IV KZ 85/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia L. Chmielewski (sprawozdawca). Sędziowie: A. Kafarski, K. Grzebuła.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Zdrojewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jarosława Józefa J., podejrzanego z art. 2 § 2 lit. b ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 1970 r. zażalenia Prokuratora Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 18 lipca 1970 r. odmawiające przedłużenia aresztu tymczasowego w stosunku do Jarosława Józefa J.i po wysłuchaniu wniosku Prokuratorapostanowił uchylić zaskarżone postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie w części dotyczącej odmowy przedłużenia aresztu tymczasowego w stosunku do podejrzanego Jarosława Józefa J., a w uwzględnieniu wniesionego na podstawie art. 222 § 3 k.p.k. zażalenia prokuratora tymczasowe aresztowanie zastosowane wobec Jarosława Józefa J. postanowieniem Prokuratora Powiatowego w Bartoszycach z dnia 1 grudnia 1968 r. przedłużyć do dnia 30 października 1970 r.Uzasadnienie faktyczneAreszt tymczasowy uzasadniony jest faktem, że podejrzany Jarosław Józef J. stoi pod zarzutem popełnienia czynu w warunkach recydywy oraz że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu jest znaczny (art. 217 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k.).Wprawdzie obawa ucieczki podejrzanego nie jest obecnie realna ze względu na odbywanie kary pozbawienia wolności w innej sprawie, jednakże - wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego - należy stwierdzić, że odbywanie orzeczonej w innej sprawie kary pozbawienia wolności pozostaje bez istotnego wpływu na kwestie stosowania środka zapobiegawczego tymczasowego aresztowania w danej sprawie. Tę kwestię rozstrzygać należy wyłącznie na gruncie przepisów art. 217 - 218 k.p.k.Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w omawianej kwestii jest nietrafne również z tego względu, że odbywanie kary może ulec przerwie, co może nastąpić bez wiedzy prowadzącego śledztwo, zwłaszcza że przerwy takiej udziela sąd bądź sąd penitencjarny (art. 67 i 68 k.k.w.).Nie jest także całkowicie wyłączona ze strony odbywającego karę pozbawienia wolności obawa matactwa co do okoliczności, których wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania przygotowawczego w nowej (danej) sprawie, skoro dokonywana w zakładzie karnym w stosunku do odbywającego karę kontrola jego korespondencji i ograniczenie prawa kontaktu "do osób najbliższych" nie następuje z punktu widzenia potrzeb śledztwa, lecz ogólnych zasad regulaminowych.Nie jest też słuszny końcowy argument zaskarżonego postanowienia, że dla uniknięcia matactwa prowadzący śledztwo może administracyjnie z naczelnikiem aresztu "ustalić, jakim osobom, ze względu na dobro śledztwa, nie należałoby udzielać zezwoleń na widzenie". Takie unormowanie byłoby odwróceniem należycie pojętej hierarchii celów i środków.Ponadto zauważyć należy, że odmowa przedłużenia aresztu, uzasadnionego zresztą materiałem faktycznym sprawy, mogłaby osłabić operatywność śledztwa w stosunku do podejrzanego, jeśli ten, odbywając karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, nie pozostawałby zarazem do dyspozycji prokuratora prowadzącego śledztwo w nowej sprawie.W tym stanie rzeczy uznać należy za dopuszczalne zastosowanie aresztu tymczasowego i jego przedłużenie wobec osoby odbywającej równocześnie karę pozbawienia wolności, gdy materiał zebrany w toku postępowania przygotowawczego uzasadnia stosowanie tego środka zapobiegawczego.