I PZ 41/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tyszka (sprawozdawca). Sędziowie: F. Szczepański, J. Knap.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana T. przeciwko Powiatowemu Związkowi Gminnych Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w B. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 1962 r.,zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem odmówił podjęcia postępowania w sprawie niniejszej (o odszkodowanie za skutki wypadku przy pracy), zawieszonego postanowieniem z dnia 21 lutego 1962 r. do czasu zakończenia sprawy powoda o rentę inwalidzką, toczącej się przed Okręgowym Sądem Ubezpieczeń Społecznych. Sąd uznał, że nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, albowiem sprawa o rentę inwalidzką toczy się nadal przed Trybunałem Ubezpieczeń Społecznych (art. 193 k.p.c.).Zażalenie powoda na powyższe postanowienie jest uzasadnione. Przepis art. 191 k.p.c. dający sądowi możność zawieszenia postępowania w określonych wypadkach ("Sąd może"...), nie oznacza pozostawienia kwestii zawieszenia do dowolnego uznania sądu, lecz nakłada na sąd obowiązek rozważenia okoliczności sprawy i wydania decyzji w danej sytuacji celowej.Powód dochodzi w sprawie niniejszej nie tylko renty odszkodowawczej za czas od 15.I.1962 r., lecz także odszkodowania z tytułu utraconych zarobków w okresie pobierania zasiłków chorobowych oraz zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i krzywdę moralną, jakich doznał wskutek wypadku przy pracy. O ile więc potrzeba orzeczenia przez właściwy organ o uprawnieniach ubezpieczeniowych powoda mogła uzasadniać zawieszenie postępowania przez Sąd w zakresie dochodzonej przez powoda renty, o tyle nie było to celowe w zakresie pozostałych jego roszczeń, w tym zakresie bowiem rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia, o którym wyżej mowa. Postępowanie zatem mogło się toczyć nadal, a skoro zostało już ono zawieszone, powinno być na nowo podjęte, tym bardziej, że w sprawie chodzi o roszczenia uprzywilejowane przez prawo (art. 209 § 3 k.p.c.), które powinny być rozstrzygnięte w miarę możności bez dłuższej zwłoki. Sąd zaś dotychczas nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego celem sprawdzenia okoliczności przytoczonych w pozwie, których wyjaśnienie mogło mieć znaczenie również przy ocenie roszczenia powoda o rentę.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 384 i 393 § 4 k.p.c.).