SA/Gd 859/84

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Anny W. na decyzję Wojewody Koszalińskiego z dnia 7 czerwca 1984 r. w przedmiocie nakazu opróżnienia pomieszczenia piwnicznego i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta B., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody Koszalińskiego kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Zaskarżoną decyzją Wojewody Koszalińskiego z dnia 7 czerwca 1984 r. nr L-II/3361/17/84 utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Miasta B. z dnia 30 marca 1984 r. nr GTK/8179/5/84, nakazującą Annie W. opróżnienie jednego z dwóch użytkowanych pomieszczeń gospodarczych - piwnicy w budynku nr 7 przy ul. B. w B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 31 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. W uzasadnieniu decyzji Wojewody podano, iż sam fakt nabycia aktem notarialnym z dnia 24 marca 1982 r., własności lokalu nr 3 o łącznej powierzchni 75,88 m2 nie daje Annie W. prawa do dalszego użytkowania dwóch pomieszczeń gospodarczych, które nie były objęte umową sprzedaży. W skardze do sądu administracyjnego Anna W. zwróciła uwagę na par. 1 zawartej umowy, w myśl którego nabyła udział 1/7 części w niewydzielonych częściach budynku i, jej zdaniem, oba pomieszczenia, skoro nie służą właścicielom poszczególnych lokali, powinny pozostać do jej wyłącznego użytku. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Regulacja prawna oddawania terenów państwowych w użytkowanie wieczyste, sprzedaży budynków na tych terenach oraz sprzedaży lokali w budynkach zawarta jest w rozdziale 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159 ze zm./. W myśl art. 20 tej ustawy umowę użytkowania wieczystego terenu z równoczesną sprzedażą lokalu jako przedmiotu odrębnej własności powinna poprzedzać decyzja terenowego organu administracji państwowej, określająca osobę wieczystego użytkownika oraz przedmiot i warunki użytkowania wieczystego, a ponadto - budynek lub lokal mieszkalny będący przedmiotem zamierzonej sprzedaży. Taka decyzja została przez Naczelnika Miasta wydana dnia 24 marca 1982 r. nr ZGT-IV/82255/6/82 i w pkt 17 zawiera rozstrzygnięcie, że wraz z nabyciem lokalu właściciel staje się współwłaścicielem części wspólnych budynku /strychu, klatki schodowej, piwnicy itp./. Udział właściciela lokalu w częściach wspólnych budynku jest proporcjonalny do wielkości powierzchni użytkowej nabytego lokalu. Ta decyzja stała się następnie podstawą do zawarcia w dniu 9 września 1982 r. umowy notarialnej rep. A nr 1724/82, w której w par. 2 oddano Annie W. w użytkowanie wieczyste 1/7 części w niewydzielonych częściach budynku. To ostatnie postanowienie umowy oraz odpowiednia część decyzji poprzedzającej umowę odpowiadającą w swej treści przepisów art. 15a ust. 2 powołanej ustawy. Skoro więc w wyniku zawartej umowy powstała współwłasność niewydzielonych części budynku między Skarbem Państwa a Anną W. /jeżeli żaden z pozostałych lokali nie stanowi odrębnej własności/, wszelkie spory między współwłaścicielami co do zakresu rozporządzania rzeczą wspólną mają charakter sporu cywilnego i mogą być rozpoznawane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z tych względów brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej z powołaniem się na art. 31 ust. 5 i 6 prawa lokalowego w stosunku do Anny W., która przez nabycie lokalu jako odrębnego przedmiotu własności nie jest jego najemcą, lecz właścicielem. W tej sytuacji należało ocenić, że wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, co dawało podstawę do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa. O kosztach postanowiono zgodnie z art. 208 Kpa.