I SA 151/82

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Jerzego F. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 4 grudnia 1981 r. nr L.VIII-565-290/81 w przedmiocie przydziału pomieszczenia zastępczego rodzinie Z. Naczelnik Miasta O., wykonując wyrok sądu orzekający eksmisję, nakazał decyzją z dnia 16 października 1981 r. Janowi i Zofii Z. opróżnienie lokalu przy ul. S. nr 2 w Ś. i przeniesienie się do pomieszczenia zastępczego przy ul. G. nr 61 w Ś., składającego się z 2 izb o powierzchni ogólnej 26,91 m2, w tym mieszkalnej 18,70 m2. Od tej decyzji odwołał się Jerzy F., właściciel i administrator budynku przy ul. G. nr 61 w Ś., wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z prawem i zasadami współżycia społecznego i o przydzielenie tego lokalu na potrzeby administracji posesji. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 4 grudnia 1981 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, motywując ją tym, że budynek, w którym mieszkają Jan i Zofia Z. podlega przepisom o szczególnym trybie najmu lokali, a przydzielenie im pomieszczenia zastępczego znajduje uzasadnienie w sądowym orzeczeniu eksmisji z dotychczas zajmowanego przez nich lokalu. Na decyzję tę złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy F., wnosząc o jej uchylenie, gdyż przydzielony rodzinie Z. lokal stanowi część składową obiektu będącego domem letniskowym ze względu na jego warunki techniczne. Właścicielowi przysługuje prawo posiadania takowego domku, o czym mówi art. 21 prawa lokalowego, a ponadto art. 27 tej ustawy stwierdza, że właściciel ma prawo zajmowania w budynku wielomieszkaniowym jednego samodzielnego lokalu, jeśli sprawuje lub zobowiąże się do sprawowania zarządu tym domem, a on zarząd taki sprawuje. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie, podając, że powołany w skardze art. 27 prawa lokalowego nie ma zastosowania, gdyż skarżący nie deklaruje gotowości zamieszkania na pobyt stały w opróżnionym lokalu w budynku na terenie Ś. i zrezygnowania z mieszkania w W. przy ul. N., złożonego z 2 pokoi i kuchni o powierzchni mieszkalnej 42,77 m2, który zajmuje z żoną i 3 dzieci. Skarżący błędnie również interpretuje art. 21 prawa lokalowego, że przysługuje mu prawo posiadania domu letniskowego i mieszkania w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, o charakterze domu letniskowego nie decydują jego warunki techniczne, zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ o charakterze domu letniskowego decyduje jego przeznaczenie /służby wyłącznie do wypoczynku właściciela i jego osób bliskich/ i położenie /wieś lub teren przeznaczony na rekreację ludności/. Jeżeli zatem lokal położony w takim domu stanowi przedmiot najmu, jak to ma miejsce w przypadku objętym niniejszą sprawą, dom nie może być uznany za dom letniskowy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący z rodziną stale zamieszkuje na terenie W. i nie deklaruje gotowości zamieszkania na pobyt stały w spornym lokalu w budynku na terenie Ś. Artykuł 21 prawa lokalowego, powołany w skardze, dotyczy zasady, że najemca może zajmować lokal mieszkalny i mieć dom letniskowy, gdy tymczasem w omawianej sprawie chodzi o dwa lokale mieszkalne. Uprawnień swoich nie może skarżący również wywodzić z art. 27 prawa lokalowego, gdyż - choć sprawuje on zarząd budynkiem znajdującym się na terenie Ś. - nie korzysta z prawa zajmowania w nim na cele mieszkalne opróżnionego lokalu. W tych warunkach ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzić musi do wniosku, że decyzja ta pozostaje w zgodności z przepisami prawa. Z tej przyczyny, zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa, Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.