czyn, o którym sąd I instancja na podstawie art. 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) orzekł jak za wykroczenie?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) daje uprawnienie sądowi rozpoznającemu sprawę osoby, której dotyczy art. 16 § 1 pkt 1 tejże ustawy, do wydania orzeczenia jak w sprawie o wykroczenie, jeżeli szczególne okoliczności za tym przemawiają. Skazanie w takiej sytuacji oznacza, że odpadły te okoliczności, które czyn oskarżonego kwalifikowały jako występek, i że wobec tego wydany wyrok dotyczy wykroczenia.Wniosek ten wynika z przepisu art. 25 cytowanej ustawy, który nakazuje sądowi wyrokującemu - na podstawie wymienionego wyżej art. 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - stosowanie art. 1-17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., prawa o wykroczeniach oraz odpowiednich przepisów ustawy o orzecznictwie karno-administracyjnym, w tym także art. 46 (obecnie art. 57 według jednolitego tekstu ustawy). Wskazany przepis art. 57 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (jednolity tekst: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) stanowi, że wyrok sądu powiatowego jest prawomocny. Stosowanie tego przepisu przez sąd powinno między innymi wyrazić się w stwierdzeniu - po ogłoszeniu sentencji wyroku i przytoczeniu powodów rozstrzygnięcia - że wyrok jest prawomocny (art. 335 § 2 k.p.k.).