IV SA 487/91

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Prokuratora Wojewódzkiego w O. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w O. z dnia 22 lutego 1991 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzją ostateczną z dnia 17 maja 1990 r. Architekt Miejski w O. - Jan D. - ustalił lokalizację inwestycji pod nazwą "budowa pawilonów handlowo-usługowych" na rzecz Spółdzielni Budowy Pawilonów Handlowo-Usługowych "K." przy Zrzeszeniu Handlu i Usług w O. Prokurator Wojewódzki w O., działając na podstawie art. 184 par. 1 i 2, art. 185 par. 1 oraz art. 187 Kpa w związku z art. 145 par. 1 pkt 3, art. 148 par. 1, art. 150 par. 2 Kpa i art. 17 pkt 1 Kpa, w dniu 7 grudnia 1990 r. skierował do Prezydenta Miasta O. sprzeciw na tę decyzję, zarzucając jej rażące naruszenie art. 24 Kpa, gdyż została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu, oraz art. 44 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./. W sprzeciwie tym Prokurator Wojewódzki domagał się wznowienia postępowania, uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego rozstrzygnięcia o istocie sprawy, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu załatwienia sprzeciwu i zawiadomienia o wznowieniu postępowania Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich - Koła Wojewódzkiego w O. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator Wojewódzki podniósł, że Prokuratura Wojewódzka zbadała legalność powołanej na wstępie decyzji na wniosek wymienionego wyżej Komitetu Założycielskiego. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych wynika, że wydający decyzję Architekt Miejski był w dniu wydania decyzji udziałowcem i prezesem Zarządu Spółki z o.o. "I." - Przedsiębiorstwo Projektowo-Wykonawcze. Spółka ta, działając na zlecenie inwestora budowy pawilonów, to jest Spółdzielni "K.", stała się autorem projektu technicznego inwestycji. Jeden ze świadków zeznał, że na spotkaniu zorganizowanym w Ośrodku Kultury w O. przez Urząd Miejski w O. w kwietniu 1990 r. z osobami zainteresowanymi budową obiektów handlowo-usługowych Architekt Miejski "obiecał szybkie załatwienie formalności związanych z doprowadzeniem do budowy pawilonów, w przypadku jeśli będzie projektantem tych obiektów". W tej sytuacji należy uznać, że wydający decyzję o lokalizacji Architekt Miejski w O., jako późniejszy zleceniobiorca inwestora budowy - strony tego postępowania /umowa z dnia 22 czerwca 1990 r. Nr 47/90/, pozostawał ze stroną w takim stosunku, który wywołuje wątpliwości co do jego bezstronności jako pracownika Urzędu Miejskiego, a w związku z tym powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu z mocy art. 24 par. 3 Kpa. W tym stanie postępowanie z mocy prawa /art. 145 par. 1 pkt 3 Kpa/ jest wadliwe i podlega wznowieniu, niezależnie od nakazu wynikającego z art. 186 Kpa. Ponadto w postępowaniu lokalizacyjnym nie wykonano dyspozycji art. 44 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o planowaniu przestrzennym, który to przepis nakazuje zawarcie przez organ administracji umowy z inwestorem, określającej inne niż zastrzeżone dla decyzji lokalizacyjnej warunki realizacji inwestycji. Zawiadomienie o wznowieniu postępowania Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich - Koła Wojewódzkiego w O. ma na celu umożliwienie tej organizacji wzięcia udziału we wznowionym postępowaniu, co pozwoli na pełniejsze przedstawienie poglądów na istotę sprawy i ochronę interesu społecznego. Sprzeciw Prokuratora Wojewódzkiego Prezydent Miasta O. przekazał wraz z pismem z dnia 18 grudnia 1990 r. Kolegium Odwoławczemu przy Sejmiku Samorządowym w O. z tej przyczyny, iż podniesione zarzuty dotyczą działalności organu, który wydał decyzję. W takim zaś wypadku rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 150 par. 2 Kpa, należy do organu wyższego stopnia, Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w O. wydało decyzję w tej sprawie w dniu 2 stycznia 1991 r., odmawiając wznowienia postępowania. Decyzja ta została wydana z powołaniem się na art. 149 par. 3 i art. 150 par. 2 Kpa. W jej uzasadnieniu Kolegium podało, że jedyną przesłanką, jaką można brać pod uwagę przy rozważaniu kwestii wznowienia postępowania, jest art. 145 par. 1 pkt 3 Kpa w związku z art. 25 Kpa. W żadnym razie nie ma w tej sprawie zastosowania art. 24 Kpa, określający wyłącznie okoliczności, w których wyłączeniu od udziału w postępowaniu podlega pracownik organu administracji. Jan D., jako Architekt Miejski, był w dniu wydawania kwestionowanej decyzji terenowym organem administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego. Wobec tego wniosek o wyłączenie go z postępowania może być rozważany jedynie na gruncie art. 25 Kpa. Wszelako w ocenie Kolegium Odwoławczego żadna z przesłanek, o których mowa w art. 25 Kpa, nie dotyczy niniejszej sprawy, albowiem kwestionowana decyzja nie dotyczy interesów majątkowych Jana D. ani innych osób wymienionych w tym przepisie. W decyzji Kolegium Odwoławczego zamieszczone zostało pouczenie, iż przysługuje od niej odwołanie do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa za pośrednictwem tego Kolegium w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Z tą samą datą, co omówiona wyżej decyzja, to jest w dniu 2 stycznia 1991 r., Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w O. wydało jeszcze dwa orzeczenia dotyczące tej samej sprawy: decyzję w trybie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji pawilonów handlowo-usługowych i postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Prokurator Wojewódzki w O. wniósł w dniu 24 stycznia 1991 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 1991 r. o odmowie wznowienia postępowania. W skardze tej zarzucił rażące naruszenie art. 24 par. 3 Kpa przez błędną jego wykładnię oraz art. 186 Kpa przez odmowę wszczęcia postępowania z urzędu. Pismem z dnia 25 stycznia 1991 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w O. poinformowało, że obie decyzje z dnia 2 stycznia 1991 r. zawierają błędne pouczenie o środkach zaskarżenia. Stosownie do postanowień art. 127 par. 3 i 4 Kpa od tych decyzji odwołanie nie przysługuje. Strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzje wydane w tym trybie mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem w terminie 30 dni, W związku z tą informacją Prokurator Wojewódzki w O. pismem z dnia 1 lutego 1991 r. zawiadomił Kolegium Odwoławcze, iż wnosi o nienadawanie dalszego biegu skardze i potraktowanie jej jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 22 lutego 1991 nr BSS.U.O. 8381/32/36/90/91 utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 2 stycznia 1991 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia 17 maja 1990 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że wyłączenie pracownika /art. 24 par. 1 Kpa/ oraz wyłączenie organu administracji państwowej /art. 25 par. 1 Kpa/ są to dwie odrębne instytucje, a okoliczność powyższa wiąże się ściśle z procesem decyzyjnym. W procesie tym bowiem pracownik przeprowadza tylko czynności mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, natomiast nie ma wpływu w sensie merytorycznym na załatwienie sprawy. Przez "załatwienie" sprawy należy rozumieć jej rozstrzygnięcie. Za taką wykładnią przemawia treść art. 104 par. 1 i 2 Kpa. Posługiwanie się przez kodeks postępowania administracyjnego dwiema instytucjami wyłączenia powoduje, że artykułu 25 par. 1 Kpa nie można traktować inaczej, jak tylko jako lex specialis wobec art. 24 par. 1 Kpa. Z tego wypływa wniosek, że Jan D., jako Architekt Miejski w O., był w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej terenowym organem administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego. Wprawdzie był tym samym pracownikiem Urzędu Miejskiego, jednakże sfery stosunków wynikających z prawa pracy nie można utożsamiać z pojęciami zawartymi w procedurze administracyjnej. Dlatego sprawę wyłączenia go można rozpatrywać tylko w płaszczyźnie art. 25 par. 1 Kpa. A ponieważ brak jest przesłanek z tego właśnie przepisu, brak jest tym samym podstaw do wznowienia postępowania. Gdyby nawet podzielić pogląd Prokuratury Wojewódzkiej w przedmiocie wyłączenia Jana D. na zasadzie art. 24 par. 1 Kpa, to należałoby uznać, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania określonych w tym przepisie, ponieważ nie stwierdzono, aby Jan D. złożył wniosek o wyłączenie go ze sprawy lub by został wyłączony przez swego przełożonego. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 17 maja 1990 r., umowa zaś, która - zdaniem Prokuratury Wojewódzkiej - wywołuje pomiędzy Janem D. a Spółdzielnia "K." stosunek powodujący wątpliwości co do jego bezstronności, została zawarta w dniu 22 czerwca 1990 r., a więc po wydaniu decyzji. Tymczasem na tle art. 24 par. 3 Kpa nie może budzić wątpliwości, że okoliczności powodujące wyłączenie na zasadzie tego przepisu muszą występować już w etapie prowadzenia postępowania. Terminologia użyta w art. 145 par. 1 pkt 3 Kpa powoduje, że przesłanka naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika lub organu dotyczy stanów faktycznych, w których pracownik lub organ - mimo jego wyłączenia - brał udział w postępowaniu lub załatwił sprawę, tymczasem w odniesieniu do Jana D. sytuacja taka nie miała miejsca. Zdaniem Kolegium Odwoławczego, bezzasadny jest zarzut, iż art. 186 Kpa nakazuje organowi wszczęcie w sprawie postępowania z urzędu i zawiadomienie stron. Kodeks postępowania administracyjnego normuje dwie odrębne instytucje, jakimi są: wszczęcie postępowania /art. 61 i nast./ oraz wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie może być kwestionowane, iż Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie, skoro została wydana decyzja z dnia 2 stycznia 1991 r. Jeśliby wolą ustawodawcy było zrównanie instytucji przewidzianej w art. 186 Kpa ze wznowieniem postępowania, to odpowiednia regulacja musiałaby być zawarta w rozdziale 12 działu II Kpa. Interpretacja art. 186 Kpa zaprezentowana przez Prokuraturę Wojewódzką rozmija się także z treścią art. 149 par. 3 Kpa, który przewiduje jedynie instytucję odmowy wznowienia postępowania, a nie instytucję odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania - w przeciwieństwie do art. 157 par. 3 Kpa, przewidującego instytucję odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji. W tym ostatnim wypadku, w związku z treścią art. 186 Kpa, nie byłoby możliwości skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 157 par. 3 Kpa, W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Prokurator Wojewódzki w O. zarzucił rażące naruszenie art. 24 par. 3 Kpa przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kierownik wydziału urzędu miejskiego - Architekt Miejski nie jest jednocześnie pracownikiem organu administracji państwowej i nie dotyczą go przesłanki wymienione w tym przepisie, oraz rażące naruszenie art. 186 Kpa przez odmowę wznowienia postępowania z urzędu mimo złożenia sprzeciwu przez prokuratora. W konkluzji skargi Prokurator Wojewódzki wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia 2 stycznia 1991 r. W uzasadnieniu skargi podano, że art. 25 Kpa nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do art. 24 Kpa, gdyż przepisy te regulują odrębne sytuacje i odrębne sfery zagadnień, związane bądź o z wyłączeniem pracownika od udziału w postępowaniu, bądź to z wyłączeniem całego organu od załatwienia sprawy. W szczególności możliwa jest sytuacja, kiedy mimo braku przesłanek określonych w art. 25 par. 1 Kpa od udziału w postępowaniu i od załatwienia sprawy wyłączeni będą wszyscy pracownicy danego organu wskutek okoliczności przewidzianych w art. 24 Kpa, łącznie z kierownikiem tego organu. Architekt Miejski, będący jednocześnie kierownikiem wydziału, jest w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zarówno kierownikiem organu administracji państwowej, reprezentującym ten organ w rozumieniu art. 25 par. 1 pkt 1 Kpa, jak i pracownikiem tego organu w rozumieniu art. 24 Kpa. Termin "pracownik organu administracji państwowej" wynika wprost z tego kodeksu, jest więc instytucją z zakresu procedury administracyjnej, a fakt, że należy on jednocześnie do sfery stosunków z zakresu prawa pracy, nie jest w tej sprawie istotny. Gdyby kierownik wydziału miał być traktowany wyłącznie jako organ administracji państwowej, tracąc przez to cechę pracownika tego organu, mógłby brać udział w postępowaniu i rozstrzygać w sytuacjach określonych w art. 24 /z wyjątkiem par. 1 pkt 2 i 3/, co jest wnioskiem absurdalnym. Kierując sprzeciw z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji pawilonów handlowo-usługowych Spółdzielni "K.", Prokurator wskazał osoby i treść zeznań, które dowodzą występowania okoliczności wywołujących wątpliwości co do bezstronności działania Architekta Miejskiego, który wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji. Nastąpiło więc uprawdopodobnienie okoliczności, stanowiących wystarczającą przesłankę wznowienia postępowania w tej sprawie. Wbrew stanowisku Kolegium Odwoławczego Prokurator Wojewódzki wyraził pogląd, że art. 145 par. 1 pkt 3 Kpa nie wymaga, aby wyłączenie pracownika nastąpiło przez wydanie stosownego postanowienia przed wydaniem decyzji. Dowodzi tego sformułowanie: "który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24". Wynika z tego, że chodzi o obiektywne wystąpienie przyczyn wyłączenia, określonych w tym przepisie. Podstawową okolicznością są zeznania świadków na temat zorganizowanego w kwietniu 1990 r. /a więc przed wydaniem decyzji/ spotkania z osobami zainteresowanymi budową obiektów handlowo-usługowych. Z zeznań tych wynika, że "Architekt Miejski w sposób otwarty, wprost obiecał szybkie załatwienie formalności związanych z doprowadzeniem do budowy pawilonów w przypadku, jeśli będzie projektantem tych obiektów". Do tego fragmentu sprzeciwu prokuratorskiego organ rozstrzygający sprawę nie ustosunkował się bezpośrednio, lecz pomniejszył jego znaczenie dla wznowienia postępowania administracyjnego, sugerując wszczęcie postępowania karnego. Decyzje Kolegium Odwoławczego rażąco naruszają także przepis art. 186 Kpa, a wywód w kwestii braku obowiązku wznowienia postępowania, kiedy domaga się tego prokurator, uznać należy za chybiony, przepis ten bowiem wyłącza stosowanie art. 149 par. 3 Kpa. Przepis art. 186 Kpa posługuje się terminem ogólnym "wszczęcie postępowania w sprawie", który obejmuje swym zakresem wszystkie rodzaje postępowań. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje instytucji wszczęcia postępowania w sprawie wyjaśnienia, czy występują przyczyny wznowienia postępowania, jak sugeruje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przyczyny wznowienia /łącznie z meritum sprawy/ bada się po wznowieniu postępowania, na podstawie uprzednio wydanego postanowienia o wznowieniu postępowania /art. 149 par. 2 Kpa/. Natomiast właściwą forma rozstrzygnięcia zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do istoty sprawy jest decyzja wydana na podstawie art. 151 Kpa. Akta sprawy Kolegium Odwoławczego nie zawierają dokumentów świadczących o podejmowaniu przez to Kolegium jakichkolwiek czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W szczególności nie przesłuchano wskazanych w sprzeciwie prokuratora osób. Mimo kontrowersyjności sprawy organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej /art. 89 par. 2 Kpa/ ani nie umożliwił udziału w postępowaniu organizacji społecznej - Komitetowi Założycielskiemu Stowarzyszenia Architektów Polskich, albowiem nie wydał postanowienia w przedmiocie dopuszczenia tej organizacji do udziału w postępowaniu /art. 31 par. 2 Kpa/, W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 196 par. 1 Kpa Sąd powołany jest do oceny zgodności decyzji administracyjnych z przepisami prawa procesowego i materialnego, nie będąc przy tym związany zakresem skargi /art. 206 Kpa/. Wychodząc z tych przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać z powodu naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, Dokonując oceny legalności decyzji, należało przede wszystkim rozważyć, w jakich okolicznościach organ orzekający władny jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 par. 3 Kpa. Z brzmienia tego przepisu: "Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji" wynika tylko forma rozstrzygnięcia, natomiast nie wynikają jego przesłanki. W związku z powyższym odpowiedzi na to pytanie należy szukać w obrębie innych przepisów tego samego artykułu. Wynika ona pośrednio z treści par. 2 w art. 149 Kpa, który stanowi, iż organ orzekający zobligowany jest do przeprowadzenia dwojakiego rodzaju postępowania: w fazie pierwszej - co do przyczyn wznowienia oraz w fazie drugiej - co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, Należy mieć przy tym na względzie, że wszczęcie postępowania w takiej sprawie następuje na zasadzie ogólnej, ustalonej w art. 61 par. 1 Kpa, to jest na żądanie strony lub z urzędu. Szczególny wypadek wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia zachodzi w razie wniesienia sprzeciwu prokuratorskiego w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 186 Kpa organ administracji wszczyna w takim wypadku postępowanie z urzędu, przy czym sposób sformułowania tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż wniesienie sprzeciwu przez prokuratora obliguje organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wskazanej w sprzeciwie. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania podlega regułom zawartym w rozdziale 1 działu II Kpa. Tak więc na organie orzekającym spoczywa obowiązek zawiadomienia o tym fakcie wszystkich osób będących stronami w sprawie i zapewnienia im udziału w postępowaniu, Na gruncie art. 149 par. 2 Kpa należy mieć na względzie, iż przeprowadzenie postępowania w fazie pierwszej, to jest co do przyczyn wznowienia, następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. Taka konstrukcja przepisu prowadzi do wniosku, że postanowienie o wznowieniu postępowanie musi poprzedzać ocenę przyczyn wznowienia, a to z kolei implikuje, iż ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Jeżeli tak, to przesłanką decyzji o odmowie wznowienia postępowania, wydanej na podstawie art. 149 par. 3 Kpa, nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. W związku z powyższym należy przyjąć, iż przesłanką odmowy wznowienia postępowania na gruncie art. 149 par. 3 Kpa może być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż określone w art. 145 par. 1 pkt 1-8 Kpa. Katalog bowiem przyczyn wymienionych w tym przepisie został ustalony enumeratywnie, W rozpoznawanej sprawie Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w O. oparło swoją decyzję o odmowie wznowienia postępowania na dokonanej przez siebie ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc sprzecznie z par. 3 w związku z par. 2 w art. 149 Kpa. Powyższe naruszenie prawa procesowego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, Uchylenie zaskarżonej decyzji ma ten skutek, iż Kolegium Odwoławcze będzie zobligowane do ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 127 par. 3 i 4 Kpa. Ponieważ zaś podstawę sprzeciwu prokuratorskiego stanowi okoliczność wymieniona w art. 145 par. 1 Kpa, przeto Kolegium powinno wydać postanowienie o wznowieniu postępowania /art. 149 par. 1 Kpa/, a następnie ocenić, czy decyzja, której uchylenia w postępowaniu wznowieniowym domaga się prokurator, wydana została przez organ podlegający wyłączeniu, Aczkolwiek kwestia ta będzie przedmiotem ponownej oceny Kolegium Odwoławczego, to jednak - nie wypowiadając się co do tego, czy w stosunku do Architekta Miejskiego w O. mają zastosowanie przepisy Kpa o wyłączeniu - należy stwierdzić, iż zaprezentowany przez Kolegium pogląd o wzajemnym stosunku art. 24 par. 1 i art. 25 par. 1 Kpa jest nietrafny. W szczególności błędne jest stanowisko Kolegium Odwoławczego co do tego, iż rygory wynikające z art. 24 par. 1 Kpa nie dotyczą organu administracji, ponieważ mają do niego wyłącznie zastosowanie rygory wynikające z art. 25 par. 1 Kpa. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera wprawdzie definicji "organu administracji", wszelako z unormowań w nim zawartych można wyprowadzić wniosek, że organ administracji jest to pracownik, który tym się różni od innych, że zajmuje stanowisko, z którym związana jest właściwość do rozstrzygania - a nie tylko załatwiania - określonej kategorii spraw administracyjnych. Podobny pogląd został wyrażony w nauce prawa administracyjnego przez W. Dawidowicza w opracowaniu pt. "Postępowanie administracyjne", Warszawa 1983, str. 65. Jeżeli tak, to organ administracji podlega wszystkim tym samym rygorom co szeregowy pracownik administracji, a ponadto rygorom dodatkowym, wynikającym z art. 25 par. 1 Kpa, nawiązującego do jego kompetencji i usytuowania służbowego. Przyjęcie innego poglądu prowadziłoby do uznania, że organ administracji nie podlega wyłączeniu nawet w sprawie, w której sam jest stroną, co byłoby wnioskiem absurdalnym, jak trafnie zauważył Prokurator Wojewódzki w O, Rozpoznając sprawę ponownie i dokonując oceny przyczyn wznowienia postępowania, Kolegium Odwoławcze powinno podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - zgodnie z art. 7 Kpa - oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jak tego wymaga art. 77 par. 1 Kpa, a w szczególności przeprowadzić dowód ze świadków wskazanych przez prokuratora /art. 75 par. 1 Kpa/ oraz przeprowadzić rozprawę administracyjna w myśl art. 89 par. 2 Kpa. W toku postępowania Kolegium powinno ustosunkować się do wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, to jest Koła Wojewódzkiego Stowarzyszenia Architektów Polskich, w myśl art. 31 par. 1 pkt 2 Kpa, W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa,