I PZ 40/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Tyszka (sprawozd.).Sędziowie SN: K. Zieliński, T. Kasiński.Protokolant: A. Kamińska.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 1970 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Konstantego G. przeciwko Centralnemu Laboratorium w P. o zmianę opinii i zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 21 maja 1970 r.postanawia:zażalenie w części dotyczącej wyłączenia sędziego oddalić, a w pozostałej części odrzucić.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek powoda o wyłączenie sędziego w trybie art. 49 k.p.c. oraz o przekazanie sprawy innemu sądowi wojewódzkiemu, bądź rozpoznanie jej w składzie trzech sędziów zawodowych., uznając, że brak jest podstaw do uwzględnienia tego wniosku.Uzasadnienie prawneRozpoznając zażalenie powoda na powyższe postanowienie Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Poza przyczynami wyłączenia przewidzianymi w art. 48 k.p.c., które w danym przypadku nie wchodzą w rachubę - sędzia może być wyłączony na własne żądanie, bądź na wniosek strony tylko wówczas, gdy między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 49 k.p.c.).Z okoliczności sprawy nie wynika, aby żalący się chociażby uprawdopodobnił, że w danym przypadku zachodzi taka przyczyna wyłączenia. W szczególności nie przemawia za tym okoliczność, że sędzia, którego dotyczy wniosek, mając uzasadnioną wątpliwość co do zdolności procesowej powoda (świadectwa lekarskie), zawiadomił o tym prokuratora w celu rozważenia, czy w interesie powoda nie leży jego ubezwłasnowolnienie. W takim działaniu sędziego spełniającego swój obowiązek nie można upatrywać przejawu braku bezstronności.Z tych przyczyn zażalenie w części dotyczącej wyłączenia sędziego podlegało oddaleniu jako nieuzasadnione (art. 387 i 397 § 2 k.p.c.). W pozostałej części zażalenie podlegało odrzuceniu, albowiem na odmowę przekazania sprawy sądowi równorzędnemu (miejscowo niewłaściwemu) oraz na odmowę rozpoznania sprawy w składzie trzech sędziów zawodowych zażalenie nie przysługuje (art. 394, 372, 375 i 397 § 1 k.p.c.).