I CR 286/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Dąbrowski. Sędziowie: Z. Masłowski, B. Łubkowski (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edwarda B. przeciwko małol. Mirosławowi B. i jego matce Renacie B. o zaprzeczenie ojcostwa na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy-Ośrodek Zam. w Toruniu z dnia 25 maja 1965 r.,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktyczneW pozwie z dnia 12.XI.1963 r. powód domagał się ustalenia, że pozwany Mirosław B., ur. w dniu 7.IV.1963 r. przez żonę powoda, pozwaną Renatę B., nie jest synem powoda, twierdząc, że o urodzeniu pozwanego dowiedział się w drugiej połowie maja 1963 r.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo ustaliwszy, że powód wniósł pozew o zaprzeczenie ojcostwa po upływie 6-miesięcznego terminu z art. 48 § 1 k.r., gdyż o urodzeniu się pozwanego dowiedział się już w kwietniu 1963 r. z telegramu wysłanego do niego w dniu 7.IV.1963 r., a w każdym razie podczas pobytu u pozwanej żony w czasie świąt wielkanocnych w dniu 14.IV.1963 r.Powód w rewizji zarzucił, że Sąd Wojewódzki uchybił art. 457 k.p.c. w związku z art. XV § 1 przep. wprow. k.p.c. przez niedoręczenie odpisu pozwu prokuratorowi i niewysłanie mu zawiadomień o posiedzeniach sądu oraz że uchybił art. 233 k.p.c., gdyż przy ocenie zeznań świadków Elżbiety A. i Józefy B. pominął oświadczenie pozwanej Renaty B., że rodzice jej nakłaniali ją do fałszywych twierdzeń, iż pozwany Mirosław B. jest synem powoda. W związku z tym ostatnim zarzutem Sąd Wojewódzki - zdaniem skarżącego - uchybił również art. 236 § 1 k.p.c., gdyż powinien był przesłuchać strony na okoliczność, czy powód już w kwietniu 1963 r. wiedział o urodzeniu się pozwanego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafny jest zarzut skarżącego, że stosownie do art. 457 k.p.c. w związku z art. XV przep. wprow. k.p.c. Sąd Wojewódzki z chwilą wejścia w życie kodeksu postępowania cywilnego z 1964 r. powinien był zawiadomić prokuratora o terminie rozprawy. Uchybienie to jednak nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Niewzięcie przez prokuratora udziału w sprawie nie pozbawiło powoda możności obrony jego praw oraz nie mogło pogorszyć jego sytuacji procesowej. Sąd Wojewódzki bowiem uznał powództwo za spóźnione z powodu upływu terminu prekluzyjnego z art. 48 § 1 k.r. i z tej przyczyny popieranie jego powództwa przez prokuratora nie mogło sanować niedochowania terminu prekluzyjnego przez powoda. Oddalenie powództwa z powodu przekroczenia 6-miesięcznego terminu przez męża matki nie stoi na przeszkodzie wytoczeniu - na podstawie art. 86 k.r. - nowego powództwa przez prokuratora.Chybione są również pozostałe zarzuty skarżącego.W szczególności Sąd Wojewódzki nie przekroczył granic swobodnej oceny mocy i wiarygodności zeznań świadków: A. i Józefy B. Oświadczenie bowiem pozwanej Renaty B. dotyczyło jedynie nakłaniania jej przez rodziców do twierdzenia, że małol. pozwany jest synem powoda. Pozwana ta natomiast nie twierdziła, by zeznanie świadka A. co do chwili dowiedzenia się powoda o urodzeniu się dziecka było niezgodne z prawdą. W tej sytuacji brak było podstaw z art. 299 k.p.c. do przesłuchania stron na okoliczność, kiedy powód dowiedział się o urodzeniu się dziecka.Dowód ten bowiem ma jedynie charakter pomocniczy wtedy, gdy sporna okoliczność nie została wyjaśniona za pomocą innych dowodów.Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 387 k.p.c. oddalił rewizję i zasądził na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania rewizyjnego (art. 98 k.p.c.).