VI KO 36/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: Z. Kapitaniak, T. Majewski. J. Zembaty, A. Kafarski, T. Rek, A. Pyszkowski (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Beniamina Hersza R. oskarżonego z art. 140 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, uchwalił przedstawioną w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez skład zwykły Sądu Najwyższego kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w sprawach o przestępstwo określone w art. 140 k.k. uprzedzenie o odpowiedzialności karnej powinno być stwierdzone jedynie właściwym protokołem przesłuchania, czy też może być ustalone innymi dowodami?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 224 k.p.k. protokół, co do którego nie udowodniono świadomego fałszu, stanowi wyłączny dowód zachowania form procesowych. Ta wyłączna moc dowodowa wchodzi jednak w grę tylko względem stron mających w danej sprawie prawo żądania sprostowania protokołu (art. 225 § 3 i art. 227 § 2 k.p.k.) i nie wybiega poza postępowanie w sprawie, w której ten protokół sporządzono. Sprawa o przestępstwo fałszywego zeznania jest zawsze inną sprawą niż ta, w której zeznanie to złożono.Skoro wyłączna moc dowodowa protokołu nie wchodzi w grę w innej sprawie, to również w sprawie o przestępstwo z art. 140 k.k. uprzedzenie o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie może być stwierdzone wszelkimi dowodami, które dopuszcza ustawa karna procesowa, albowiem nie ma przepisu szczególnego, który by możność obrony przed zarzutem popełnienia tego przestępstwa ograniczał do sfery określonych w ustawie środków dowodowych (tzw. legalna teoria dowodów).