I SA 1983/81

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Tadeusza W. na decyzję Prezydenta Miasta St. Warszawy z dnia 13 kwietnia 1981 r. w przedmiocie nakazu przekazania lokalu użytkowego zarządcy budynku ze względu na utratę ważności decyzji o przydziale i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję naczelnika Dzielnicy Warszawa-Śródmieście z dnia 2 lutego 1981 r., a także, zgodnie z art. 208 Kpa, zasądził od Prezydenta Miasta St. Warszawy kwotę złotych jeden tysiąc sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Naczelnik Dzielnicy Warszawa-Śródmieście, decyzją nr L.III-8176/15/81 z dnia 2 lutego 1981 r., nakazał Tadeuszowi W. przekazanie lokalu użytkowego w budynku przy ul. Ś. nr 1/15 w Warszawie, przydzielonego decyzją z dnia 14 stycznia 1980 r. na pracownię krawiecką, zarządcy tego budynku, ponieważ - jak podano w uzasadnieniu decyzji - Tadeusz W. utracił tytuł prawny do zajmowania tego lokalu, albowiem zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ decyzja o przydziale lokalu straciła ważność, gdyż nie został on zagospodarowany w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przydziale stała się ostateczna. Prezydent Miasta St. Warszawy, po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uzasadniając ją analogicznie, jak ten organ. Tadeusz W. zaskarżył decyzję Prezydenta Miasta St. Warszawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 30 prawa lokalowego. Skarżący podał, że w związku z odwołaniem i skargami Jerzego S., który ubiegał się o omawiany lokal na rozszerzenie warsztatu elektromechanicznego prowadzonego w przyległym pomieszczeniu, ostateczna decyzja w sprawie przydzielenia mu lokalu użytkowego wydana została w dniu 16 maja 1980 r. Po jej otrzymaniu objął lokal w posiadanie i od dnia 1 czerwca 1980 r. opłaca zań czynsz i świadczenia. Jednocześnie przystąpił do jego remontu i adaptacji do potrzeb pracowni krawieckiej /lokal służył poprzednio celom magazynowym administracji domów/. Na adaptację uzyskał w dniu 13 czerwca 1980 r. zgodę Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Śródmieście. Na poparcie przedstawionego stanu skarżący załączył pismo Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej "MDM" - Rejon Obsługi Mieszkańców nr 1 z dnia 24 sierpnia 1981 r., z którego wynika, że lokal użytkowany przy ul. Ś. nr 1/15 nie mógł być udostępniony Tadeuszowi W. przed zakończeniem postępowania związanego z odwołaniem i skargami Jerzego S., ubiegającego się również o ten lokal. Rejon Obsługi Mieszkańców nr 1 uznał sprawę za ostatecznie rozstrzygniętą dopiero po otrzymaniu decyzji z dnia 16 maja 1980 r., odmawiającej przydziału lokalu Jerzemu S.; wówczas - w dniu 14 czerwca 1980 r. - spisano z Tadeuszem W. umowę o najem z ważnością od dnia 1 czerwca 1980 r. W swej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Tadeusz W. kwestionuje prawa Jerzego S. do występowania w sprawie jako strony. Podaje, że Jerzy S. wystąpił o sporny lokal w styczniu 1980 r., gdy się do skargi Tadeusza W., stwierdza, że: 1/ jest stroną w postępowaniu, gdyż ubiega się o przydział spornego lokalu już od 1967 r., 2/ skarga Tadeusza W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być odrzucona, gdyż dotyczy sprawy, w której postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy powołującej ten Sąd /art. 14 i 18 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. nr 4 poz. 8 ze zm./, 3/ zasadny jest zarzut, że Tadeusz W. ze swej winy nie objął przydzielonego lokalu użytkowego w terminie, o którym mowa w art. 30 prawa lokalowego. Prezydent Miasta St. Warszawy w odpowiedzi na skargę nie znalazł przesłanek uzasadniających zmianę zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Sąd nie dopatrzył się podstaw do odrzucenia skargi Tadeusza W. na podstawie art. 204 par. 1 Kpa. Sprawa ustalenia w związku z art. 30 prawa lokalowego ważności decyzji przydzielającej Tadeuszowi W. sporny lokal użytkowy jest sprawą nową. Wszczęcie postępowania w tej sprawie nastąpiło z urzędu w wyniku pisma Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 listopada 1980 r., nr L.II.565/337/80 skierowanego do Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego - Warszawa-Śródmieście. W piśmie tym Wydział Spraw Lokalowych Urzędu Miasta St. Warszawy m.in. stwierdza: "zgodnie z dyspozycją Wiceprezydenta Miasta Ob. S. B., Wydział Wasz powinien wszcząć postępowanie w sprawie zakończonej decyzją w dniu 14 stycznia 1980 r. o przydziale pracowni krawieckiej na rzecz Ob. Tadeusza W. i rozważyć możliwość zastosowania przepisu art. 30 prawa lokalowego, gdyż według ustaleń Wydziału Handlu i Usług Urzędu Miasta Stołecznego Ob. W. nie objął i nie zagospodarowała przydzielonego mu lokalu". W dniu 30 stycznia 1981 r. Wydział Handlu i Usług Urzędu Dzielnicowego tego Urzędu o uznanie decyzji o przydziale spornego lokalu użytkowego dla Tadeusza W. za nieważną, ponieważ tenże "nie zagospodarował lokalu w ustawowo przewidzianym terminie". Podane czynności art. 30 prawa lokalowego zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy powołującej Naczelny Sąd Administracyjny, brak więc podstaw do odrzucenia skargi jako złożonej z naruszeniem art. 14 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. 2. Jerzemu S. przysługują uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Z akt sprawy wynika, że w dniu 11 stycznia 1980 r. złożył on w Urzędzie Dzielnicowym Warszawa-Śródmieście podanie o przydział spornego lokalu użytkowego na powiększenie prowadzonego w przyległym pomieszczeniu warsztatu elektromechanicznego. Podanie zostało złożone przed wydaniem Tadeuszowi W. decyzji o przydziale tego lokalu /14 stycznia 1980 r./. Postępowanie związane z wydaniem tej decyzji niewątpliwie dotyczyło interesu prawnego Jerzego S. 3. W dniu 19 stycznia 1980 r. Jerzy S. złożył w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy odwołanie od decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Śródmieście z dnia 14 stycznia 1980 r. o przydziale lokalu użytkowego przy ul. S. nr 1/15 Tadeuszowi W. na pracownię krawiecką. Odwołanie to nie zostało rozpatrzone w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o odwołaniach /art. 127-140/, lecz rozpatrywano je w ramach wcześniejszego wniosku Jerzego S. o przydział lokalu użytkowego, w związku z czym Naczelnik Dzielnicy Warszawa-Śródmieście wydał w dniu 15 kwietnia 1980 r. decyzję, w której odmówił przydzielenia Jerzemu S. tegoż lokalu użytkowego, a Prezydent Miasta St. Warszawy decyzją z dnia 16 maja 1980 r. utrzymał w mocy tę decyzję Naczelnika Dzielnicy Warszawa-Śródmieście. Należy przyjąć, że decyzją tą faktycznie i ostatecznie zostało załatwione również odwołanie Jerzego S. od decyzji w sprawie przydziału spornego lokalu użytkowego Tadeuszowi W. 4. W myśl art. 130 par. 2 Kpa wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wobec wniesienia przez Jerzego S. w dniu 19 stycznia 1980 r. odwołania od decyzji przydzielającej lokal użytkowy Tadeuszowi W., skarżący nie mógł - w świetle powołanego wyżej przepisu Kpa - zająć przydzielonego mu lokalu. Mogło to nastąpić dopiero po rozpatrzeniu odwołania. 5. Decyzja ostateczna w sprawie objętej odwołaniem, potwierdzająca uprawnienia Tadeusza W. wynikające z decyzji z dnia 14 stycznia 1980 r. o przydziale przedmiotowego lokalu użytkowego, została wydana w dniu 16 maja 1980 r. W dniu 14 czerwca 1980 r. jak wynika z akt sprawy, została spisana umowa o najem lokalu z ważnością od dnia 1 czerwca 1980 r. Datę tę należy uważać za datę zajęcia lokalu. Nastąpiło więc ono przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 prawa lokalowego. Roboty remontowe i adaptacyjne, wykonywane przez Tadeusza W. w przydzielonym mu lokalu użytkowym, przeprowadzano już po zajęciu lokalu i termin ich zakończenia jest bez znaczenia w sprawie, gdyż w art. 30 prawa lokalowego jest mowa o zajęciu lokalu, a nie o jego zagospodarowaniu. Reasumując sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 30 prawa lokalowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W związku z tym - stosownie do art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa - należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.