SA 289/81

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Barbary Z. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 29 listopada 1980 r. w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia pobytu stałego Czesława T. w lokalu mieszkalnym skarżącej. Decyzją z dnia 29 listopada 1980 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy Warszawa - Praga Południe z dnia 31 października 1980 r. w sprawie przyjęcia zgłoszenia pobytu stałego Czesława T. w lokalu nr 25 przy ul. K. nr 7 w W. W uzasadnieniu decyzji powołano się na dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenie, że Czesław T. wraz z żoną zamieszkuje we wskazanym wyżej mieszkaniu. W świetle art. 4 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ ustalenie to wywołuje powinność zgłoszenia i przyjęcie zameldowania. Zameldowanie takie stanowi rejestrację stanu faktycznego, nie jest więc uwarunkowane ani przydziałem mieszkania, ani też zgodą najemcy lokalu. Od decyzji tej najemca mieszkania - Barbara Z. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa - Praga Południe z dnia 31 października 1980 r. W skardze podniosła, że nie wyraziła jako najemca zgody na wspólne zamieszkanie z zięciem Czesławem T. i bez takiej zgody - zdaniem skarżącej - zameldowanie jest niedopuszczalne. Ponadto skarżąca stwierdziła, że jej zięć zamieszkuje we własnościowej willi swoich rodziców w K., oraz że pomimo krótkiego okresu małżeństwa córki z Czesławem T. spowodował on już wiele napięć we współżyciu rodzinnym. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, poza przytoczeniem motywacji prawnej zaskarżonej decyzji zawartej w jej uzasadnieniu, powołał się na par. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/, który stanowi, że najemca stwierdza fakt pobytu osoby w lokalu, a w przypadku braku takiego stwierdzenia, potwierdzenia pobytu dokonuje urząd. Podstawę zatem do odmowy przyjęcia zgłoszenia mógłby stanowić jedynie fakt niezamieszkiwania w lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona wobec braku podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest nieważna bądź niezgodna z prawem. Zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności wynik rozprawy administracyjnej z dnia 27 października 1980 r., uzasadniają w pełni ustalenie, że Czesław T. od daty zawarcia związku małżeńskiego z córką skarżącej, tj. od 7 kwietnia 1980 r., zamieszkiwał w mieszkaniu nr 25 przy ul. K. nr 7 w W., zajmując tam z żoną jeden pokój. Drugi pokój w tym mieszkaniu utrzymała w wyłącznym posiadaniu skarżąca. Z treści podania Elżbiety T., jak i wyjaśnienia skarżącej można wnioskować, że skarżąca - godząc się na taki stan rzeczy - nie wyraziła zgody na zameldowanie Czesława T. na pobyt stały w mieszkaniu, którego skarżąca jest najemcą. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji w tej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia kwestii, czy przyjęcie zgłoszenia pobytu stałego wbrew woli najemcy jest dopuszczalne w świetle obowiązujących w tej mierze przepisów. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Na wstępie należy zauważyć, że w myśl par. 5 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie ograniczenia pobytu stałego osób zamierzających zamieszkać na terenie m.st. Warszawy /Dz.U. 1975 nr 1 poz. 4/ Czesław T., jako współmałżonek osoby będącej stałym mieszkańcem Warszawy, zwolniony jest od obowiązku uzyskiwania przewidzianego tym rozporządzeniem zezwolenia na pobyt stały w m.st. Warszawie. Fakt przyjęcia zatem i zgłoszenia - należy rozpatrywać w świetle cytowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wydanego z upoważnienia tej ustawy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/. W myśl art. 4 ust. 2 i art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy, każda osoba przebywająca w określonej miejscowości dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy, przy czym realizacja tego obowiązku - stanowiącego dowód miejsca faktycznego pobytu - nie jest uzależniona od decyzji o przydziale mieszkania oraz nie rodzi prawa do takiego mieszkania. Z tych przepisów wynika w sposób niewątpliwy powinność Czesława T. do zameldowania się, natomiast par. 5 powołanego rozporządzenia z dnia 20 września 1974 r. rozstrzyga sytuację, gdy najemca nie dopełni powinności zgłoszenia faktu pobytu innej osoby w jego mieszkaniu, w takim przypadku bowiem urząd dokonuje ustaleń potwierdzających pobyt osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. W świetle więc tych przepisów najemca, który godzi się na pobyt innej osoby w jego mieszkaniu z zamiarem pobytu czasowego lub stałego, nie może skutecznie kwestionować uprawnień organu ewidencji ludności do zarejestrowanego tego faktu w formie meldunkowej rejestracji miejsca pobytu. Powyższe ustalenia nie dają więc podstaw do uznania niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Z tych względów Naczelny sąd Administracyjny stosownie do art. 207 par. 5 Kpa uznał, że skoro nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, skargę należy oddalić.