SA 317/81

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Jana B. na decyzję dyrektora Okręgu Poczty i Telekomunikacji we Wrocławiu z dnia 26 listopada 1980 r. w przedmiocie ustalenia należności za rozmowy telefoniczne. Skarżący Jan B. jest abonentem stacji telefonicznej zainstalowanej w jego mieszkaniu przy ul. K. w W. W dniu 19 września 1980 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Telekomunikacji w W. z prośbą o sprawdzenie stanu technicznego licznika, gdy - jego zdaniem - naliczenie opłaty jest "zawyżone, a ostatnie jest niemoralne". Na prośbę skarżącego Urząd przeprowadził szczegółowe badanie licznika rozmów telefonicznych między innymi za pomocą rejestracji połączeń z numeru skarżącego. Wszystkie przeprowadzone badania nie wykazały nieprawidłowości w działaniu licznika abonenckiego. Na podstawie powyższych badań udzielono skarżącemu odpowiedzi, że Urząd nie uznał słuszności złożonej skargi. W dniu 20 października 1980 r. skarżący ponownie zakwestionował wysokość wystawionego rachunku i twierdził, że naliczanie rozmów telefonicznych jest nieprawidłowe. Na skutek nowej reklamacji Urząd ponownie przeprowadził badania licznika rozmów telefonicznych łącznie z kontrolnymi połączeniami i wadliwości nie stwierdził. Ponownie udzielono skarżącemu wyjaśnień, iż badania licznika i urządzeń z nim współpracujących nie wykazały wadliwego ich działania. Odpowiedź ta została skarżącemu udzielona przez dyrektora Okręgu Poczty i Telekomunikacji w W. Powyższe pismo - jako decyzję dyrektora Okręgu Poczty i Telekomunikacji w W. - Jan B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioski skargi sprowadzają się do żądania uchylenia zaskarżonych decyzji lub stwierdzenia ich nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wypada zaznaczyć, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Telekomunikacji w W. z dnia 22 października 1980 r., mimo braku oznaczenia rodzaju pisma i powołania błędnych przepisów /dotyczących załatwiania skarg i wniosków - art. 221 Kpa/, jest decyzją w rozumieniu art. 107 par. 1 Kpa, zawiera bowiem minimum niezbędnych elementów ustalonych dla decyzji. Również pismo dyrektora Okręgu Poczty i Telekomunikacji w W. powinno być traktowane jako decyzja organu administracji II instancji, zawierająca zresztą sformułowanie "podtrzymuję decyzję urzędu podaną w piśmie z dnia 20.10.1980 r. (...)". Mimo uznania powyższych pism za decyzje administracyjne należy wskazać, że nie nadano im formy prawem przewidzianej /art. 107 Kpa/ łącznie z pouczeniem o przysługujących środkach odwoławczych. Oryginał decyzji powinien być w posiadaniu organu wydającego decyzję, a wysłane stronom odpisy lub duplikaty powinny być zgodne z oryginałem. Należy podzielić pogląd prawny reprezentowany przez skarżącego, że treść art. 196 par. 2 Kpa daje podstawę do uznania, że decyzja administracyjna w sprawie ustalenia wysokości opłat telefonicznych podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie wypisy maszynowe urządzenia liczącego nie mogą być uznane za decyzje administracyjne, decyzją jest jednak stanowisko kompetentnego organu ustosunkowujące się do żądania strony i stwierdzające poprawność zapisów maszynowych lub wprowadzające ich modyfikację. Decyzje takie mogą być zaskarżone do organu administracji II instancji, który rozstrzyga odwołanie przez wydanie decyzji /art. 138 Kpa/. Przechodząc do oceny zasadności skargi, należy stwierdzić, że przepis art. 196 par. 2 Kpa określa zakres przedmiotowy właściwości Sądu do badania zgodności decyzji administracyjnych z prawem. Skarżący nie wykazał, na czym polega niezgodność decyzji z prawem, i poza twierdzeniem, że niemożliwe jest, aby taką liczbę rozmów prowadził, nie przedstawił żadnych dowodów. Nie można wykluczyć, że urządzenie rejestrujące liczbę i czas rozmów może działać wadliwie. Możliwość taką dopuszczają urzędy telekomunikacji i na skutek reklamacji abonenta przeprowadzają szczegółowe badania licznika i urządzeń oraz włączają rejestrator połączeń telefonicznych. Wszystkie wyżej podane sposoby badań zostały wykonane w związku z reklamacją skarżącego i wykazały, że licznik prawidłowo rejestruje rozmowy i jest sprawny pod względem technicznym. Wprawdzie ten sposób badania pracy licznika abonenckiego jest dowodem na to, że w okresie objętym badaniem licznik działał prawidłowo i nie ustosunkowuje się do okresu objętego reklamacją, jednakże pozwala wyprowadzić logiczny wniosek, że skoro licznik był sprawny i prawidłowo rejestrował jednostki licznikowe w okresie objętym badaniem - istnieje domniemanie faktyczne, że był sprawny w okresie wcześniejszym, którego reklamacja dotyczy. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego, które poprzez art. 211 Kpa mają zastosowanie do postępowania przed NSA, w art. 231 przewidują możliwość uznania za udowodnione faktów, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych udowodnionych faktów. Przy takich okolicznościach sprawy Naczelny sąd Administracyjny uznał, że nie zostało wykazane, aby decyzje organów administracji obu instancji były niezgodne z prawem i skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił.