V KO 18/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia L. Chmielewski.Sędziowie: J. Zembaty (sprawozdawca), Z. Nyczaj.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wacława G. oskarżonego z art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po rozpoznaniu wniosku obrońcy oskarżonego o uznanie za nieważny wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 20 marca 1962 r., uchylającego wyrok Sądu Powiatowego dla m. Wrocławia z dnia 27 czerwca 1961 r. i przekazującego sprawę temuż Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania, oraz o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu jako rewizyjnemu do ponownego rozpoznania, postanowił:wymienionego wyżej wniosku nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 7 października 1958 r., który został wydany w składzie sędziego Sądu Powiatowego S. jako przewodniczącego oraz Jadwigi S. i Tadeusza T. jako ławników, zostało umorzone postępowanie karne w stosunku do oskarżonych Józefa R. i Wacława G. na podstawie przepisu art. 3 lit. a) k.p.k.Po rozpoznaniu rewizji prokuratora od tegoż wyroku, Sąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 maja 1960 r., który został wydany w składzie sędziego Sądu Wojewódzkiego N. jako przewodniczącego oraz sędziego Sądu Wojewódzkiego A. i sędziego Sądu Powiatowego O., uchylił wymieniony wyżej wyrok Sądu Powiatowego z dnia 7 października 1958 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania w innym składzie.Sąd Powiatowy dla m. Wrocławia rozpoznał ponownie tę sprawę wyrokiem z dnia 27 czerwca 1961 r., który został wydany w składzie sędziego Sądu Powiatowego N. jako przewodniczącego oraz Z. i M. jako ławników, uniewinnił Józefa R. i Wacława G. z zarzutów oskarżenia.Od tego wyroku Sądu Powiatowego wniósł rewizję prokurator, a Sąd Wojewódzki, po jej uwzględnieniu, wyrokiem z dnia 20 marca 1962 r., który został wydany w składzie sędziego Sądu Wojewódzkiego Ż. jako przewodniczącego oraz sędziów Sądu Wojewódzkiego P. i S., uchylił ten wyrok i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu dla m. Wrocławia do ponownego rozpoznania.We wniosku z dnia 25 stycznia 1963 r. adwokat J. M., obrońca oskarżonego Wacława G., zarzuca, że wyrok Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 20 marca 1962 r. jest nieważny w myśl przepisów art. 34 § 1 lit. g) i art. 377 lit. b) k.p.k. (we wniosku powołano błędnie art. 378 § 1 lit. b) k.p.k.) z tego powodu, że sędzia Sądu Wojewódzkiego S., zasiadająca w zespole sędziowskim, który wydał ten wyrok, brała również udział w wydaniu wyroku Sądu Powiatowego z dnia 7 października 1958 r.Przytoczony wyżej zarzut nie jest trafny.Stosownie do przepisu art. 34 § 1 lit. g) k.p.k. sędziowie, którzy brali udział w prowadzeniu sprawy w niższej instancji, są wyłączeni w wyższej instancji od udziału w rozpoznawaniu tylko takich środków odwoławczych, jakie zostały założone od orzeczeń (i zarządzeń), w których wydaniu oni brali udział. Wynika to ze sformułowania przepisu art. 34 § 1 lit. g) k.p.k., według którego sędzia nie może brać udziału w prowadzeniu (w wyższej instancji) sprawy tylko wtedy, gdy "w niższej instancji brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia", a więc nie każdego "orzeczenia".Z tego, co przytoczono wyżej, wynika, że sędzia S. nie brała udziału w wydaniu wyroku Sądu Powiatowego z dnia 27 czerwca 1981 r. mogła więc brać udział w rozpoznaniu rewizji prokuratora od tego wyroku i w wydaniu wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 20 marca 1962 r. Okoliczność bowiem, że brała ona udział w wydaniu wyroku Sądu Powiatowego z dnia 7 października 1958 r., nie wyłączała jej od udziału w prowadzeniu sprawy w postępowaniu rewizyjnym, gdyż wyrok Sądu Powiatowego z dnia 7 października 1958 r. (w którego wydaniu brała udział) przestał istnieć wobec uchylenia go i przekazania sprawy Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 16 maja 1960 r., który został wydany w prawidłowym składzie.Z tych powodów wymieniony wyżej wniosek nie mógł być uwzględniony.