VI KO 108/58

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym w składzie siedmiu sędziów po rozpoznaniu kwestii prawnej przekazanej do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w powiększonym składzie:"Czy udział sędziego w wydaniu postanowienia w trybie art. 49 k.p.k. stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu przez niego sprawy w przypadku uchylenia postanowienia przez Sąd II instancji (czy przepis art. 34 § 1 lit. "h" k.p.k. ma w tej sytuacji zastosowanie)" -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 49 k.p.k. kryje w sobie treść prawno-materialną jako odbicie zasady, iż przestępstwem jest czyn społecznie niebezpieczny. Stwierdzenie przez sąd, że czyn nie zawiera w ogóle elementów tego niebezpieczeństwa, albo zawiera je w stopniu znikomym, nie zezwalającym na kontynuowanie postępowania karnego (art. 49 k.p.k.), opiera się na społeczno-moralnej ocenie danego czynu w jego całokształcie, a więc - z uwzględnieniem elementów zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych. Dokonanie wszechstronnego w tym zakresie wartościowania, stanowi ze swej natury przechylenie szali, bardziej lub mniej, w tę a nie inną stronę, na rzecz takiego a nie innego stanowiska co do społeczno-moralnego znaczenia rozpoznawanego konkretnego czynu konkretnego sprawcy. Wchodzi tu wyraźnie w grę osąd tego czynu i to w kwestii najistotniejszego jego elementu - określonej materialnej zawartości społecznego niebezpieczeństwa. Oczywista analogia takiego osądu z wyrokiem nakazuje przyjąć, że przepis art. 34 § 1 lit. "a” k.p.k., zabraniający sędziemu brania udziału w prowadzeniu sprawy, w której wydał on wyrok, następnie w drugiej instancji uchylony, ma odpowiednie zastosowanie również w przypadku, gdy sędzia wydał, następnie uchylone przez instancję odwoławczą, postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 49 k.p.k.