I PZ 53/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tyszka (sprawozdawca). Sędziowie: K. Zieliński, T. Kasiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Zakładów Mięsnych "Ż." w W. przeciwko Marianowi B. o 526.370,13 zł, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 12 maja 1970 r.,uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek pozwanego o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego przekazał Sądowi Wojewódzkiemu dla m. st. Warszawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego uznając, że pozwany nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd Wojewódzki stwierdził, że zarówno wezwanie na rozprawę w dniu 1.VII.1969 r., na której zapadł wyrok zaoczny, jak i odpis tego wyroku zostały doręczone pozwanemu w trybie przewidzianym w art. 139 § 1 k.p.c., tj. przez złożenie w urzędzie pocztowym, a to wobec niemożności doręczenia w inny sposób. Pozwany nie zmienił miejsca zamieszkania wskazanego w pozwie, a organ doręczający nie zwrócił Sądowi powyższych pism, jako nie podjętych w terminie przez adresata. Przytoczona zaś we wniosku okoliczność, że pozwany "jakoby" przebywał w tym czasie poza miejscem swego zamieszkania, nie usprawiedliwia - zdaniem Sądu - uchybienia terminu, tym bardziej że pełnomocnik pozwanego nie potrafił nawet wskazać, gdzie pozwany wówczas przebywał.Pozwany w zażaleniu na powyższe postanowienie domaga się jego zmiany i przywrócenia uchybionego terminu wywodząc, że zarówno wezwania na rozprawę jak i odpisu wyroku zaocznego nie otrzymał.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie słusznie wywodzi, że doręczenia przewidziane w art. 138 i 139 § 1 k.p.c. oparte są na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. Adresat może bowiem dowodzić, że pisma nie otrzymał i o nim nie wiedział, gdyż osoba, której pismo doręczono zastępczo, bądź urząd, w którym je złożono, nie oddały mu pisma.Pozwany twierdzi, że przez cały rok przebywał poza swym miejscem zamieszkania i że żadne z pism sądowych wysyłanych doń w tym czasie w sprawie niniejszej nie dotarło do niego. Twierdzi ponadto, że pisma te były celowo zatrzymywane przez jego żonę, która jest z nim skłócona. Okoliczności te należało sprawdzić, gdyż mogłyby one mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, tym więcej że ze względu na przedmiot sporu (odszkodowanie w kwocie przeszło 500.000 zł) rozstrzygnięcie wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Niesłusznie zatem Sąd Wojewódzki pominął dowód ze świadków zgłoszony przez pozwanego na potwierdzenie powyższych okoliczności.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 387 i 397 § 2 k.p.c.).