II KR 133/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ostrowski.Sędziowie: A. Kafarski (sprawozdawca), Z. Nyczaj.Prokurator Generalnej Prokuratury: M. Kulesza.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mieczysława K., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11), oraz Józefa K., oskarżonego z art. 286 § 2 k.k., postanowił:1. stwierdzić nieważność doręczenia stronom odpisu wyroku z dnia 27 listopada 1964 r. IV K 266/64 i pozostawić bez rozpoznania założone w sprawie rewizje;2. akta sprawy zwrócić Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu celem doręczenia stronom odpisu wymienionego wyżej wyroku.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 211 k.p.k. stanowi, że termin do założenia rewizji wynosi czternaście dni, licząc od daty doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. Bieg tego terminu rozpoczyna się jednak tylko wtedy, gdy doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem stanowi ważną czynność procesową.Nieważność takiej czynności zachodzi nie tylko w razie niezachowania przepisów art. 181-193 k.p.k. - jeśli nie doszło do konwalidacji, o której mowa w art. 195 k.p.k. - ale w szczególności również wtedy, gdy stronom, którym należało doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem dla ewentualnego założenia środka odwoławczego, został doręczony odpis różniący się co do zasadniczych okoliczności od treści oryginału. Nieważność doręczenia takiego odpisu wyroku wynika z tego, że strona, po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem niezgodnego z oryginałem co do okoliczności istotnych, nie ma możności podjęcia prawidłowej decyzji co do zaskarżenia wyroku i wskazania powodów zaskarżenia.Taki wypadek zachodzi właśnie w sprawie niniejszej. Stronom bowiem, które wnosiły o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku, Sąd Wojewódzki doręczył jego odpis odbiegający co do istotnych okoliczności od treści oryginału.Pomijając drobniejsze odchylenia od treści oryginału, należy w szczególności wskazać na to, że odpis zawiera twierdzenie, iż oskarżony Mieczysław K. został skazany za zagarnięcie około 80.000 zł na podstawie art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11) oraz że Sąd zaliczył mu na poczet kary okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 czerwca 1964 r., gdy tymczasem z oryginału sentencji wyroku wynika, że Sąd przypisał oskarżonemu zagarnięcie kwoty około 180.000 zł i zaliczył areszt od 2 czerwca 1960 r. W związku z przedstawioną wyżej treścią odpisu uzasadnionego wyroku obrońca oskarżonego K. założył rewizję zawierającą jedynie zarzuty obrazy prawa materialnego i błędnego zaliczenia na niekorzyść oskarżonego okresu tymczasowego aresztowania, rewizja więc zawiera zarzuty będące wynikiem błędów, które zakradły się do odpisu wyroku z uzasadnieniem.W tych warunkach obrońca oskarżonego K., na skutek doręczenia mu odpisu wyroku z uzasadnieniem zawierającego przedstawione wyżej błędy, został pozbawiony możności prawidłowego podjęcia decyzji co do zaskarżenia wyroku i jego przyczyn.To samo mutatis mutandis odnosi się do prokuratora, skazanie bowiem oskarżonego K. na karę ośmiu lat więzienia bez zaliczenia okresu czteroletniego aresztu mogło ewentualnie wpłynąć na jego decyzję co do zaskarżenia wyroku w stosunku do oskarżonego.W związku z tym powstaje dalsze zagadnienie, czy strony po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem mają obowiązek porównania go z oryginałem znajdującym się w aktach sprawy. Taki obowiązek na stronach nie ciąży, gdyż nie wynika on z żadnego obowiązującego przepisu; ponadto nie można zakładać, że uwierzytelniony odpis uzasadnionego wyroku może być niezgodny z oryginałem, byłoby to bowiem sprzeczne z zasadą dotyczącą mocy dowodowej dokumentów publicznych.Z tych przeto względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.